ஒரே நாடு ஒரே ஃப்யூஸ்! – மோடியின் செளபாக்யா திட்டம்

டிசம்பர் 2018க்குள் இந்தியாவிலுள்ள அனைத்து வீடுகளுக்கும் மின்சார வழங்கீட்டை நிறைவு செய்ய வேண்டும் என்று கூறி ஒரு திட்டத்தைச் சில நாள்களுக்கு முன்பு பிரதமர் நரேந்திர மோடி அறிவித்தார். ரூ.16,320 கோடி மதிப்பிலான இந்தத் திட்டத்தின் மூலமாக, ஏழைகளுக்கு மின்சாரத்தை இலவசமாக வழங்கவும் ‘பிறருக்கு’க் குறைந்த விலையில் வழங்கவும் திட்டமிட்டிருப்பதாக மத்திய அரசாங்கம் அறிவித்தது. செளபாக்யா திட்டம் என்று அழைக்கப்படும் பிரதான் மந்திரி சகஜ் பிஜ்லி ஹர் கர் யோஜ்னா என்கிற இந்தி பெயராலேயே எல்லா மாநிலங்களிலும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் இந்தத் திட்டத்தை மோடி அறிவித்தபோது நாட்டு மக்கள் அப்பாடா என்று பெருமூச்சுவிட்டார்கள். முன்னதாக, ஆறரை மணிக்கு மோடி பேசப்போகிறார் என்றச் செய்தியைக் கேட்டு கதிகலங்கி போயிருந்தார்கள் மக்கள்.

இந்த செய்தியைக் கேட்டவுடன் தமிழ்நாட்டுச் சமூக ஊடக வட்டாரம் ஒரேயடியாக குதூகலத்தில் மூழ்கியது. “அடே, இதையெல்லாம் நாங்க போன நூற்றாண்டிலேயே செய்து முடித்து விட்டோமடா!” என்று சமூக ஊடகத்தில் தமிழர்கள் எகத்தாள சிரிப்பு சிரித்தார்கள். மோடியோ, யோகியோ, காவி பரிவாரத்தின் வேறு எந்த முகமோ தமிழ்நாட்டில் மக்கள் மத்தியில் நல்ல பேர் எடுக்க வேண்டும் என்றால் அது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். குறிப்பாக மக்கள் நலத் திட்டங்கள் என்று வந்தால் சமூக ஊடகத் தமிழர்கள் புள்ளிவிவரம் சகிதமாக வந்து கிழிக்கிறார்கள்.

மே 2017 வாக்கில், தமிழ்நாட்டில் ஊரக மின்சாரமயமாக்கத்தின் சதவிகிதம் 100. அதாவது எல்லா கிராமங்களுக்கும் மின்வசதி அளிக்கப்பட்டுவிட்டது. அதைப் போலவே உத்தரப்பிரதேசத்தில் ஊரக மின்சாரமயமாக்கத்தின் சதவிகிதம் 99.99. பெரிய வித்தியாசமில்லை.

ஆனால், மின் தொடர்பு பெற்ற எல்லா வீடுகளுக்கும் மின்வசதி இருக்கிறதா? இல்லை. இதில் அனைத்திந்திய சராசரி 88.2 சதவிகிதம். தமிழ்நாட்டைப் பொறுத்தவரை தமிழ்நாட்டில் மின் தொடர்புள்ள வீடுகளின் சதவிகிதம் 100ஐ எட்டிவிட்டது. ஆனால், 99.99 சதவிகிதக் கிராமங்கள் மின் தொடர்புள்ள உத்தரப்பிரதேசத்தில் மின்வழங்கீடுள்ள வீடுகளின் சதவிகிதம் 51. பீகாரில் 47 சதவிகிதத்துக்கும் குறைவான கிராம வீடுகளே மின்வழங்கீடு பெற்றுள்ளன. ஜார்க்கண்ட் 44%, மத்தியப் பிரதேசம் 60%,

ஆனால் மற்ற மாநிலங்களில் எப்படி? தெற்கே கேரளம் 100%, ஆந்திரம் 100%, தெலங்கானா 93.1%, கர்நாடகா 92%, கிழக்கே மேற்குவங்கம் 99%, வடக்கே பஞ்சாப் 100%, உத்தராகண்ட், இமாச்சல் பிரதேசங்களிலும் நல்ல முன்னேற்றம். இவை அனைத்தும் மத்திய அரசின் புள்ளிவிவரங்களே.

இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் சில உண்மைகளைச் சொல்கின்றன. மின்வசதி பெற்ற ஊர்கள், மின்வசதி பெற்ற வீடுகள் என இரண்டு காரணிகளிலும் தென்னிந்திய மாநிலங்களும் ஒரு சில வட இந்திய மாநிலங்களும் தமது இலக்குகளில் நிறைவை எட்டியிருக்கின்றன என்பதைக் கூர்ந்து கவனியுங்கள்.

சமூக நீதி என்னும் மின்தடம்

இந்தியாவின் மிகப் பெரிய மாநிலங்களான உத்தரப்பிரதேசம், பீகார் போன்ற இந்தி மாநிலங்களே இதில் பெரிதும் பின்தங்கியுள்ளன. மின்வசதி பெற்ற ஊர்கள் என்கிற கணக்கில் இங்கே நல்ல முன்னேற்றம் இருக்கிறது. ஆனால், மின்வசதி பெற்ற வீடுகள் என்று வரும்போது இவை மிகவும் பின்தங்கியுள்ளன. இதன் அர்த்தம், ஊருக்கு வந்த மின்சாரம் பாதி வீடுகளுக்குப் போய்ச் சேரவில்லை என்றால், சமூகநீதி மின்தடம் அந்த வீட்டுக்குச் செல்லவில்லை என்றுதான் பொருள். வறுமையின் அதிர்ச்சியையும் அது சுட்டுகிறது.

இந்திய அரசியல் சாசனத்தின்படி மின்சாரம் பொதுப் பட்டியலில் இருக்கிறது. பல மாநிலங்களில் மின்துறை – அவற்றுக்கேயுரிய ஊழல் இத்யாதி பிரச்னைகளுடன்தான் என்றாலும் – பலமாக இருக்கிறது. இந்த மாநிலங்களில் அனைவருக்கும் மின்சாரம் என்பது எப்போதோ முடிவெடுக்கப்பட்டு நிறைவேற்றப்பட்டுவிட்ட கதையாகும் (விதிவிலக்குகள் இருக்கலாம்). ஆனால் உ.பி., பீகார், ம.பி. போன்ற மாநிலங்களோ இன்னமும் தங்களுடைய அடிப்படை வசதிகளைக்கூடச் செய்து முடிக்காத மாநிலங்களாகும்.

மோடி அரசாங்கம் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? தமது கட்சியால் ஆளப்படும் உத்தரப்பிரதேசத்திலும் தமது கூட்டாளியால் ஆளப்படும் பீகாரிலும் அந்தந்த மாநிலங்களிலுள்ள அரசாங்கங்களை விளாசித்தள்ளி, உங்கள் மாநிலத்தில் மின்வசதியைப் பெருக்கு என்றுதானே சொல்லியிருக்க வேண்டும்? தமிழ்நாட்டையோ, பஞ்சாபையோ பார்த்துக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள் என்றல்லவா கூறியிருக்க வேண்டும்?

அதை விட்டுவிட்டு, மத்திய அரசே நேரடியாக அந்தக் களத்தில் இறங்குவது முட்டாள்தனமானதும் மாநில உரிமைகளைப் பறிக்கிற வேலையுமாகும். (இதுவும்கூட வழக்கம்போல காங்கிரஸ் அரசாங்கத்தின் கைங்கர்யம்தான். இதை நீட்டுவது பாஜகவின் வேலை. எனவே, இந்தக் குற்றச்சாட்டு பாஜகவுக்கும் காங்கிரஸுக்கும் ஒருசேரப் பொருந்தும்).

தேசிய நிதியை மடைமாற்றும் மோசடி

மத்திய அரசு இதுபோன்ற பின்தங்கிய மாநிலங்களுக்கு சிறப்பு நிதியுதவிகளைச் செய்வதில் தவறில்லை. ஆனால் நான்கைந்து பின்தங்கிய மாநிலங்களுக்காக ஒட்டுமொத்த நாட்டின் நிதியைத் திசை திருப்புவது என்பது அயோக்கியத்தனம்.

இத்தனையாயிரம் கோடி இதற்குக் கொட்டியழும்போது. உத்தரப்பிரதேசங்களின் இதுநாள் வரையிலான தவறுகளைத் திருத்துவதற்கான வழி ஏதேனும் கூறப்பட்டிருக்கிறதா? இல்லை. ஆக்ஸிஜன் இல்லாமல் குழந்தைகள் கொல்லப்பட்டபோதுகூட மோடி அரசு எதையும் சொல்லவில்லை.

மாநிலங்களவையில் அண்ணா உறுப்பினராக இருந்த காலத்திலிருந்து, மத்திய – மாநில உறவுகளில் உள்ள இந்தப் பாரபட்சங்களைத் தமிழகம் எதிர்த்துக் கேள்விகேட்டிருக்கிறது. தென் மாநிலங்களின் முதல்வர்களும் இந்தியாவெங்கும் உள்ள இந்தி பேசாத மாநிலங்களிலுள்ள மாநிலக் கட்சியினரும் பல சமயங்களை இந்தப் பிரச்னைகளைச் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார்கள். எங்கள் பணத்தில் இந்தி மாநிலங்களை வளர்த்துக்கொண்டிருக்காதீர்கள் என்று கடுமையாக விமர்சித்திருக்கிறார்கள். ஆனால், இந்தி பேசுகிற மாநிலங்களின் கலாசாரமே இந்தி பேசாத மாநிலங்களின் நிதியை மத்திய அரசினூடாக ‘அண்டை வீட்டு நெய்யே என் பெண்டாட்டி கையே’ என்று திருடிச் செல்வதுதான்.

நமது மாநிலத்தில் மருத்துவக் கல்லூரி இல்லையா, தமிழ்நாட்டுக்குப் போய் அதை எடுத்துக்கொள். நமக்கு வேலை இல்லையா, பெங்களூருக்குச் சென்று அதையும் பிடுங்கிக்கொள் – இதுதான் அவர்களது “திட்டமிடலாக” இருக்கிறது. பாட்னாவைப் பெங்களூராக மாற்றுவதற்குப் பதில் பெங்களூரைப் பாட்னாவாக மாற்றுவது சுலபம் என்று அவர்களுக்குத் தவறாகப் பாடம் கற்றுக்கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

ஒன்றிய அரசும் ஒற்றை அரசும்

இந்தச் சிக்கலைப் பொறுத்தவரை, வேறு இரண்டு கோணங்களிலும் பார்க்க வேண்டிய நிர்பந்தமும் நமக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. நீட் விவகாரத்திலிருந்தே அதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். நரேந்திர மோடி ஒன்றிய அரசாங்கத்தை (union government) ஓர் ஒற்றை அரசாங்கமாக (unitary government) மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார். அவரைப் பொறுத்தவரை பொதுப் பட்டியல், மாநிலப் பட்டியல் எல்லாமே சாரம்சத்தில் ஒன்றியப் பட்டியல் மட்டுமே.

ஆனால், சில குறிப்பிட்ட துறைகளில் திட்டமிடலும் நிறைவேற்றமும் உள்ளூர் அளவில் இருப்பதே வெற்றிக்கு வழியாகும். கல்வி, தொழில், மின்சாரம் போன்றவை அப்படிப்பட்டவை. இதை வரலாறும் புள்ளிவிவரங்களும் நிரூபித்திருக்கின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, தொழில் மாநிலப் பட்டியலில் இருந்த காரணத்தால்தான் தென் மாநிலங்கள் ஒரு காலத்தில் போட்டிப் போட்டுக்கொண்டு தகவல்நுட்பத்துறையில் பல்வேறு திட்டங்களைத் தீட்டி உலக நிறுவனங்களை ஈர்த்து வளர்ந்தன. ஆனால் இன்றைய மோடி அரசு எல்லாவற்றையும் மத்திய அரசாங்கத்தின் உருப்படிகளாக மாற்றும்போது, இந்த வரலாற்று நிரூபணங்கள் மறக்கப்படுகின்றன. இது மாநிலங்களை அதிகாரமிழக்கச்செய்து, இறுதியில் மத்திய அரசையும் திறனிழக்க வைக்கும் என்பதுதான் உண்மை. இந்தியாவில் மத்திய – மாநில அரசுகளுக்கிடையிலான உறவுகளை ஆராய்ந்தவர்கள் அனைவரும் கூறும் உண்மை இது. எப்படிக் கல்வியில் நீட் தேர்வும் யுஜிசியின் புதிய விதிகளும் புதிய தேசியக் கல்விக் கொள்கையும் மாநில அரசுகளின் அஸ்திவாரத்தைத் தகர்க்கின்றனவோ, அதுபோல கிராமப்புற உள்கட்டமைப்பு வசதியில் மாநில மற்றும் உள்ளூர் அதிகார மையங்களுக்கு இருக்கக்கூடிய ஃப்யூஸைப் பிடுங்குகிறது மோடியின் செளபாக்யா திட்டம்.

கார்ப்பரேட் ஏகபோகத்தை நோக்கி…*

இரண்டாவது விஷயம், இது ஏன் செய்யப்படுகிறது? மத்தியில் அதிகாரக் குவிப்பு என்பது வெறுமனே அதிகாரக் குவிப்பு மட்டுமே அல்ல. ஸ்மார்ட் சிட்டி, தூய்மை இந்தியா, மேக் இன் இந்தியா, பணமதிப்பிழப்பு நடவடிக்கை, ஜிஎஸ்டி. நீட், செளபாக்யா உள்ளிட்ட எல்லாத் திட்டங்களுக்கும் பின்னால் இருப்பது ஒரே நோக்கம்தான். நாட்டை கார்ப்பரேட் ஏகபோகமயமாக்குவது.

மாநில அல்லது உள்ளூர் அளவிலான சிறு, குறு தொழில்களை முடக்கி, எல்லாத் திட்டங்களையும் மேலிருந்து திணித்து, அதை நிறைவேற்றும் பொறுப்பை ஒரு சில கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் ஏகபோகமாக மாற்றுவதற்கு வழிசெய்வதே இதற்குப் பின்னாலுள்ள நிஜமான நோக்கமாகும்.

ஒன்றை இங்கே புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தனியார்மயமாக்கம் என்பது வேறு, கார்ப்பரேட் ஏகபோகம் என்பது வேறு. உள்ளூரில் சாலை அமைக்கும் ஒப்பந்தக்காரரும் தனியார்தான். அதானியும் தனியார்தான். ஆயிரக்கணக்கான உள்ளூர் ஒப்பந்தக்காரர்கள் பங்குபெறும் நகர வளர்ச்சித் திட்டங்களை நான்கைந்து அதானிகளுக்குக் கைமாற்றிக் கொடுக்கும் ஸ்மார்ட் சிட்டி திட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்த நினைக்கிறது மோடி அரசாங்கம். ஒரு தனியார் கார்ப்பரேட் தன்மையோடு செயல்படுவதிலேயே நாம் பல சிக்கல்களைச் சந்திக்கிறோம். ஆனால் ஒட்டுமொத்த நாடே சில கார்ப்பரேட்களின் சிஸ்டங்களுக்குள் வந்தால்?

அதைத்தான் செய்கிறார் மோடி. அதற்கு என்ன தேவை? ஸ்மார்ட் சிட்டியா?

நகர்ப்புற மேம்பாட்டு வளர்ச்சிக்கான சட்ட அதிகாரத்தை நகராட்சிகளிடமிருந்தும் மாநிலங்களிடமிருந்தும் பிடுங்க வேண்டும். அதாவது அதிகாரத்தை மத்திய அரசிடம் குவிக்க வேண்டும். கல்வியா? மாநிலங்களிடமிருந்த அதிகாரத்தைப் பிடுங்கி புரோமெட்ரிக் போன்ற நிறுவனங்களுக்கும் கோச்சிங் சென்டர் மாஃபியாக்களுக்கும் தர வேண்டும்.

வீட்டுக்கு மின்சாரமில்லையா? சரி. அதற்கும் திட்டம் தயாராகிவிட்டது. உத்தரப்பிரதேசத்தில் உள்ள சில ஆயிரம் கிராமங்களில் பல்ப் மாட்டவா இந்தத் திட்டம்? இல்லை. நாடெங்கிலும் உள்ள மின்வழங்கீட்டைச் சில பெரிய ஏகபோகங்களின் கையில் மாற்றிக்கொடுப்பதற்கான திட்டம். தமிழ்நாடு நூறு சதவிகிதம் மின் மாநிலமாக ஆனாலும்கூட நாளை இந்தத் திட்டம், ஒரு சட்டமாகவே மாறி, மேலிருந்து கீழ்நோக்கி வந்து மாநில அரசாங்கத்தைத் தூக்கியெறிந்துவிட்டு நம்முன் வந்து நிற்கும்.

அப்போது, “ஒரே நாடு ஒரே ஃப்யூஸ்” என்று சொல்லப்போகிறார்கள். நாமும் கேட்டுக்கொள்ளத்தான் போகிறோம்.

வியாழன், 28 செப் 2017

நன்றி: மின்னலம்பலம்.காம்

https://minnambalam.com/k/2017/09/28/1506537033

மொழியுரிமைகளுக்கான சென்னைப் பறைசாற்றம்

 மொழியுரிமைகளுக்கான சென்னைப் பறைசாற்றம்

மொழியுரிமை மாநாடு
19-20, செப்டம்பர், 2015
சென்னை

”சென்னைப் பறைசாற்றம்” என்று அறியப்படும் இந்த மொழியுரிமைகளுக்கான சென்னைப் பறைசாற்றத்தில், கையொப்பமிட்ட அமைப்பினரும் தனிநபர்களும் சென்னையில் செப்டம்பர் 20, 2015 அன்று ஒன்றுகூடி,

மனித உரிமைகளைப் பறைசாற்றும் முன்னோடிகளான 1948 அனைத்துலக மனித உரிமைகள் பறைசாற்றம், 1966 குடிமை மற்றும் அரசியல் உரிமைகளுக்கான பன்னாட்டு உடன்படிக்கை, 1992 ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பின் பொதுமன்றத்தின் தீர்மானம் 47/135, 1989 பன்னாட்டு தொழிலாளர் அமைப்பின் மரபாவணம் ஆகியவை உள்ளிட்ட பல்வேறு பன்னாட்டு மற்றும் வட்டார பறைசாற்றங்கள், சட்டங்கள், உடன்பாடுகள், மரபாவணங்கள் ஆகியவற்றின் உச்சமாக 1996 ஜூன் 9ஆம் நாள் ஸ்பெயினில் பார்சிலோனா நகரில் வெளியிடப்பட்ட மொழியுரிமைகளுக்கான அனைத்துலகப் பறைசாற்றம் என்ற இவற்றைக் கருத்தில் கொண்டும்,

எந்த ஒரு மொழியையும் மற்ற எந்த மொழியின் மீதும் திணிப்பதையும் அல்லது எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட மொழியையும் ஒருதலைச்சார்பாக முன்னிலைப்படுத்தப்படுவதையும் தடுப்பது அல்லது நீக்குவது பற்றி இந்திய ஒன்றியத்தின் பல்வேறு மொழிச் சமூகங்கள் உருவாக்கிய பல்வேறு தீர்மானங்கள் மற்றும் கோரிக்கைகளையும் மொழி உரிமைகளையும் கருத்தில் கொண்டும்,

இந்திய ஒன்றியத்திலுள்ள பல்வேறு குடிகள் பேசும் மொழிகள் உயிர்ப்போடு இருப்பதற்கும் வளர்வதற்கும் ஊறு விளைவிப்பதாக இந்திய ஒன்றிய அரசாங்கத்தின் தற்போதைய மொழிக்கொள்கைகள் இருக்கின்றன என்பதைக் கருத்தில் கொண்டும்,

இந்திய ஒன்றியத்திலுள்ள மொழிகள் தொடர்பான இந்திய அரசமைப்புச்சட்டத்தின் நடப்புக் கூறுகளும், அவற்றின் அடிப்படையிலான சட்டங்கள், விதிகள், வழிகாட்டு முறைகள் ஆகியவை அனைத்தும் மொழி நிகர்மையையும் மொழி உரிமைகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டவை அல்ல என்பதுடன், அவை பல்வேறு மொழியினங்களைச் சேர்ந்த மக்களின் கோரிக்கைகளின் அடிப்படையில் இருப்பவை அல்ல என்பதைக் கருத்தில் கொண்டும்,

ஒன்றிய அரசின் இந்தித் திணிப்பையும், அதற்கு பல்வேறு அனைத்திந்திய அரசியல் கட்சிகளும் அமைப்புகளும் ஊடகங்கள் உள்ளிட்ட அதிகார மையங்களும் மாநில அரசுகளும் துணைநிற்பதையும் முன்னெடுத்துச்செல்வதையும் கருத்தில் கொண்டும் இந்தித் திணிப்புக்கு எதிராக பல்வேறு மொழிச் சமூகங்கள் நடத்திய வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இயக்கங்களைக் கருத்தில் கொண்டும்,

வளர்ச்சியின் பெயரால் ஆங்கிலத்துக்குக் கூடுதல் அழுத்தம் தரப்படுவதையும் நமது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கூறின் மீதும் ஆங்கிலம் ஆதிக்கம் செலுத்துவதும் எங்கும் ஊடுருவிப் படர்வதும் மிகுந்துவரும் நிகழ்வாக இருப்பதையும் பொது மற்றும் தனி வெளிகளில் இந்திய ஒன்றியத்திலுள்ள எல்லா மொழிகளையும் பெயர்த்து அவற்றின் இடத்தை அது நிரப்புவதையும் அதன் வழியாக நமது மொழி சார்ந்த, பண்பாடு சார்ந்த, பொருளாதாரம் சார்ந்த தேர்வுகள் கட்டுப்படுத்தப்படுவதையும் கருத்தில் கொண்டும்,

இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்தின் எட்டாம் அட்டவணையில் பட்டியிலிடப்பட்டுள்ள மொழிகளின் சார்பாக முறையிடும் மக்கள் தங்கள் மொழிகளை இந்திய ஒன்றிய அரசின் அலுவல் மொழிகளாக ஆக்கவேண்டும் என்று கோருவதையும் வேறு பல மொழிகளின் சார்பாக முறையிடும் மக்கள் தங்கள் மொழிகளை மேற்கண்ட அட்டவணையில் இணைக்கவேண்டும் என்று கோருவதையும் எண்ணிக்கையளவில் சிறிய மக்கள்தொகையினராக உள்ள நூற்றுக்கணக்கான மொழிச் சமூகங்கள் தங்கள் இனமொழிகளைப் பாதுகாக்கவும் மேம்படுத்தவும் போராடுவதையும் கருத்தில் கொண்டும்,

இந்திய ஒன்றியத்தின் மொழிகள் இந்திய ஒன்றியத்திலுள்ள மக்களின் பன்மைத்தன்மையைக் குறிக்கின்றன என்பதையும் இந்த மொழிகள் அந்தந்த மொழிச் சமூகங்களைப்பொறுத்தவரை அவற்றின் வரலாற்று, சமூக, பண்பாட்டு மற்றும் புவிப்பரப்பு முறையிலான உறுப்புகளாகவும் அவற்றிலிருந்து பிரிக்கப்படமுடியாத கூறுகளாகவும் இருந்துவருகின்றன என்பதைக் கருத்தில் கொண்டும்,

இந்திய ஒன்றியத்திலுள்ள மொழிகள் அவர்களின் சொந்தச் சூழல்கள், நடைமுறைகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படைகளில் பல நூற்றாண்டுகளாக முகிழ்த்துவந்த மரபார்ந்த அறிவுமுறைகளைக் கொண்ட பேழைகள் என்பதையும் அவற்றை இழப்பது என்பது நமது மரபு, அறிவுத்தளம், மரபு சார்ந்த துறையறிவு ஆகியவற்றை இழப்பதாக ஆகிவிடும் என்பதைக் கருத்தில் கொண்டும்

பின்வருமாறு பறைசாற்றினர்

இந்திய ஒன்றியத்திலுள்ள எல்லா மொழிகளும் நிகரானவை என்றே கருதப்படுகிறது;  அத்துடன், ஒவ்வொரு மொழிக் குடும்பமும் அவரவர் மொழிகளை, ஒரு குடியாட்சிப் பின்புலத்தில், செய்யக்கூடிய எல்லா வழிகளையும் முறைகளையும் கடைப்பிடித்து, பாதுகாக்கவும், மேம்படுத்தவும், அதிகாரம் பெறும்படிச்செய்யவும் உரிமைகளைக் கொண்டிருக்கின்றன.

இந்திய ஒன்றியத்தின் ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும், அரசாங்கத்தின் நிறைவேற்றுகை, நீதி மற்றும் சட்டமியற்றும் பிரிவுகளோடு தமது எல்லா உறவாடல்களையும் தன் தாய்மொழியைப் பயன்படுத்தி மேற்கொள்வதற்கான அடிப்படையான, அகற்றவியலாத உரிமை இருக்கின்றது, அவ்வாறே, அக்குடிமகனுடன் தன் எல்லா உறவாடல்களையும் தொடர்புப்பாடுகளையும் மேற்கொள்ள அவரது தாய்மொழியையே அரசாங்கமும் பயன்படுத்தவேண்டும். இந்திய ஒன்றியத்தின் எல்லா குடிமக்களும் தத்தம் தாய்மொழிகளில் கல்வி பெறுவதற்கான உரிமைகளை பெற்றிருக்கவேண்டும். இந்திய ஒன்றியத்தின் எல்லாக் குடிமக்களும் வணிக மற்றும் பொதுச் சேவைகளை தத்தம் தாய்மொழிகளில் பெறுவதற்கான உரிமைகளையும் உடையவர்களாக இருக்கவேண்டும்.

இந்திய ஒன்றியத்தின் எல்லா மொழிச் சமூகங்களும் அளிக்கும் பரிந்துரைகளின் அடிப்படையிலும் கோரிக்கைகளின் அடிப்படையிலும், புதிய மொழிக்கொள்கை ஒன்றை உருவாக்கும் பொருட்டு இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்தின் பகுதி 17 மற்றும் தொடர்புடைய பிற கூறுகளை மீளாய்வு செய்யவும் திருத்தம் செய்யவும் ஒரு புதிய மொழி ஆணையத்தை உருவாக்கவேண்டும் என்று நாங்கள் அறைகூவல் விடுக்கிறோம்.

பின்வரும் கோரிக்கைகளை உடனடியாக பரிசீலனைக்கு எடுத்துக்கொள்ளுமாறும் அவற்றுக்கு உடனடியாக ஏற்பளிக்குமாறும் ஒன்றிய அரசை நாங்கள் கோருகிறோம்.
அ.  இந்திய அரசியல்சாசனத்தின் எட்டாம் அட்டவணையில் உள்ள எல்லா மொழிகளையும் ஒன்றிய அரசாங்கத்தின் அலுவல் மொழிகளாக ஆக்கவேண்டும்.
ஆ.  தற்போது ஒன்றிய அரசிடம் பல ஆண்டுகளாக நிலுவையில் உள்ள, பல மொழிச் சமூகங்களால் எழுப்பப்பட்டிருக்கிற கோரிக்கைகளுக்கு இணங்க, அவற்றின் மொழிகளை அரசியல் சாசனத்தின் எட்டாம் அட்டவணையில் சேர்க்கவேண்டும்.
இ.   தனிச்சிறப்பான அரசாங்க அமைப்பு ஒன்றின் மூலம், மிகக் குறைவான எண்ணிக்கையுள்ள மக்களால் பேசப்படுகிற மரபின, உள்நாட்டு மற்றும் பிற மொழிகளுக்கு ஆதரவளிப்பதுடன், அவற்றை அழிவிலிருந்தும் பிறமொழிகளோடு கரைந்து போவதிலிருந்தும் காப்பாற்ற அவசர நடவடிக்கைகளையும் எடுக்கவேண்டும்.

 

தாய்மொழியில் கல்வி பெறும் உரிமையை எந்த மட்டத்திலும் புறக்கணிக்கக்கூடாது என்பதை எல்லா அரசாங்கங்களும் உறுதிப்படுத்தவேண்டும் என்று நாங்கள் கோருகிறோம்.

ஏற்கனவே நிலவுகின்ற சட்டபூர்வமான மொழிச் சட்டங்களையும் கொள்கைகளையும் முழுமையாக நிறைவேற்றுமாறு எல்லா மாநில அரசுகளிடமும்ம் நாம் கோருகிறோம். அவ்வாறான கொள்கைகள் இல்லாத மாநிலங்கள் அவற்றை உருவாக்கிக் கொள்ளவேண்டும் என்றும் கோருகிறோம்.

மேற்கண்ட கோரிக்கைகளை பறைசாற்றுவதைத் தொடர்ந்து, மேற்கண்ட இலக்கை அடைவதற்காக, நாடாளுமன்றத்தில் மொழி நிகர்மை மற்றும் உரிமைகள் சட்டமுன்வரைவு ஒன்றைக் கொண்டுவரவும் அதை நிறைவேற்றவும் வழிசெய்யுமாறு, அனைத்து அரசியல் கட்சிகள், அமைப்புகள், மனித உரிமை அமைப்புகள் உள்ளிட்ட குடிமைச் சமூக அமைப்புகள், கல்வி மற்றும் பண்பாட்டு அமைப்புகள், ஊடக நிறுவனங்கள் ஆகியவற்றின் உறுதுணையை நாடுகிறோம். மேற்கண்ட மூன்று உரிமைகளை குறிப்பாகக் கோரியும், மொழியுரிமைகள், மொழிக் கொள்கைகள், மொழித் திட்டமிடல்கள் தொடர்பான பல்வேறு அம்சங்களை எதிர்கொள்வதற்குரிய புதிய மொழி ஆணையம் ஒன்றை உருவாக்கக் கோரியும் சட்டத்தின் அடிப்படையில் வலுவான தீர்மானங்களை நிறைவேற்றும்படி மாநில அரசாங்கங்களையும் உள்ளூர் அரசாங்கங்களையும் நாங்கள் வலியுறுத்துகிறோம்.

 

வரைவு செய்தவர்கள்:

 

ஆனந்த் ஜி, கர்நாடகம், (கன்னடம்), உமாகாந்தன் பி, கர்நாடகம், (கன்னடம், தமிழ்), கணேஷ் சேத்தன், கர்நாடகம், (கன்னடம்), கர்கா சாட்டர்ஜி, மேற்கு வங்கம், (வங்காளம்), கோமக்கம்பேடு ஹிமாகிரண் அனுகுலா, தமிழ் நாடு, (தமிழ், தெலுங்கு), ச.செந்தில்நாதன் (ஆழி செந்தில்நாதன்), தமிழ் நாடு, (தமிழ்), சாகேத் சிறீபூசண் சாகு, ஓடிஷா, (கோசலி), தமிழ்நெறியன், தமிழ் நாடு,  (தமிழ்), தீபக் பவார், மகாராட்டிரம், (மராத்தி), பி.பவித்திரன், கேரளம், (மலையாளம்), பிரியங்க் கே.எஸ்., கர்நாடகம், (கன்னடம்), மணி மு. மணிவண்ணன், தமிழ் நாடு, (தமிழ்), ரவிசங்கர் அய்யாக்கண்ணு, தமிழ் நாடு, (தமிழ்), வசந்த் ஷெட்டி, கர்நாடகம், (கன்னடம்), விவேக் வி, கர்நாடகம், (கன்னடம்), ஜோகா சிங் விர்க், பஞ்சாப், (பஞ்சாபி)

 

Sentinel of democracy

Era. Sezhiyan (1923-2017), though not the archetypal Dravidian leader, was one of the last custodians of Dravidian ideals and remained a staunch advocate of parliamentary democracy, federalism and social justice throughout his life. By AAZHI SENTHILNATHAN

THE passing away of Era. Sezhiyan, or Era as he was affectionately called by his friends in the corridors of Parliament, signals the end of an era. On June 6, Sezhiyan breathed his last at the age of 94 in Vellore, Tamil Nadu, where he had spent his last years. While the demise of Jayalalithaa and the exit of M. Karunanidhi from active politics have already caused a void in Tamil politics today, the impact of Sezhiyan’s departure is different in nature: He was one of the last custodians of Dravidian ideals and one of the original faces of the movement that completed its centenary just a year ago. This disciple of C.N. Annadurai, the founder-leader of the Dravida Munnetra Kazhagam (DMK), was respected by many as a great champion of Tamil causes in the face of an increasingly unitarised centre in New Delhi for more than three decades (from the 1960s to the 1980s) and as a parliamentarian par excellence.

Sezhiyan was not an archetypal Dravidian leader. In fact, he ceased to be a “Dravidian leader” in the late 1970s itself when he became a key figure in the Janata Party that took shape under the leadership of Jayaprakash Narayan (JP) during the Emergency. Known for his integrity and clean image, Sezhiyan was indeed an outlier in Tamil politics for quite a long period. Nonetheless, as an intelligent face of the Dravidian movement, a political strategist for the DMK during its emergence as a strong political force, a fearless opponent of Indira Gandhi during the Emergency, a responsible leader of the opposition in Parliament and later, a great advocate of parliamentary democracy, Sezhiyan’s legacy will last long. At a personal level, he had been a friend, guide and philosopher for those who were fortunate enough to be associated with him.

Sezhiyan had a remarkable life, though a chequered one. Born on April 28, 1923, in Thirukkannapuram in Thanjavur district, Tamil Nadu, he was a gold medallist in the secondary school (SSLC) examination in 1939 and graduated in mathematics and statistics from Annamalai University, Chidambaram, one of the academic nerve centres of the Dravidian and Tamil revivalist movements in those days. Sezhiyan and his elder brother, V.R. Nedunchezhiyan, associated themselves with E.V.R. Periyar’s Dravidar Kazhagam and later with its political offshoot, the DMK. The brothers, whose original names were Narayanasami and Srinivasan, rechristened themselves as Nedunchezhiyan and Sezhiyan in keeping with the trend then thanks to the Self-Respect Movement, when many Tamils shunned their Sanskrit names and caste surnames and opted for secular and classical Tamil names. When Nedunchezhiyan emerged as one of the top-rung leaders of the DMK and became the No. 2 in the party with Annadurai (Anna) at the top, Sezhiyan positioned himself as one of the trusted lieutenants of Annadurai, who liked him for his extraordinary grasp of political ideas and meticulousness in drafting policies.

Sezhiyan entered Parliament in 1962 after winning the election from the Perambalur constituency in central Tamil Nadu. He won again in 1967, this time from Kumbakonam. It was in the 1967 Assembly election that the DMK captured power in Tamil Nadu, riding the crest of the wave of the anti-Hindi agitation of 1965. He continued to be a Member of Parliament, either in the Lok Sabha or the Rajya Sabha, until 1984.

Role in Parliament

Sezhiyan was a staunch believer in parliamentary democracy, and his role in Parliament was threefold: defending parliamentary democracy, opposing despotic tendencies in the Union Cabinet and being a proponent of the various political objectives of the Dravidian movement. Sezhiyan was the voice of the DMK in Parliament and consistently fought for the State’s rights. In 1962-63, when the DMK decided to drop the demand for a separate Dravida Nadu, the party was in pressing need of an alternative goal. Sezhiyan was one of the key persons in Team Anna (others included Karunanidhi and Murasoli Maran) and helped shape the idea of State autonomy as an alternative agenda for the party. In 1969, when the DMK government under Karunanidhi appointed the P.V. Rajamannar Committee to study Centre-State relations and propose a viable model for State autonomy, both Maran and Sezhiyan provided valuable inputs to the Committee. Sezhiyan’s views on the subject, delivered during a debate on the Anti-Secession Bill in Parliament, is quoted often even today: “Delhi is known to be the graveyard of many empires. Let not… one more graveyard be dug here by this measure.”

In the 1970s, Sezhiyan established himself as a parliamentary strategist. He mastered parliamentary conventions and questioned the treasury benches when they attempted to breach them. Many a time, he stalled what looked like easy passing of budgets and won cases in the court on constitutional disputes. As Chairman of the Public Accounts Committee (1971-73), he presented as many as 96 reports and fought a related case in the Madras High Court and won it. However, he never forgot his home State. In the early 1960s, when the anti-Hindi agitation was about to spread all over the State, Sezhiyan was one of its key fighters in Chennai and New Delhi. Later, in 1974, he fought the Union government vigorously when the small island of Katchatheevu in the Palk Straits was transferred to Sri Lanka.

However, he had to wait till 1975-77, when the Emergency was imposed, to unleash his strategies and skills as a great defender of democracy. Tamil Nadu and India saw a different Sezhiyan. The Member of Parliament from a “regional” party suddenly became a powerful opposition leader with a pan-Indian reach and significance. It was in this period that Sezhiyan started to drift away from the DMK, joining the ranks of the Janata parivar under JP, whom he loved and respected deeply. JP made him the Convener of the National Committee for Review of the Constitution and the People’s Union for Civil Liberties. Unsuccessful attempts of Indira Gandhi’s Emergency regime to arrest Sezhiyan, his escapes from them and his fiery speeches in Parliament on the excesses that rattled Indira Gandhi herself made him a star among the fledgling Janata parivar. When the opposition collective defeated Indira Gandhi in the 1977 general election, Sezhiyan made a major shift in his political life. He quit the DMK and became one of the founder-members of the Janata Party. He later became a member of the Janata Party’s National Working Committee and the Parliamentary Board. However, he was defeated in the Lok Sabha election in 1977. The next year, he returned as a member of the Rajya Sabha, thanks to the support of the M.G. Ramachandran-led All India Anna Dravida Munnetra Kazhagam (AIADMK) in Tamil Nadu.

Political shift

However, shifting his base from Tamil Nadu to Delhi midway through his political career was considered one of the factors that sealed his political future in the State. He did not seem to have many options before him then. If the pull factor for his foray into national politics was JP, the push factor was Karunanidhi and Murasoli Maran strengthening their positions within the DMK. In the post-Annadurai period, his brother Nedunchezhian, once considered Annadurai’s successor to head the DMK, broke ranks with the Karunanidhi-led DMK and joined the AIADMK. Sezhiyan, too, found his position becoming untenable in Tamil Nadu and chose to stay in Delhi, which he had become comfortable with by then. In 1984, when, as a candidate of the Janata Party, he lost to Vyjayanthimala Bali, an actor-turned-politician from the Congress, in the South Chennai constituency, Sezhiyan’s innings in the State almost came to an end.

Though his political experiments with the Janata Party did not bring him any success, he continued with it. In 1988, he was, again, a founder-member of the Janata Dal, along with V.P. Singh. He was considered instrumental in the party implementing the recommendations of the Mandal Commission report after it formed the government as a constituent of the National Front in 1989, with V.P. Singh as Prime Minister. But after the short life of the Janata Dal government, Sezhiyan quit the party in 1996. Meanwhile, as a senior politician, Sezhiyan was offered ministerial berths, governorships and Ambassador posts. He chose not to accept any of them. After quitting the Janata Dal, he was with Ramakrishna Hegde’s Lok Dal for some time as its vice president. Losing faith in party politics and disappointed over all the Janata tamasha, Sezhiyan quit active politics in 2001.

Shah Commission Report

However, he began engaging with civil society on various issues of political and social importance, and hit the headlines again in 2010 when he unearthed and published the Shah Commission Report, which exposed in detail the “misuse and abuse of power” by the Congress government under Indira Gandhi during the Emergency. The Janata Party government had constituted the Justice J.C. Shah Commission in 1978 to inquire into the excesses committed during the Emergency. Everyone believed that the three volumes constituting the report had gone missing, and even researchers and authors were not able get hold of copies of the report. It was believed that the Indira Gandhi government, when it returned to power in 1980, had systematically recalled and destroyed all copies of the report. A review, written by Sukumar Muralidharan, of The Life of Indira Nehru Gandhi by Katherine Frank, in Frontline says: “As a family with strong sense of its own destiny, the Nehrus were once fastidious record keepers. Yet during Indira Gandhi’s later tenure as Prime Minister, the family proved eager to efface certain aspects of the public record. An instance is the J.C. Shah commission of inquiry into political excesses during the Emergency—many hours of tape recordings of the depositions before the commission have been lost and it is believed that not one copy of its final report has survived within the country” (“The Indira enigma”, Frontline, May 11, 2001).

In 2010, Sezhiyan discovered copies of the report in his own home library and decided to publish it. The historical document was published as Shah Commission Report: Lost, and Regained(by Aazhi Publishers, to which this writer belongs). When it hit the bookstores in the winter of that year, political and legal circles in the country also rediscovered Sezhiyan. It was, undeniably, a high point in his life and one of his finest contributions to the Indian political discourse.

Sezhiyan published another gem, Parliament for the People, a compilation of his speeches in Parliament in 2011. In Tamil, he had already published a collection of his columns and articles, Samudhaaya Needhiyil Arasiyal Adippadai, and a wonderful biographical sketch of M.K. Thiyagaraja Bhagavathar, the first “superstar” of Tamil cinema. Sezhiyan’s Tamil was rich but fact-based, very different from the colourful style used by the communicators of the Dravidian movements. It was not surprising because he and his brother Nedunchezhiyan had published Mandram, a popular Tamil literary and political magazine, in the early years of their political careers. He was also a regular contributor of well-researched scholarly articles to Frontline.

Sezhiyan, in a way, was a gift of Tamil Nadu to India. Along with himself, he took to New Delhi the political ideas of state autonomy, social justice and welfare economics—major ideas that defined the affirmative and constructive political possibilities in Tamil Nadu in the last 50 years of Dravidian regimes. When most MPs of national parties from Tamil Nadu became subservient to Delhi, Sezhiyan was always the representative of Chennai in New Delhi, even during his Janata Party days. During the last phase of the war in Sri Lanka in 2009, Sezhiyan circulated a booklet containing images and facts about the war crimes committed by the Sri Lankan armed forces among the MPs of both houses of Parliament and urged them to raise their voices against the pro-Sri Lankan stance of the Manmohan Singh government.

He also attracted criticism now and then. Dravidian and Left intellectuals did not take kindly to his relatively close links with right-wing elements who were inherently opposed to the Dravidian ideology. He was often questioned over his rather naive bias towards the AIADMK, particularly at a time when Jayalalithaa’s brutal and corrupt ways of governance shocked the people of the State. These traits were considered inexplicable in a person like Sezhiyan, especially given the ideas he stood for.

Despite such inconsistencies, Sezhiyan still stands tall among the leaders of Tamil Nadu who contributed to its modern history. He was unflinching in his commitment to the principles of constitutional democracy, federalism, State autonomy, responsive and responsible governance and social justice-oriented model of development. And his contributions did not stop with mere words but extended to action. A complete life by any measure.

Courtesy: Frontline (07/07/2017) – Web Link

இரா.செழியன்: தமிழகம் அளித்த கொடை

புது டெல்லியில், 2010-ம் ஆண்டு குளிர்காலத்தில், இந்தியாவின் முக்கிய மூத்த அரசியல் தலைவர்கள் (இரண்டு முன்னாள் பிரதமர்கள் உள்பட), சட்ட வல்லுநர்கள், சமூகப் பிரமுகர்கள் என சுமார் இருபது பேரின் வீடுகளில் ஒரு ‘கூரியர் பாய்’போல நான் ஏறி இறங்கிக்கொண்டிருந்தேன். அதற்குக் காரணமாக இருந்தவர் திராவிட இயக்கத்தின் மூத்த தலைவர்களில் ஒருவரான இரா.செழியன். அவர் தொகுத்து, ஆழி பதிப்பகம் சார்பில் வெளியிடப்பட்ட ‘ஷா கமிஷன் ரிப்போர்ட் லாஸ்ட் அண்ட் ரீகெய்ன்டு’ என்ற நூல் அப்போது டெல்லியின் பேரதிகார மட்டத்தில் பலருடைய புருவங்களையும் உயர்த்தியிருந்தது. நெருக்கடிநிலைக் கால அத்துமீறல்கள் மீதான விசாரணைக் குழுவொன்றின் அறிக்கையே அந்த ஆயிரம் பக்க நூல். அதை மேற்கண்ட “நெருக்கடிநிலைக் கால அனுபவஸ்தர்களுக்கு” நேரில் சென்று அளிக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் ஒரு தூதஞ்சல் மூலமாக செய்து முடிக்க வேண்டிய வேலையை நேரடியாகச் செய்யும்படி என்னைப் பணித்திருந்தார் செழியன்.

அப்போதுதான் செழியன் யார் என்பதை முழுமையாகத் தெரிந்துகொண்டேன். டெல்லி உயர்பீடத்தில் அத்தனை பேரும் அவர் மீது கொண்டிருந்த மதிப்பை நேரில் கண்டபோது வியப்பாக இருந்தது. “இரா, இரா” என்று அவரைக் குறித்து அவர்கள் உருகினார்கள். இந்த நூலை வெளியிட்டது இராவின் மாபெரும் வாழ்க்கைப் பங்களிப்பு என்று கூறினார்கள்.

ரகசியப் புத்தகம்
1975-77 ஆண்டு நெருக்கடிநிலைக் காலத்தில் இந்திரா காந்தி அரசு மேற்கொண்ட ஜனநாயகப் படுகொலைகளையும் மனித உரிமை மீறல்களையும் விசாரிப்பதற்காக, 1977-ல் உச்ச நீதிமன்ற முன்னாள் நீதிபதி ஜே.சி. ஷா தலைமையில் நியமிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு கமிஷனின் மூன்று பாக அறிக்கை அது. அந்த அறிக்கை பல ஆண்டுகளாகக் கிடைக்காமல் இருந்தது. காரணம், ஷா அறிக்கை வெளிவந்து கொஞ்ச காலத்திலேயே அதற்கு எமன் வந்துவிட்டான், ஜனதாவின் அற்பாயுள் அரசு கவிழ்ந்து மீண்டும் இந்திராவே ஆட்சியேறியபோது, 1980-ல், அவர் செய்த காரியங்களில் ஒன்று ஷா கமிஷன் அறிக்கையின் நகல்களை எல்லா இடங்களிலிருந்தும் தேடித் தேடி அகற்றியதுதான்.

2010 பிற்பகுதியில் திடீரென ஒரு நாள் செழியன் என்னை அழைத்தார். அண்ணா நகரிலுள்ள அவரது இல்லத்துக்குச் சென்றபோது, மிகவும் பழையதாகவும், நைந்தும் போயிருந்த மூன்று வால்யூம் ஷா கமிஷன் அறிக்கையின் நகல்களை என் முன்பு வைத்து, அதன் அருமை பெருமைகளைச் சொன்னார். இதை நாங்கள் வெளியிட வேண்டும் என்றார். உண்மை என்னவென்றால் நான் அவ்வளவு பெரிய பதிப்பாளன் அல்லன். முன்னதாக அவரது கட்டுரைத் தொகுப்பு ஒன்றை வெளியிட்டிருந்தேன். ஆனால், ஷா கமிஷன் அறிக்கையை மறுபதிப்பாகக் கொண்டுவருகிற அளவுக்கான பலமும் வீச்சும் எங்களிடம் இல்லை.

தொலைந்துபோனதாகக் கருதப்பட்ட அந்த ஷா கமிஷன் அறிக்கை, அவரது சொந்த நூலகத்தில் இருந்திருக்கிறது. பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்பு அதைத் தூசுதட்டித் தேடியெடுத்த செழியன், அதன் வரலாற்று முக்கியத்துவம் கருதி அதை வெளியிடுவதற்காகப் பிரபலப் பதிப்பகங்களை நாடியிருக்கிறார். ஆனால், இதை மறுபதிப்பு செய்வது ஆட்சியாளர்களிடம் கடுமையான எதிர்ப்பைச் சந்திக்கவைக்கும் என்பதை அறிந்த பல பதிப்பாளர்கள் அதை வெளியிட மறுத்திருக்கிறார்கள். இதைப் பதிப்பிக்க இரண்டு ஆண்டுகள் ஆகும் என்று நாசூக்காகக் கூறித் தவிர்த்திருக்கிறார்கள்.

எனவே, இந்தச் சிறிய பதிப்பகத்தானை அவர் அழைத்தார் “இது மிக முக்கியமான வரலாற்று ஆவணம். இதைப் பதிப்பித்தாக வேண்டும். நீங்கள் செய்கிறீர்கள்” என்றார். அக்கணமே சரியென்றேன். மிக மிக ரகசியமாக அந்தப் பணி மேற்கொள்ளப்பட்டது.

பன்முக ஆளுமை
இரா.செழியன் கிட்டத்தட்ட மூன்று மாதம் தூங்கவேயில்லை. தொண்ணூற்றை நெருங்கிவந்த தன் வயதையும், ஏற்கெனவே கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டிருந்த தன் உடல்நிலையையும் பொருட்படுத்தாமல் எப்படியாவது அந்தத் தொகுப்பை வெளியே கொண்டுவந்துவிட வேண்டும் என்பதில் வேகம் காட்டினார். அந்நூலுக்கு அவர் எழுதிய அறிமுக உரையே தனிப்பெரும் ஆவணம். நெருக்கடிநிலைக் காலத்தின் கதாநாயகர்களென அவர் நினைத்த பாஜக தலைவர் எல்.கே. அத்வானி உள்ளிட்டோரை அழைத்து அதை வெளியிட்டார். அதன் பிறகு கிட்டத்தட்ட ஓராண்டுக்கும் மேலாக நாடாளுமன்ற, ஊடக, உச்ச நீதிமன்ற அதிகாரவட்டங்களின் முக்கியப் புள்ளிகளிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்புகள் எங்களுக்கு வந்துகொண்டே இருந்தன.

மக்களுக்காகக் குரல் எழுப்புவதுதான் ஒரு நாடாளுமன்ற வாதியின் வேலை என்று பலரும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால், நாடாளுமன்றம் என்பது ஒரு அரசியல் யுத்தக் களம் மட்டுமல்ல, அரசியல் ஆக்கக் களமும்கூட. உரிமைக்கு குரல் கொடுப்பவராக, சட்டம் இயற்றுபவராக, அரசியல் சாசனத்தை வியாக்கியானம் செய்பவராக, பல்வேறு நாடாளுமன்றக் குழுவில் இணைந்து கொள்கைகளை உருவாக்குபவராக, நாடாளுமன்றத்தில் தான் சார்ந்த மாநிலத்தின் அல்லது மக்களின் சார்பாக முன்மொழிபவராக, நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தின் அதிகபட்ச எல்லைகளைத் தொட்டு, தமது சார்புக் கொள்கைகளுக்கு ஆதரவு திரட்டுபவராக, எதிர்க்கட்சிகளைக் களத்தில் ஒருங்கிணைப்பவராக, அச்சமின்றிப் போராடி வெற்றிகளைப் பெறுபவராகச் செயல்படுபவர்தான் ஒரு சிறந்த நாடாளுமன்றவாதி. செழியன் அப்படித்தான் இருந்தார். அப்படி ஒருசிலர்தான் இருந்தார்கள்.

தொடக்கத்தில் திமுக உறுப்பினராக அதன் கொள்கை களுக்காகக் குரல் கொடுத்தார். மாநில உரிமைகள், இந்தித் திணிப்புக்கு எதிர்ப்பு, கச்சத்தீவு போன்றவை குறித்த அவரது விவாதங்கள் புகழ்பெற்றவை. பின்பு நெருக்கடிநிலைக் காலத்தில், இந்தியாவின் அத்தனை எதிர்க்கட்சிகளோடும் இணைந்து அவர் இந்திரா காந்திக்கே சிம்மசொப்பனமாக ஆனார். குறிப்பாக, ஜூலை 21, 1976-ல் நாடாளுமன்றத்தில் அவர் ஆற்றிய நெருக்கடிநிலைக் கால எதிர்ப்புரை ஒன்று இந்திய நாடாளுமன்ற ஜனநாயக வரலாற்றில் ஒரு முக்கியப் பதிவு.

பின்பு திமுகவிலிருந்து விலகி ஜனதா பரிவாரங்களோடு இணைந்து செயல்பட்ட காலங்களிலும்கூட அவர் தனது அடிப்படைகளுக்காகத் தொடர்ந்து இயங்கினார். வி.பி.சிங் தொடங்கிய ஜனதா தளத்தில் முக்கியப் பங்கெடுத்திருந்தவர் செழியன்; மண்டல் கமிஷன் அமலாக்கத்தின் பின்னணியில் இருந்த முக்கியப் புள்ளிகளில் இவரும் ஒருவர். பல நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் டெல்லியின் முகவர்களாகச் சென்னையில் செயல்படுவதைப் பார்த்திருக்கிறோம். ஆனால், சென்னையின் பிரதிநிதியாக டெல்லியில் செயல்பட்ட ஓரிரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களில் முக்கியமானவர் செழியன். செழியனின் முக்கியத்துவம் அதில்தான் அதிகம் அடங்கியிருக்கிறது.

ஆக்கபூர்வ அரசியல்வாதி
டெல்லி அரசியல்தான் அவருக்குப் பிரதானம் என்றாலும், மு. கருணாநிதியின் முதல் ஆட்சிக் காலத்தில் மாநில சுயாட்சிக்கான வியூகத்தை வகுத்ததில் அவரும் முரசொலி மாறனும் முக்கியமானவர்கள். 2001-ல் தீவிர அரசியலிலிருந்து விலகிய பிறகும் அவரது சீரிய அரசியல் பணி முடங்கிவிடவில்லை. தொடர்ச்சியாக எழுதினார். 2009 இனப்படுகொலையின்போது, போர்க்களத்தில் இழைக்கப்பட்ட, போர்க்குற்றங்கள் குறித்து, ஒரு விளக்க ஏட்டை வெளியிட்டு, இந்தியாவின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் 500 பேருக்கு விநியோகித்தார்.

செழியன் அசாதாரணமானவர். அண்ணாவின் அரசியல் தம்பி, நாவலரின் உடன்பிறப்பு, எம்ஜிஆரின் தோழரான அவருக்கும் திராவிட இயக்கத்தின் தலைவர்களுக்கே உரிய பல்முனை ஆற்றல்கள் உண்டு. தமிழ் இலக்கியம், கலை, சினிமா போன்றவற்றிலும் பெரும் ஆர்வம் காட்டியவர். எம்.கே. தியாகராஜ பாகவதர் பற்றி அவர் எழுதிய குறுநூல் ஒன்று பாகவதரின் சிறப்பை மட்டுமல்ல, செழியனின் எழுத்துச் சிறப்பையும்கூட வெளிக்காட்டக்கூடியது. அலங்காரமற்ற எழுத்துக்காரர் அவர். ஆக்கபூர்வ அரசியலுக்கான அரிய உதாரணங்களில் ஒருவர் அவர்.

தனது வாழ்வின் இறுதிப் பகுதியை அவர் வேலூர் விஐடி பல்கலைக்கழகத்தில் அவரது நெருங்கிய நண்பரும் சக நாடாளுமன்றவாதியுமான கோ.விஸ்வநாதனுடன்தான் கழித்தார். மனமும் உடலும் இணைந்து செயல்பட்ட இறுதிநாள் வரை அவர் எழுதிக்கொண்டுதான் இருந்தார். எங்கள் மொழியுரிமைச் செயல்பாடுகளுக்கு அவரது வாழ்த்தும் வழிகாட்டலும் எப்போதுமிருந்தது. நெருக்கடிநிலைக் காலகட்டத்தில் உருவாகிய தோழமையின் காரணமாகவோ என்னவோ அவர் வலதுசாரி சக்திகளோடு காட்டிவந்த நெருக்கமும் அதிமுகவுக்கு அவர் அளித்துவந்த விமர்சனமற்ற ஆதரவும் என்னைப் போன்றவர்களுக்குச் சங்கடமாகத்தான் இருந்துவந்தது. ஆனால், அந்தப் பேராளுமையை முழுமையாக உள்வாங்கவோ பயன்படுத்திக்கொள்ளவோ தெரியாத இந்தச் சமூகத்தின் பிரதிநிதியான எனக்கு, அப்படிக் கோபம்கொள்ள எந்த அருகதையும் இல்லை.

வேலூர் பாலாற்றங்கரையில் அவரது இறுதிச் சடங்குகள் நடந்த இடத்துக்குச் சற்றுத் தாமதமாகவே என்னால் செல்ல முடிந்தது. ‘உடல் வெந்திருக்கும்’ என்றார் மின்தகன தொழிலாளி. தமிழகத்தின் தலைவர்கள் பலர் இரங்கல் அறிக்கைகளோடு தங்கள் கடமையை முடித்துக்கொண்டார்கள். எத்தனை ஆயிரம் பேர் கூடி, விடைதந்திருக்கவேண்டிய பெருஞ்சாவு இது! பாலாற்றங்கரையில் பெய்துகொண்டிருந்த மழையில் மட்டுமே கனம் இருந்ததாகத் தோன்றியது!

நன்றி: தி இந்து ( 08/06/2017) – இணைய இணைப்பு

பரவட்டும் மொழிப்போர்த் தீ!

தமிழ்த் தேசியப் பேரியக்கம் 2016 சனவரி 24 அன்று மதுரையில் நடத்திய ’மொழிப்போர்-50’ மாநாட்டில் தமிழ் மொழியுரிமைக் கூட்டமைப்பின் ஒருங்கிணைப்பாளர் ஆழி செந்தில்நாதன் ஆற்றிய உரை:

தமிழ்த் தேசியப் பேரியக்கம் நடத்திக் கொண்டிருக்கிற மொழிப் போர்-50 என்கின்ற இந்த மாநாட்டு மேடையில் அமர்ந்திருக்கும் மதிப்பிற்குரிய தோழர்களே; அரங்கத்தில் திரளாக அமர்ந்திருக்கின்ற தமிழ் நெஞ்சங்களே; இந்திய ஒன்றியத்தில் மொழிகளின் நிலைமை பற்றி சில விடயங்களை – சரியாகச் சொல்வதென்றால் எனது அனுபவங்களை –  உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்ளத்தான் நான் இங்கு வந்திருக்கிறேன்.

கடந்த 2014ஆம் ஆண்டின் இறுதியில், தமிழ்நாட்டில், மதுரை உட்பட பல நகரங்களுக்கும் சென்றேன். எதிர்வரும் 2015ஆம் ஆண்டு என்பது 1965 இந்தித் திணிப்பு எதிர்ப்புப் போராட்டத்தின் 50ஆவது ஆண்டு. இந்த ஆண்டில் நமக்கு நிறைய கடமைகள் இருக்கின்றன. 1965ஆம் ஆண்டு இந்தி எதிப்புப் போராட்டத்தின் பலனை யார் அறுவடை செய்தார்களோ அவர்கள் அதனை மறந்துவிட்டார்கள். எதற்காக இங்கே மிகப் பெரிய போராட்டம் வெடித்ததோ, அதன் நோக்கங்களை அவர்கள் மறந்து கடந்து சென்று நெடுங்காலமாகிறது. நாமெல்லோரும்தான் இணைந்து அந்த ஈகியருக்கு வழக்கம்போல ஒரு சடங்காக சனவரி 25ஆம் தேதியன்று மூலக்கொத்தளத்திலுள்ள அந்த நடராசன்-தாளமுத்து நினைவகத்திற்குச் சென்று ஒரு மாலை போட்டு மரியாதை செய்கிறோம்; அன்றைய தினம் மாலை வேளையில் தமிழ்நாட்டில் சில இடங்களில் சில நிகழ்ச்சிகளை நடத்துகிறோம். அதோடு முடிந்துவிடுகிறது. மொழிப் போர் ஈகியர் நினைவு நாள் என்பது இவ்விதம் முடிந்துபோகாமல் இருக்க, இந்த 50ஆம் ஆண்டினை மொழிப் போருக்கு, மொழியுரிமைப் போராட்டத்துக்கு புத்துயிர் அளிக்கக்கூடிய ஒரு போராட்ட ஆண்டாக மாற்ற வேண்டும். அதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும், உங்கள் கருத்தைச் சொல்லுங்கள் என்று கேட்கத்தான் மதுரை உட்பட பல நகரங்களுக்கும் சென்றிருந்தோம்.

அதன் பிறகு தமிழ்த் தேசியப் பேரியக்கம் உட்பட கிட்டத்தட்ட 20 தமிழ் அமைப்புகள், தமிழ்த் தேசிய அமைப்புகள், புரட்சிகர அமைப்புகள் மற்றும் தமிழ் மொழிக்காகப் போராடி வருகின்ற தனிநபர்கள் என்று எல்லோருமாகச் சேர்ந்துதான் இந்த 50ஆம் ஆண்டை ‘மொழியுரிமை ஆண்டு’ என கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று ‘மொழியுரிமைக் கூட்டியக்கம்’ என்ற ஓர் அமைப்பை உருவாக்கிச் செயல்படத் தொடங்கியிருக்கிறோம்.

ஆனால் அந்த செயல்பாட்டுக்குப் பின்னால் சரியாக இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த வேறொரு நிகழ்வுக்குத் தொடர்பிருக்கிறது. அது இங்கே தலைமை உரையில் தோழர் வைகறை அவர்கள் குறிப்பிட்ட 2014 பிப்ரவரி 21 பன்னாட்டுத் தாய்மொழிகள் நாள் தொடர்பானது. அந்த 2014 பிப்ரவரி 21ஆம் நாளில் புது டெல்லியில், இந்தியாவின் வெவ்வேறு மொழிகளைப் பேசும் ஒரு 10 பேர் ஒன்றுசேர்ந்தோம். நாங்கள் மிகப் பெரிய அளவுக்குத் திட்டம் போடவில்லை. புது டெல்லியில் அப்போது நடந்துகொண்டிருந்த பன்னாட்டு புத்தகக் கண்காட்சியில் அதன் ஓர் அங்கமாக இணைந்து அந்த பன்னாட்டுத் தாய்மொழிகள் நாளுக்காக ஒரு சிறிய நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்வோம் என்று வேலையைத் தொடங்கினோம். அப்பொழுது எங்களுக்கு நாங்களே Movement for Multilingual India என்று பெயர் வைத்துக் கொண்டோம். கர்நாடகத்திலிருந்து, மேற்கு வங்காளத்திலிருந்து, பெருந்திரளாக பஞ்சாபிலிருந்து வந்திருந்த நண்பர்கள்; பிகாரின் பூர்வ மொழிகளில் ஒன்றான மைதிலி மொழிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு நண்பர்; ஒரிசாவிலிருந்து அங்கே அதிகாரமற்றிருக்கும் கோசலம் என்ற மொழியைச் சேர்ந்த ஒரு நண்பர் என்று இணையத்தின் வழியாக அறிமுகமாகியிருந்த நண்பர்களுடனும் வேறு தோழர்கள் மூலமாக அறிமுகமாகியிருந்த தோழர்களுடனும் அப்போது பேசிக் கொண்டிருந்தோம். ஆனால் அந்தப் பேச்சின்போது இந்தித் திணிப்புப் பிரச்சனை, இந்தியைத் திணிப்பதால் வருகின்ற சிக்கல்கள் குறித்த எண்ணங்கள் போன்றவை தமிழ்நாட்டில் மட்டுமல்ல, தமிழ்நாட்டுக்கு வெளியிலும் இருக்கின்ற பிரச்சனைகள் என்பதை மிக எளிதில் புரிந்துகொண்டோம். இந்தியாவிலுள்ள மொழியுரிமையாளர்களை ஒன்றிணைக்கும் பணியை மேற்கொள்வது என்று அப்போது நான் முடிவெடுத்திருந்தேன்.

அந்த நிகழ்வுக்குப் பிறகு மொழிப் போரின் 50ஆவது ஆண்டான 2015ஆம் ஆண்டை மொழியுரிமை ஆண்டாக பறைசாற்றம் செய்து அந்த ஆண்டில் ஒரு சிறந்த நிகழ்ச்சி நடத்த வேண்டும் என்று முடிவு செய்தோம். அந்தப்படிதான் 2015 செப்டம்பர் 20, 21 தேதிகளில் சென்னையில் மொழியுரிமை மாநாட்டை நடத்தி முடித்தோம். அந்த மாநாட்டிற்கு கேரளம், கர்நாடகா, மேற்கு வங்கம், மராட்டியம், பஞ்சாப், ஒரிசா ஆகிய மாநிலங்களிலிருந்து பேராளர்கள் வந்திருந்தார்கள்.

ஆக நாம் தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம், இந்தியாவில் இருக்கிற மொழிப் பிரச்சனை பற்றி; அதனால் நாம் இணைந்து செயல்படுவதற்கான ஓர் அமைப்பு வேண்டும் என்பது பற்றியும். சென்னை மாநாடு நடந்த நாள்களிலேயே அதன் விளைவாக ‘மொழி நிகர்மைக்கும் மொழி உரிமைக்குமான பரப்பியக்கம்’ (Campign for Language Equality And Rights – CLEAR) என்ற ஒரு அமைப்பினை உருவாக்கினோம். அதன் பிறகு நான் பஞ்சாபின் ஜலந்தர் நகரத்தில் பிராந்திய மொழிகளுக்கான அனைத்திந்திய மாநாடு என்கிற தலைப்பிலான ஒரு மாநாட்டுக்குச் சென்றிருந்தேன். இரண்டு மாதங்களுக்கு முன் ஜார்க்கண்டின் தன்பாத் நகரத்தில் நடந்த, மொழியும் கல்வியும் வளர்ச்சியும் என்கிற தலைப்பிலான ஒரு மாநாட்டுக்குச் சென்றிருந்தேன். கொல்கத்தாவில், டெல்லியில், பெங்களூருவில் மொழியுரிமையாளர்களால் கூட்டப்பட்ட சில சந்திப்புகளுக்கு சிறப்பு அழைப்பாளராகச் சென்றிருந்தேன். தோழர் அருணபாரதி சொன்னதைப் போல இந்த முகநூல் போன்ற ஊடகங்களின் மூலமாகத்தான் எல்லா உறவுகளுமே உருவாகின்றன. அதன் மூலமாகவே நாங்கள் பலரையும் சந்தித்தோம், பேசியும் வருகிறோம்.

ஒட்டுமொத்தமான இந்த இரண்டாண்டு கால அனுபவங்களிலிருந்து நான் பிடிவாதமாக ஒரு விடயத்தைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

முதலாவதாக – 1937 முதல் கிட்டத்தட்ட நான்காண்டுகள், அய்ந்தாண்டுகளுக்கொரு முறை தமிழ்நாட்டில் நடந்த இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டங்கள் மற்றும் 1965ல் நடந்த அந்த மிகப் பெரிய இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் குறித்து தமிழ்நாட்டுக்கு வெளியே நிறைய பேருக்குத் போதுமான அளவுக்கு தெரியவில்லை என்றாலும்கூட, மொழியுரிமை பற்றி பேசும் ஒவ்வொருவரும் தமிழ்நாட்டில் நடந்த இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் முக்கியமானதொரு போராட்டம் என்பதை நிச்சயமாகத் தெரிந்துவைத்திருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய பாடப்புத்தகங்களில் அது பற்றி எதுவும் கிடையாதுதான். தமிழ்நாட்டுப் பாடப்புத்தகத்திலேயே அந்தப் போராட்டங்களுக்கு இடம் கிடையாது என்றால் மற்ற நாட்டுப் பாடப்புத்தகத்தில் எப்படி இடமிருக்கும்? அந்தப் போராட்டத்தைப் பற்றி தமிழ்நாட்டில் அதனால் பலனடைந்தவர்களேகூட ஆங்கிலத்தில் ஒரு நான்கு புத்தகங்களாவது எழுதாதபோது வெளி தேசங்களில் எழுதப்பட்டிருக்கும் என எப்படி எதிபார்க்க முடியும்? ஆக பெரிய அளவுக்குத் தரவுகள் இல்லாத நிலையிலும்கூட அவர்கள் தமிழ்நாட்டினுடைய இந்தப் போராட்ட்த்தைப் பற்றி ஓரளவுக்கேனும் தெரிந்துவைத்திருந்தார்கள்.

இதை சென்னை மொழியுரிமை மாநாட்டில் தெளிவாகப் பார்க்க முடிந்தது. அதில் அவர்கள் பேசும்போது மொழிப் பிரச்சனையில் அவர்களின் ஆதங்கம், இந்தித் திணிப்பு எதிப்புப் போராட்டம் குறித்த அவர்களின் பெருமதிப்பு, பெருமிதம் எல்லாமே வெளிப்பட்டன. மற்ற மாநிலத்தவர்கள் பொதுவாகவே ஒன்றை என்னிடம் சொல்வார்கள். “செந்தில், தமிழ்நாட்டில் நீங்கள் தப்பித்துவிட்டீர்கள்; 1965 இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தின் மூலமாக ஏதோ ஒரு வகையில் இந்தியை ஓரளவுக்கு நீங்கள் கட்டுப்படுத்தி வைத்திருக்கிறீர்கள்” என்பார்கள். “நாங்கள் சென்னையில் வந்து பார்க்கும்போது இங்கு தமிழில் பேசுகிறார்கள் இல்லையென்றால் ஆங்கிலத்தில் பேசுகிறார்கள்; பொதுவாகவே உங்கள் மாநிலத்தில் பிரச்சனைகள் அவ்வளவாகத் தெரியவில்லை; ஆனால் நாங்கள் இந்தியை ஏற்றுக் கொண்டதன் பலனை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்” என்றும் அவர்கள் சொல்வார்கள்.

உண்மை நிலவரம் இதுதான். கொல்கத்தாவில் இந்தி மொழி வங்க மொழியை பதிலீடு செய்கிறது. பெங்களூருவில் கன்னடத்தை விரட்டிவிட்டு இந்தி வந்து உட்கார்ந்துகொண்டிருக்கிறது. மும்பை என்பது அடிப்படையில் மராத்தி மாநகரம். அது முற்றிலும் இந்தி மாநகரமாகவே இருக்கிறது. இந்த சோகம், கோபம் என்பது ஒவ்வொருவருக்கும் இருக்கிறது. எங்கள் பஞ்சாபி மொழி பேசுகிறவர்களில் பாதி பேரை இந்தி மொழிக்காரர்கள் என இந்திய அரசாங்கம் வரையறுத்து வைத்திருக்கிறது என்று பஞ்சாபியர்கள் துடிக்கிறார்கள். எண்ணிக்கை அடிப்படையில் இந்தியத் துணைக்கண்டத்திலேயே நாங்கள்தான் மிகப் பெரிய தேசிய இனம்; ஆனால் எங்கள் இடத்தில் இந்தி மொழி கோலோச்சுகிறது, எங்கள் வங்க மொழியைக் கொல்கிறார்கள்; கொல்கத்தாவிலேயே வங்க மொழியை ஓரங்கட்டுகிறார்கள் என்று பொங்குகிறார்கள் வங்காளிகள். மேற்கு வங்கத்திலும் பங்களாதேசிலும் அசாம் போன்ற இடங்களிலும் இருக்கக்கூடிய வங்காளிகளின் எண்ணிக்கையைக் கூட்டிப் பார்த்தால் 15 கோடிக்கும் மேல் வரும். இப்படித்தான் இருக்கிறது நிலைமை இந்தியத் துணைக்கண்டமெங்கிலும்.

அண்மைக் காலமாக இந்தித் திணிப்புக்கு எதிரான போராட்டம் வலுவாகவும் மிகப் பரவலாகவும் அதேநேரம் நவீன முறையிலும் நடந்துவரும் இடம் என்றால் அது கர்நாடகம்தான். அங்கு நூற்றுக்கணக்கான இளைஞர்கள் ஒன்றுசேர்ந்து போராட்டங்களை பல விதங்களிலும் வடிவமைத்துக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள். கடந்த ஆண்டு இங்கே சென்னையில் சனவரி 25ஆம் நாள் நாம் மொழிப் போர் ஈகியர் நினைவேந்தல் செய்த அதே நேரத்தில் தமிழ் மொழியுரிமைக் கூட்டியக்கத்தின் சார்பாக இங்கு வந்திருக்கும் தோழர் பா.செயப்பிரகாசம் அவர்களும் தோழர் மணி மணிவண்ணன் அவர்களும் பெங்களூரில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சிக்குச் சென்றிருந்தார்கள். 2015 சனவரி 25 அன்று பெங்களூருவில் நடந்ததும் தமிழ்நாட்டு மொழிப் போர் ஈகியருக்கு நினைவேந்தல் செய்யும் நிகழ்ச்சிதான்.

தமிழர்களுக்கும் கன்னடர்களுக்கும் காவிரிச் சிக்கல் உட்பட எவ்வளவோ பிரச்சனைகள் இருக்கலாம். ஆனால் தோழர் மணி மணிவண்ணன் அவர்கள் தமிழ்நாட்டில் நடந்த மொழிப் போரின் உக்கிரத்தை ஒரு சித்திரத்தைப் போல அந்த நிகழ்வில் எடுத்து வைத்தபோது கன்னட மக்கள் அதிர்ந்துபோயிருக்கிறார்கள். இவ்வளவு கொடுமை நடந்ததா, இவ்வளவு பேர் பலியானார்களா, எங்களுக்குத் தெரியாதே என்று உறைந்துபோனார்களாம்,

நான் கொல்கத்தாவுக்குச் சென்றிருந்தபோது மொழியுரிமை தொடர்பான அந்த நிகழ்ச்சிக்கு இரண்டு முதியவர்களும் வந்திருந்தார்கள். அவர்களுக்கு 75, 80 வயதிருக்கும். அவர்கள் கையில் வங்க மொழியில் வெளியாகும் ’மாத்ரு பாஷா’ என்ற பத்திரிகையை. வைத்திருந்தார்கள். அதன் பழைய இதழ் ஒன்றை எங்களிடம் காண்பித்தார்கள். அதில் நமது மொழிப் போராட்டம் பற்றிய விரிவான ஒரு கட்டுரை இடம்பெற்றிருந்தது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன் வந்திருந்த இதழ் அது. மொழிப் பிரச்சனைக்கென்றே ஒரு பத்திரிகை நடத்துகிறார்களாம்! மொழிப் பிரச்சனையில் எங்களுக்கு துரோகமிழைத்த கட்சி சிபிஎம்தான் என்று அடித்துப் பேசினார்கள். மம்தா பானர்ஜி வந்த பிறகுதான் மொழி குறித்த விடயத்தில் கொஞ்சமாவது எங்களுக்கு அரசாங்கம் துணையாக இருக்கிறது; சிபிஎம் தொடர்ச்சியாக எங்களை ஏமாற்றி வந்தது என்று அந்த முதியவர்கள் கூறியபோது உண்மை என்ன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. நீங்களும் புரிந்துகொள்ளுங்கள். இந்தியாவில் காங்கிரஸ், பிஜேபி, சிபிஎம் மூன்றுக்குமே மொழிப் பிரச்சனையில் ஒரே நிலைப்பாடுதான் என்று சொன்ன, மேற்கு வங்கத்தில் இந்தித் திணிப்பை எதிர்க்கும் அந்த முதியவர்கள், தமிழ்நாட்டில் நடந்த அந்த மாபெரும் இந்தி எதிப்புப் போராட்டத்தை வானளாவப் புகழ்ந்துதள்ளினார்கள்.

பஞ்சாப் பாஷா அகாதெமி உள்ளிட்ட அமைப்புகள் ஜலந்தரில் நடத்திய மூன்று நாள் மாநாட்டுக்கு சென்றிருந்த சமயத்தில்தான், தமிழ்நாட்டின் உயர் நீதிமன்றத்தில் தமிழுக்காக ஒரு போராட்டம் இங்கே நடந்துகொண்டிருந்தது. அந்தப் போராட்டத்தின் காரணமாக, இந்த மாநாட்டின் அடுத்த அமர்வில் வந்து கலந்துகொள்ளவிருக்கும் மதுரையைச் சேர்ந்த வழக்கறிஞரான தோழர் பகத்சிங் உள்ளிட்ட சிலர் சிறையில் இருந்தார்கள். இந்திய வரலாற்றிலேயே புரட்சிகரமானதோர் இடம் வகிக்கக்கூடிய கத்தர் இயக்கத்தினுடைய ஒரு தலைமை அலுவலகம் போல இருந்த ஓர் இடத்தில் அந்த மாநாடு நடந்தது. வானளாவ பகத்சிங் படம் ஒன்று அங்கே வைக்கப்பட்டிருந்தது. நான் கூறினேன்: ”எங்கள் ஊரிலும் ஒரு பகத்சிங் இருக்கிறார்; அவர் சிறையில் இருக்கிறார்; மொழிக்காகப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்.” அந்த மாநாட்டில் சில தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன. மாநாட்டின் இரண்டாவது தீர்மானம் “சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் தமிழை ஆட்சி மொழி ஆக்கவேண்டும் என இம்மாநாடு வலியுறுத்துகிறது” என்பதாகும். இந்தத் தீர்மானத்தை நிறைவேற்ற துணைநின்றவர் யார் தெரியுமா? பஞ்சாபின் முதன்மைப் நாளிதழ்களில் ஒன்றான ’அஜீத்’ நாளிதழின் நிர்வாக ஆசிரியர் சத்னாம் சிங் மனக் அவர்கள். நம் தமிழ்நாட்டிலுள்ள தினத்தந்தி, தினகரன் போன்ற வெகுமக்கள் பத்திரிகை அது.

சத்னாம் சிங் என்னிடம் கேட்டார்: “உயர் நீதிமன்றத்தில் தமிழுக்கான போராட்டம் தமிழ்நாட்டில் நடப்பதைப் போன்று மேற்கு வங்கத்திலும் நடக்கிறது; கர்நாடகத்திலும் நடக்கிறது; பஞ்சாபிலும் நடக்கிறது; நாம் ஏன் ஒன்றிணைந்து போராடக்கூடாது?” ஒன்றிணைந்து போராடத்தான் வந்திருக்கிறோம் என்றேன் நான்.

இதையெல்லாம் தெளிவுபடுத்தும் விதத்தில் அமைந்தது சென்னையில் நாம் நடத்திய மொழியுரிமை மாநாடு. அந்த மாநாட்டின் சிறப்பு என்பது அதில் ’மொழியுரிமைக்கான சென்னைப் பறைசாற்றம்’ (Chennai Declaration for Linguistic Rights) என்கிற ஓர் ஆவணத்தை வெளியிட்டதாகும். 1996ல் ஸ்பெயினின் பார்சிலோனா நகரத்தில் உலகெங்கிலுமிருந்து வந்த மொழியுரிமைப் போராளிகள் ஒன்றுசேர்ந்து Universal Declaration of Linguistic Rights என்றொரு ஆவணத்தை வெளியிட்டார்கள். அதை அடிப்படையாக வைத்து, இந்திய அரசியல் சட்டத்தின் 17ஆவது பிரிவை முழுமையாகக் கிழித்துத் தூக்கியெறிந்துவிட்டு மொழி சமத்துவத்தின் அடிப்படையில் ஒரு மாற்று திட்டத்தைக் கொண்டுவர வேண்டும் என்பதை வியூகமாகக் கொண்டே; தீர்வாக அல்ல – வியூகமாகக் கொண்டே – அந்த சென்னைப் பறைசாற்ற ஆவணத்தை வெளியிட்டோம்.

அந்த சென்னைப் பறைசாற்ற ஆவணத்தையும் மாநாட்டையும் மையப்படுத்தி ஆறு பக்க கட்டுரை ஒன்றை வெளியிட்டிருந்தது கேரளப் பத்திரிகையான மாத்யமம். இது கேரளாவின் மிக முக்கியமான வார இதழாகும். ஆந்திராவிலிருந்து வரக்கூடிய அம்மநுடி என்கிற பத்திரிகை அந்த மாநாட்டின் புகைப்படத்துடன் அட்டைப்படக் கட்டுரையே வெளியிட்டிருந்தது. அதில் சென்னைப் பறைசாற்றத்தின் தெலுங்கு வடிவமும் பதிப்பிக்கப்பட்டிருந்தது. அம்மநுடி என்றால் தெலுங்கில் தாய்மொழி என்று பொருள்.

பெங்களூருவிலிருந்து வரக்கூடிய உதயவாணி என்கிற பத்திரிகையில், மொழியுரிமைப் போராட்டத்தில் நம்முடன் கைகோர்த்திருக்கும் நண்பரான வசந்த் ஷெட்டி, விரிவான ஒரு கட்டுரை எழுதியிருந்தார். அதில் சென்னைப் பறைசாற்றத்தின் கன்னடப் பதிப்பும் இடம்பெற்றிருந்தது.

ஒரிசாவில் அங்குள்ள மூன்று பத்திரிகைகளில் மாநாட்டுச் செய்தி வெளிவந்திருந்தன. சென்னப் பறைசாற்றத்தின் ஒரிய, கோசல மொழிபெயர்ப்புகளும் அவற்றில் வந்திருந்தன.

அதேபோல மேற்கு வங்கத்திலிருந்து அந்த மாநாட்டுக்கு வந்திருந்த கோர்கா சாட்டர்ஜி என்கிற மிகச் சிறந்த எழுத்தாளர் அதைப் பற்றி டிஎன்ஏ என்கிற பத்திரிகையில் கட்டுரை எழுதியிருந்தார். அந்தக் கட்டுரை டக்காவிலும் மணிப்பூரிலும் நேபாளத்திலும் பாகிஸ்தானிலும் மறுபதிப்பு செய்யப்பட்டது.

நண்பர்களே, அந்த மாநாட்டைப் பற்றிய செய்தியே வராத ஒரே இடம் தமிழ்நாடுதான்.

கோர்கோ சாட்டர்ஜியின் மேற்கு வங்க நண்பர் ஒருவர் இந்து நாளிதழில் பணிபுரிகிறார். அவர் கொல்கத்தா பதிப்பில் மாநாட்டுச் செய்தியை வெளியிட்டார். சென்னையில் வெளிவரும் இந்து ஆங்கில, தமிழ் பதிப்புகள் மாநாடு குறித்து எந்த செய்தியும் இல்லை. மாநாடு நடந்த்து ஞாயிற்றுக்கிழமை. என் ஊடகத்துறை நண்பர்கள் விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டார்கள். அவர்கள் எப்போதும் எனக்கு ஆதரவு அளிப்பவர்கள். ஆனால் மாநாடு அவர்களை ஈர்க்கவில்லை. இதற்கு தனிநபர்களைக் காரணம் காட்டமாட்டேன். தமிழ்நாட்டில் மொழிப் பிரச்சினை இப்போது ஈர்க்கவில்லை. மற்ற மாநிலங்களிலோ அது புதிய பிரச்சினையாக வெடித்திருக்கிறது. அதுதான் காரணம். நான் ஊடகத் துறையைச் சேர்ந்தவன். இந்தியா டுடே பத்திரிகையில் தலைமை காப்பி எடிட்டராகப் பணியாற்றியிருக்கிறேன். தொடர்ச்சியாக எல்லா ஊடக நண்பர்களுடனும் எனக்குப் பழக்கம் இருக்கிறது. என்னை தொலைக்காட்சி விவாத நிகழ்ச்சிகளிலும் நீங்கள் பார்த்திருக்கலாம், தொலைக்காட்சி நிறுவனங்களுடனும் எனக்குப் பழக்கமுண்டு. வேண்டி அழைத்ததும் எல்லா மாநிலங்களிலிருந்தும் மொழியுரிமை பற்றிப் பேசுகிறவர்கள் வருகிறார்கள். ஒரு முக்கியமான நிகழ்வு, அது பற்றி ஒரு நாலு வரி எழுதுங்களேன், ஒரு பைட் போடுங்களேன் என்று கேட்டுக்கொண்டபோது தமிழ்நாட்டுப் பத்திரிகைகள், தொலைக்காட்சிகள் எதுவும் அதைக் கண்டுகொள்ளவேயில்லை. இந்தக் கொடுமையை நான் சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும். ஆனால் தமிழ்நாட்டுக்கு வெளியே அத்தனை பேரும் 1965ல் இரத்தம் சிந்தியவர்களைப் பற்றி விரிவாக எழுதியிருந்தார்கள். இதையும் நான் சொல்லியாக வேண்டும்.

ஒரு வாரம் கழித்து ஜூ.வி.யில் இரண்டு பக்க பதிவு வந்தது! அத்தோடு திருப்தி அடைந்துகொள்ளவேண்டிய நிலை. பிறகு ஒரு வாரம் கழித்து நானே அந்த மாநாட்டைப் பற்றி ஒரு கட்டுரை எழுதி அது தமிழ் இந்துவில் வெளிவந்தது. அது வேறு விடயம்.

கேரளாவிலிருந்து வந்திருந்த ஒரு நண்பர். பவித்ரன் அவரது பெயர். காலடி சமஸ்கிருதப் பல்கலைக்கழகத்தின் பேராசிரியர் அவர். அவரை அழைத்துவிட்டோம், என்ன பேசுவாரோ என்று உண்மையிலேயே பயந்துகொண்டுதானிருந்தேன். ஆனால் அவர் மிகச் சிறப்பாக தமிழர்களைப் பற்றிப் பேசினார். பேசிவிட்டுப் போய், மொழி விடயத்தில் தமிழ்நாடு இந்தியாவிலேயே முன்னோடியாக இருக்கிறது என்று ஒரு ஆறு பக்க கட்டுரையும் எழுதினார்.

மகாராஷ்டிராவிலிருந்து வந்திருந்த மும்பை பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் தீபக் பவாருடைய கட்டுரையை சிவசேனாவின் சாம்னா ஏடு வெளியிட்டிருந்தது. அந்தக் கட்டுரையின் தலைப்பு ‘மீண்டும் தென்னகம் வழிகட்டுகிறது’ என்பது. சிவசேனாவுடன் எனக்கு உடன்பாடில்லைதான். ஆனால் சாம்னா வெளியிட்டிருந்த இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தைப் பற்றிய கட்டுரை, கடந்த ஓராண்டு காலமாக உழைத்து நாங்கள் நடத்திய அந்த மாநாட்டினுடைய விளைவு என்பதை நிச்சயம் பெருமிதமாகச் சொல்லிக் கொள்ள முடியும்.

அந்த மாநாடுக்குப் பின் மூன்று மாநாடுகள் நடந்தன; நான்கு சந்திப்புகள் நிகழ்ந்தன. பத்துக்கும் மேற்பட்ட பத்திரிகைகள் 1965 இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தின் 50ஆம் ஆண்டு நிறைவைப் பற்றி எழுதின. இந்தியாவில் மொழியுரிமைப் போராளிகள் எல்லோரும் ஒன்றிணைகிறார்கள் என்ற கருத்து இந்தியா முழுக்க வெளிவந்தது.

இது நான் ஒருவன் மட்டுமே செய்த முயற்சியின் பலனில்லை. மூன்று ஆண்டுகளாக முயன்று இந்தியா முழுவதிலுமிருந்து ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட மொழியுரிமை ஆர்வலர்கள் ஏறத்தாழ பத்தாயிரம் பேர் இந்த மரியாதைக்குச் சொந்தக்காரர்கள். Promote Linguistic Equality என்கிற முகநூல் குழு ஒன்று உள்ளது. அது ஒவ்வொரு ஆண்டும் தொடர்ச்சியாக பல்வேறு முகநூல் பரப்புரைகளை, டுவிட்டர் பரப்புரைகளை நடத்தி வருகிறது. 2015ல் அது #StopHindiImposition, #StopHindiImperialism என்று இரண்டு ட்விட்டர் பரப்புரைகளை நடத்தியது. சுதந்திர தினத்தன்று பிரதமர் நரேந்திர மோடி தேசியக் கொடியை ஏற்றுகிற அந்த வெளையில், இந்தியா முழுவதும் நூற்றுக்கணக்கான இளைஞர்கள் கணினி முன், மொபைல்போனுடன் அமர்ந்து Stop Hindi Imperialism பரப்புரையை மேற்கொண்டனர். இது பல நகரங்களில் டுவிட்டரின் முதல் பத்து ட்ரெண்டிங்கிலேயே அது வந்தது. ஆனால் இதைச் செய்தவர்களில் 95 விழுக்காட்டினர் தமிழ்நாட்டுக்கு வெளியேதான் உள்ளவர்கள்.

அதே ஆண்டு, சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் தமிழுக்கான போராட்டம் நடந்துகொண்டிருந்த சமயம். டிசம்பர் 3ஆம் தேதி என்று நினைக்கிறேன். தமிழ் இன் மெட்ராஸ் ஹைகோர்ட் (#TamilInMadrasHighcourt) என்ற டுவிட்டர் பரப்புரையை கர்நாடகத்திலிருந்து பெங்களூரு தோழர்கள் நடத்தினார்கள். அதாவது சென்னைப் போராட்டத்துக்கு பெங்களூருவிலிருந்து ஆதரவு! எங்கிருந்து வந்தது இந்த ஒற்றுமை? 1965 மொழிப் போரில் இறந்தவர்களின் ஆவி இன்று இந்தியா முழுவதும் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. அசாமில், பஞ்சாபில் எல்லா இடங்களிலும்.

சென்னைப் பறைசாற்ற ஆவணத்தின் பஞ்சாபி, இந்தி, பெங்காலி பதிப்புகளை ஜலந்தர் நிகழ்வின்போது விநியோகித்தோம். அப்போது மைதிலி, போஜ்புரி, புந்தேலி, ராஜஸ்தானி ஆகிய மொழிக்காரர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் மொழியை ஒழித்துக்கட்டிவிட்டு அதன் மீது இந்தி வந்து உட்கார்ந்திருப்பதை எடுத்துரைத்தனர். அதோடு, மொழிப் போராட்டத்தில் எங்கள் மொழியையும் சேர்த்திருப்பதற்காக நன்றி; உங்களோடு துணைநிற்போம் என்றனர். மைதிலியும் போஜ்புரியும் பிகாரில் பேசப்படும் மொழிகள். புந்தேலி மத்தியப் பிரதேசத்தில் ஜான்சி பகுதியில் பேசப்படும் மொழி. ராஜஸ்தானி ரஜஸ்தானில் பேசப்படுகிறது. இந்தி மொழி இவற்றை ஒழித்துக்கட்டிவருவதாக 80 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நமது பாவாணர் கூறிவிட்டார். அந்த மொழிக்காரர்கள் இப்போதுதான் உணர்கிறார்கள்.

ஜார்க்கண்டில் நடந்த மாநாட்டில் சந்தாலி, முண்டா போன்ற ஆக்ரோ ஆசியாட்டிக் மொழிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த உள்ளூர் பூர்வக்குடி, பழங்குடி மக்களின் மொழியைச் சேர்ந்தவர்களும் வட திராவிட மொழிகளான குருக், மால்டோவைச் சேர்ந்தவர்களும் பேசினார்கள். எங்களுடைய மொழிக்காகவும் சேர்த்து நீங்கள் குரல் கொடுக்கிறீர்கள், நாம் இணைந்து செயல்பட வேண்டும் என்றார்கள்.

தோழர்களே, உங்களிடம் இரண்டு கோரிக்கைகள்: நாளை மறுநாள் சனவரி 26ல் காலை 9.30 மணி அளவில் ‘இது இந்திக் குடியரசு அல்ல’ (#NotHindiRepublic) என்ற டுவிட்டர் பரப்புரை முழக்கம் இந்தியாவின் முக்கிய நகரங்களிலிருந்து செய்யப்படவிருக்கிறது. இதில் கலந்துகொள்ளுங்கள், நண்பர்களுக்கும் சொல்லுங்கள். இந்தப் பரப்புரை நமது இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்துக்குச் சமமானது.

வரும் பிப்ரவரி 21ல் டெல்லியில் நமது சென்னைப் பறைசாற்றத்தை அடிப்படையாக வைத்து ஒரு பெரிய நிகழ்ச்சி நடத்துகிறோம். 25 மொழிகளைச் சேர்ந்த பேராளர்கள் அதில் கலந்துகொள்கிறார்கள். அந்தப் பேராளர்கள் அனைவரும் கையோடு கைகோர்த்து நமது நடராசன், தாளமுத்து, ராசேந்திரன், கீழ்ப்பழவூர் சின்னச்சாமி உள்ளிட்டவர்களின் படங்களைத் தாங்கி நிற்பார்கள். இந்தியா கேட் பகுதியில் மெழுகுவத்தி ஏந்தும் ஒரு நிகழ்வும் உண்டு. CLEAR அமைப்புதான் அதை நடத்துகிறது. அதன் கூட்டக ஒருங்கிணைப்பாளர் (Fedaral Co-ordinator) நான்.

மொழிப்போர்த் தீ அணைந்துவிடாது பற்றிப் படரச் செய்ய நாம் எடுத்த முயற்சி தொடரும். அனைவரும் இதற்கு கைகொடுக்க வேண்டும்.

நாளை பொள்ளாச்சியில் மொழிப்போர் ஈகியர் நினைவு நாள் நடக்கிறது. அய்யா மணியரசன் அவர்களும் வருகிறார்கள். 1965 போராட்டத்தில் மிக அதிக உயிர் பலி ஏற்பட்ட நகரங்களில் ஒன்று பொள்ளாச்சி. அங்கு உயிரிழந்தவர்களுக்கு ஒரு நினைவுச் சின்னம் அமைப்பதற்கான முயற்சி நடந்துகொண்டிருக்கிறது. அங்குள்ளவர்களுடன் கலந்து பேசி அதற்கான தொடக்க விழாவை நாளை நடத்துகிறோம். தமிழகத்தில் பல இடங்களில் இந்த நினைவுச் சின்னம் இருக்கிறது. மொழிப்போரில் மாணவர்கள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட பல இடங்கள் இன்னும் தெரியாமலே இருக்கின்றன. 8 பேர் சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட ஆரணியை, 4 பேர் சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட குடியாத்தத்தை நிறைய பேருக்குத் தெரியாது. இது போன்ற இடங்களையெல்லாம் தேடிக் கண்டறிந்து அங்கே நினைவுச் சின்னம் அமைக்கப்படும்.

இந்த மொழியுரிமைப் போராட்டம் தொடரும். மொழிப்போர்த் தீ பரவும். நன்றி!