கேடலோனியர்கள்; குர்திஷ்களின் விடுதலைப் போராட்டம்!

மீபத்தில் இராக்கில் உள்ள குர்திஷ் பிராந்திய அரசாங்கத்துக்குட்பட்ட பகுதியிலும் ஸ்பெயினில் உள்ள கேடலோனியா சுயாட்சி சமூகத்துக்குட்பட்ட பகுதியிலும் நடந்த கருத்துக்கேட்பு வாக்கெடுப்புகள் மிகுந்த முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. குர்திஸ்தான் தனி நாடு உருவாக வேண்டும் என்று குர்திஷ் மக்களும்; கேடலோனியா தனி நாடு உருவாக வேண்டும் என்று கேடலோனியா பிரதேச மக்களும் பெருமளவில் வாக்களித்திருக்கிறார்கள். எதிர்பார்த்தது போலவே, இந்த வாக்கெடுப்புகளை ஏற்க இராக்கும் ஸ்பெயினும் மறுத்துவிட்டன.

குர்திஷ்களும் கேடலோனியர்களும் இந்த உலகின் எதிரெதிர் துருவங்களில் வாழ்கின்ற இனங்கள் என்றாலும், அவர்களுடைய தலையெழுத்துகள் ஒரே மாதிரியாகவே இருக்கின்றன. ஒரு இனம், ஜனநாயகத் தின் தொட்டில் என தன்னைத்தானே அழைத்துக்கொள்ளும் ஐரோப்பியக் கண்டத்தில் இருக்கிறது. மற்றொரு இனம், ஜனநாயகக் காற்று வீசாத பாலை எனக் கருதப்படும் மேற்காசியாவில் இருக்கிறது. கேடலோனியர்கள் ஆயிராமாண்டு காலமாக இருந்துவரும் தமது தாயகத்துக்கான சுயாட்சியை முன்பே வென்றெடுத்தார்கள். பெற்ற சுயாட்சி உரிமைகளை ஸ்பெயின் அரசு பறிக்க முயன்றபோது, சுதந்திரத்தை நோக்கி நகர்ந்தார்கள்.

சுதந்திர வேட்கை

குர்திஷ் மக்களின் நிலையோ படுமோசம். குர்திஸ்தான் என்றழைக்கப்படும் அவர்களது தாயகம் இராக், ஈரான், சிரியா, துருக்கி ஆகிய நான்கு நாடுகளால் துண்டாடப்பட்டு ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மேற்காசியாவின் சாம்ராஜ்ய மும்மூர்த்திகளான துருக்கியர்களும் அரேபியர்களும் பாரசீகர்களும் குர்திஷ்களின் இன அடையாளத்தைக்கூட ஏற்கத் தயாராக இல்லாமல், இனப் படுகொலைகளினூடாக வும் ஒடுக்குமுறைகளினூடாகவும் அந்த இனத்தை அழித்துவந்தனர். 90-களில் இராக்கில் அமெரிக்கா நுழைந்த பிறகு, அமெரிக்காவின் உள்ளூர் வியூகத்தின் ஒரு பகுதியாகவே இராக்கிலுள்ள குர்திஷ் மக்களுக்கு என ஒரு பிராந்திய அரசு அமைந்தது. இப்போது தனி நாடாவதற்கான வாக்கெடுப்பை நடத்தியது அந்த அரசுதான்.

இராக்கில் உள்ள குர்திஷ் மக்கள் செப்டம்பர் 25-ல் நடந்த வெகுசன வாக்கெடுப்பில் கலந்துகொண்டு தங்களுக்குத் தனிநாடு வேண்டும் என வாக்களித்தார்கள். பல முறை நடத்தத் திட்டமிடப்பட்டு, ஆனால் முடியாமலேயே போயிருந்த நிலையில், இந்த முறை அது வெற்றிகரமாக நடந்தது. கேடலோனியாவைப் பொறுத்தவரை அக்டோபர் 1-ல் நடைபெற்ற வாக்கெடுப்பைச் சட்டவிரோதம் என்று ஸ்பெயின் அரசு கூறினாலும், கேடலோனிய அரசுத் தலைவர் கார்லஸ் பியூஜ்டிமாண்டின் உள்ளிட்டோர் அதைப் பற்றிக் கவலைப் படாமல் வாக்கெடுப்பை நடத்தினார்கள். ஸ்பெயின் பிரதமர் மரியானா ரஜோயின் மிரட்டல்களும் அவரது அரசின் போலீஸ் தாக்குதல்களும் ஸ்பானிய ஆளும் தலைகளின் ஆணவப்போக்கும் கேடலோனியாவில் சுதந்திரம் குறித்து முடிவெடுக்காமல் குழம்பியிருந்த மக்களைக்கூட சுதந்திரத்துக்கு ஆதரவானவர்களாக மாற்றியது. வாக்களித்த 43% மக்களில் 92% பேர் சுதந்திரம் வேண்டும் என்றே தேர்வு செய்திருந்தார்கள்.

எதிர்விளைவுகள்

இவ்விரு நிகழ்வுகளும் உலக அரங்கில் கடுமை யான எதிர்விளைவுகளை உருவாக்கியுள்ளன. பெரிய நாடுகள் இதுவரை கேடலோனியாவையோ குர்திஸ் தானையோ அங்கீகரித்துவிடவில்லை. குறிப்பாக, குர்திஸ்தான் வாக்கெடுப்பை முழுமையாக நிராகரித் தார் அமெரிக்க அரசுச் செயலர் ரெக்ஸ் டில்லர்சன். இன்றைய உலக ஒழுங்கில் வல்லரசுகளின் போட்டிக்களத்தில் ஏதேனும் ஒரு அணியில் இருந்தால்தான், பிரிவினைப் போராட்டங்கள் வெற்றிபெறுகின்றன என்று பொதுவாகக் கருதப்படுகிறது. சமீபகாலத்தில் தனிநாடுகளாக ஆன தெற்கு சூடான், கோசாவா போன்றவைகூட அதற்கு எடுத்துக்காட்டுகளாகச் சொல்லப்படுகின்றன. எல்லா வல்லரசுகளும் ஒன்று திரண்டு எதிராக நின்றால், ஒரு விடுதலைப் போராட்டத் தைச் சுவடின்றி அழித்துவிட முடியும் என்று தமிழ் ஈழப் போராட்டத்தின் முடிவு காட்டுகிறது.

ஐரோப்பாவில் சுயநிர்ணய உரிமைகள் என்பது வரலாற்றுரீதியாக ஏற்கப்பட்டுவிட்ட ஒரு கோட்பாடு என்று கருதப்படுகிறது. ஆனால், ஆசியாவில் எந்த நாட்டிலும் அதற்கு ஏற்பு இல்லை என்பதும் வெளிப்படை. 90-களில் சோவியத் யூனியன், யூகோஸ்லேவியா, செக்கோஸ்லோவேகியா போன்ற கூட்டமைப்புகள் தகர்ந்து, பல நாடுகள் உருவாயின. அந்தச் சம்பவங்கள், ரஷ்யப் புரட்சியினூடாக விளதிமிர் லெனினும் முதல் உலகப் போருக்குப் பின் அமெரிக்க அதிபர் உட்ரோ வில்சனும் முன்வைத்த சுயநிர்ணய உரிமைக் கோட்பாடுகள் மேற்குலகில் சட்டபூர்வமாக ஏற்கப்பட்டிருப்பதன் அடையாளம் என்றும் கருதப்பட்டது.

மத்திய, கிழக்கு ஐரோப்பாவில் சோவியத் ஆதிக்கத்தை உடைப்பதற்கு சுயநிர்ணய உரிமை என்கிற ஆயுதத்தை எடுத்த எந்த மேற்கு, தெற்கு ஐரோப்பிய நாடும் தங்கள் நாட்டில் அதே கோரிக்கை எழுகிறபோது அதை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. பழைய சாம்ராஜ்யங்களோ புதிய வல்லரசுகளோ தங்களுடைய தேவைக் கும் நலனுக்கும் ஏற்பவே நாடுகளை உருவாக்கத் துணைபுரிகின்றன. இந்தப் பின்னணியில்தான் கேடலோனியாவில் வாக்கெடுப்பு, ஸ்பெயினில் விடுதலைக்குப் போராடும் பாஸ்க் இனத்தவர்க்கும், அருகே பிரிட்டனில் ஸ்காட்களுக்கும் உற்சாகத்தை அளித்தது. ஆனால், ஸ்பெயின் அரசின் மனநிலையையே பிரிட்டன், ஜெர்மனி, பிரான்ஸ் போன்ற அரசுகள் பிரதிபலித்தன.

வல்லரசுகளுக்குச் சவால்

ஐரோப்பாவிலேயே இப்படி என்றால், குர்திஸ்தான் விவகாரத்தில் கேட்கவே வேண்டாம். உள்ளூர் தாதாக்களான இராக், ஈரான், சிரியா, துருக்கி போன்ற நாடு களுக்குள் ஆயிரம் போட்டியிருக்கலாம். ஆனால் குர்திஸ்தான் என்கிற ஒரு அரசு உருவாகிவிடக் கூடாது என்பதில் அவை ஒருமித்த கருத்தைக் கொண்டிருக்கின்றன. வாக்கெடுப்பு நடந்த நாள் முதலாகவே குர்திஸ்தான் பிராந்திய அரசாங்கத்தின் மீது அனைத்துவிதமான தடைகளையும் அவை போடத் தொடங்கின. இராக்கிய குர்து அரசின் தலைநகரமான எர்பிலுக்கு பயணியர் விமானப் போக்குவரத்தைத் தடைசெய்தது இராக். அங்கேயிருந்து வெளிவரும் எண்ணெய் குழாய்களை அடைக்கப்போவதாக மிரட்டியது துருக்கி. குர்துப் பகுதியுடனான எல்லையை மூடியது ஈரான்.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, சதாம் உசைனின் இராக்கில் இனப்படுகொலைக்கு உள்ளான குர்திஷ் மக்களுக்கு பிராந்திய அரசை ‘உருவாக்கித் தந்த’ அமெரிக்காவும் தன்னுடைய நிஜ முகத்தைக் காட்டிவிட்டது. மசூத் பர்சானி தலைமையிலான குர்திஷ் பிராந்திய அரசு அமெரிக்காவின் கைப்பாவை என்று சொல்லக்கூடிய அளவுக்கு அமெரிக்க நலன்களுக்கு ஒத்தாசை செய்துவந்தது. அமெரிக்கர்களால் நேரடியாக எதிர்கொள்ள முடியாத ஐஎஸ் பயங்கரவாதிகளை ஒழித்துக்கட்டியதில் குர்திஷ்களின் பெஷ்மெர்கா படையினரின் பங்கு அதிகம். குர்திஷ் பகுதி தனிநாடாகச் செல்லவேண்டும் என்று அவர் உறுதியாக முடிவெடுத்தபோது. அவரைக் கைகழுவியது அமெரிக்கா.

அப்படியென்றால் கேடலோனிய, குர்திஷ் கனவுகள் என்ன ஆகும்? வல்லரசியவாதிகளின் முடிவு என்னவாக இருந்தாலும், மக்கள் முடிவெடுத்துவிட்டால், நீண்ட காலம் அதை மறுத்து நிராகரிக்கும் ஆற்றல் யாருக்குமே இல்லை என்பது வரலாறு. காலனிய சகாப்தத்தில் போடப்பட்ட எல்லைக் கோடுகளை மாற்றவிடக் கூடாது என்று வல்லரசுகள் விரும்புகின்றன. அதை மீறி சுதந்திரம் வேண்டுமானால், வல்லரசுப் போட்டிக்களத்தில் ஏதேனும் ஒரு அணியை அனுசரித்து சுதந்திர யாசகம் கேட்கவேண்டிய கட்டாயத்தை அவை உருவாக்கி வைத்திருந்தன. அந்த யதார்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டுள்ள அதே நேரத்தில், குர்திஸ்தான்களும் கேடலோனியாக்களும் சுயநிர்ணய உரிமையை வெல்வதற்கான வழியைக்கூட சுயமாக நிர்ணயித்துக்கொள்ளத் தொடங்கிவிட்டன என்பதுதான் இப்போது வந்திருக்கும் புதிய செய்தி. இது உலக, வட்டார வல்லரசுகளுக்கு விடப்பட்டுள்ள புதிய சவாலும்கூட!

நன்றி: தி இந்து (தமிழ்) http://tamil.thehindu.com/opinion/columns/article19875305.ece

இராவணனுக்கு எத்தனை ஆதார் அட்டை?

இந்த ஆண்டு தசரா கொண்டாட்டங்களின்போது ராவணன் சமூக ஊடகங்களில் மிகப்பெரிய அளவுக்கு விவாதப் பொருளாக ஆனார். தசராவை முன்னிட்டு ஆதார் அட்டையை வழங்கும் UIDAI நிறுவனம், தனது ட்விட்டர் பக்கத்தில் A time when the world sees the power of good governance.Let us continue this true spirit with Aadhaar…#HappyDussehra என்று தசரா வாழ்த்தினை வெளியிட்டிருந்தது. ஆதார் அட்டை திட்டத்தைக் கடுமையாக எதிர்த்துவரும் பல ட்விட்டர் குழுக்களின் ஒன்றான #DestroyTheAdhaar என்கிற குழுவிலிருந்து UIDAIஇன் இந்த வாழ்த்துக்கு எதிராக ஒரு கிண்டலான எதிர்வினை வந்தது.

Sir how many Aadhaar can Ravan get? 10 faces * 10 iris pairs = 100 at least? #DestroyTheAadhaar என்பதுதான் அந்த எதிர்வினை. ஆதார்காரர்களும் விடவில்லை. அதற்குப் பதில் எழுதினார்கள். “Not a resident of India. Not eligible to enroll for Aadhaar” என்பது ஆதாரின் பதில். அவ்வளவுதான், சமயோசிதமாக பதில் அளித்தமைக்காக UIDAIக்கு ஆதார் ஆதரவாளர்கள் லைக்குகளையும் ரிட்வீட்களையும் வாரி வழங்கினார்கள்.

அழகுதான்! ஆனால் ராவணன் இந்தியாவின் குடிமகனா இல்லையா என்று ராமராஜ்ய பக்தர்கள் தாங்களாகவே முடிவெடுத்துவிட முடியாது. ஏனென்றால் இந்தியாவில் ராவணனைக் கொளுத்தி மகிழும் ராம பக்தர்கள் மட்டும் குடிமக்களாக இல்லை. மாறாக, ராம்லீலா மைதானங்களுக்கு அப்பால், ராவணனைத் தங்கள் தெய்வமாக வழங்கும் மக்களும் லட்சக்கணக்கில் இருக்கிறார்கள். வட இந்தியாவிலும் மத்திய இந்தியப் பகுதிகளிலும் பல ஆதிவாசிச் சமூகத்தவர்கள் ராவணனைத் தன் முப்பாட்டானாகக் கருதுகிறார்கள். அவ்வளவு தூரம் ஏன்? இந்திரப் பிரஸ்தத்துக்கு அருகேயுள்ள நோய்டாவிலாயே ராவணனுக்குக் கோயில் இருக்கிறதாம்.

ராம் லீலா கொண்டாட்டங்களின்போது ராவணன் கொளுத்தப்படுவதைப் பார்த்து உற்சாகமடையும் கூட்டத்தினர் மத்தியில். ராவணன் உருவத்தைக் கொளுத்தாதே என்று கூறும் கூட்டமும் இருக்கிறது என்பதை நமது ஸோ-கால்டு நேஷனல் மீடியா இதுவரை கூறவில்லை.

மத்தியப்பிரதேசத்திலுள்ள ஆதிவாசிச் சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் ராவணனைத் தங்கள் தெய்வம் என்றுகூறி தங்கள் தெய்வத்தை கொளுத்துவது தங்கள் உணர்வுகளைப் புண்படுத்தும் செயல் என்று பகிரங்கமாக அறிவித்திருக்கிறார்கள். தசராவின்போது ராவணன் உருவத்தைக் கொளுத்துபவர்கள்மீது வழக்குத் தொடரப்படும் என்றும் அவர்கள் அறிவித்திருக்கிறார்கள். “விஜயதசமியின்போது ராவணன் உருவ பொம்மைகளைக் கொளுத்துவது குறித்து ஆதிவாசி மக்கள் மத்தியில் முன்பும் எதிர்ப்பு இருந்தது என்றாலும், மாநிலத்தின் ஒரு பகுதியில் வலுவான, ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட பரப்புரை இயக்கம் ஒன்று முதன்முறையாக எழுந்திருக்கிறது” என்று ஹஃப்பிங்டன் போஸ்ட்டில் வெளியான செய்தி குறிப்பிடுகிறது. மத்தியப்பிரதேசத்தில் பெதுல் மாவட்டத்தில் இந்தஆண்டு இந்த எதிர்ப்பு வலுவாக இருந்திருக்கிறது.

“உருவ பொம்மைகளை எரிப்பதைப் பார்க்கும்போது எங்களுக்கு அவமானமாக இருக்கிறது. நாங்கள் ராவணனையும் மேகநாதனையும் வழிபடுகிறோம். இவை எங்கள் தொல் மரபு, எங்கள் உணர்வுகள் புண்பட்டுள்ளன” என்று ஆதிவாசிகளின் தலைவர்களில் ஒருவரான திலீப் துருவே ஊடகத்தினரிடம் தெரிவித்திருக்கிறார். அதை ஆமோதித்திருக்கிறார்கள் பிற ஆதிவாசித் தலைவர்களான ஆர்.எஸ்.உய்கே, பிரேம் சிங் சலம் போன்றோர்.

ராவணன் உருவ பொம்மைகளைக் கொளுத்துவது என்பது இரு சமூகங்களுக்கு இடையில் பதற்றத்தை அதிகரிக்கிறது என்று ஆதிவாசி விகாஷ் பரிஷத் என்கிற அமைப்பு மாவட்ட ஆட்சியரிடம் மனு கொடுத்திருக்கிறது.

இரு சமூகங்கள்? ஹா! தசரா கொண்டாடுபவர்கள் ஒரு சமூகம், ராவணனைக் கொண்டாடுபவர்கள் மற்றொரு சமூகம். ‘இந்துக்கள்’ இந்த வார்த்தைகளை நம்பவே மாட்டார்கள்.

ராவணன் இந்தியனா, இல்லையா?

ராமனை இந்தியக் குடிமகனாக ஏற்கும் மத்திய அரசு ராவணனைத் தங்கள் நட்பு நாடான இலங்கையின் குடிமகன் என்று நினைத்துக்கொண்டுதான் ஆதார் அட்டையைத் தர மறுக்கிறது என்று தெரியவருகிறது. இது ஆறுதலையே தருகிறது. ராமனும் ராவணனும் இருந்தபோது தெற்காசியா ஒரே நாடாக இல்லை என்பதை ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறார்கள். பரத கண்டம் என்கிற நாவலந்தீவு என்கிற இன்றைய இந்தியத் துணைக்கண்டம் பல்வேறு தேசங்களாகவே இருந்திருக்கிறது. அவனி ஐம்பத்தாறு தேசங்கள் என்று சொல்கிறார்கள். நல்லவேளையாக, அப்போது அகண்ட இந்தியா இருக்கக் காணோம். எனவே, இலங்கையின் ராவணனை இந்தியக் குடிமகனாக ஆதார் நிறுவனத்தார் நினைக்கவில்லை.

ஆனால், ராவணன் ராமஸ்வேரம் தாண்டி பாக் ஜலசந்திக்கு அப்பால் வன்னிக்காட்டில் இருந்தான் என்பது ஒரு கதை. இந்தியாவில் இன்னொரு கதையும் உண்டு. அது ராமயணம் கூறும் லங்கா என்பது இன்றைய சத்தீஸ்கர் – ஒரிசா பகுதியைச் சேர்ந்த ஒரு நிலப்பகுதி என்று கூறுகிறது. ராவணன் மத்திய இந்தியப் பழங்குடிகளின் மூதாதையருள் ஒருவன் என்றும் அந்தக் கதையில் சொல்லப்படுகிறது.

மத்தியப்பிரதேசத்தின் கோண்டு பழங்குடியினரிடம் அப்படி ஒரு ஐதீகம் இருக்கிறது. இப்போது அவர்களிடம் வேகமாக வளர்ந்துவரும் கோண்டுவானா கண தந்திரக்கட்சியும் ராவணனை அவமதிக்கும் திருவிழாக்களுக்கு எதிராகச் சட்டபூர்வ நடவடிக்கையை எடுக்கப்போவதாகக் கூறியுள்ளது. திராவிட மொழிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த கோண்டு பழங்குடியினருக்குத் தனி மாநிலம் வேண்டும் என்று போராடி வருகிறது கோண்டுவானா கண தந்திரக்கட்சி. கோண்டுவானா என்பது தமது ஆதி நிலம் என்பதையும் இந்தியாவின் பூர்வீக நாகரிகங்களில் அதுவுமொன்று என்பதையும் வலியுறுத்திவரும் இந்தக் கட்சி, ராவணனைக் கொண்டாடும் கலாசாரம் தம் மக்களிடம் நெடுங்காலமாகவே உண்டு என்று கூறுகிறது. ஆரியர்கள் தங்களைத்தான் அசுரர்கள் என்று கூறுகிறார்கள் என்று இவர்கள் நம்புகிறார்கள். ஆதிவாசிகளின் அரசியல் உணர்வு அதிகரிக்க அதிகரிக்க அவர்கள் ராவணனைக் கொண்டாடும் அரசியல் உணர்வு பரவிவருகிறது.

ராவணனைத் தமிழனாகப் பார்க்கும் பழக்கமுடைய தமிழ்நாட்டில் இந்தச் செய்திகள் ஆரவாரத்துடன் வரவேற்கப்படலாம். வேறு எந்த இதிகாச மரபையும்விட அதிகமாக திராவிட இயக்கத்தவரால் விமர்சிக்கப்பட்ட மரபு ராமகாதை. திராவிட இயக்கத் தலைவர்களும் அறிவுஜீவிகளும் ராமன் என்கிற உத்தம புருஷன் ஓர் உத்தம புருஷன்தானா என்று கேள்வி கேட்டார்கள். ராவணனை மையப்படுத்திய எதிர்ப்புனைவுகளும் உருவாக்கப்பட்டன. ராவண காவியத்தையே எழுதினார் புலவர் குழந்தை.

தென்திசையைப் பார்க்கின்றேன் என்சொல்வேன் என்தன்

சிந்தையெல்லாம் தோள்களெல்லாம் பூரிக்குதடடா

அன்றந்த லங்கையினை ஆண்ட மறத்தமிழன்

ஐயிரண்டு திசைமுகத்தும் தன்புகழை வைத்தோன்

குன்றெடுக்கும் நெடுந்தோளான் கொடைகொடுக்கும் கையாளன்

குள்ளநரிச் செயல்செய்யும் கூட்டத்தின் கூற்றம்

என்தமிழர் மூதாதை என்தமிழர்பெருமான்

ராவணன்காண்! அவன்நாமம் இவ்வுலகம் அறியும்

என்று பாடினார் பாரதிதாசன். (திராவிட இயக்கப் பற்றாளரான எனது உறவினர் ஒருவர் தன் மகனுக்கு ராவணன் என்று பெயரிட்டார்). ராமாயணத்தைக் கொளுத்தும் தீ பரவட்டும் என்றார் அண்ணா. கம்ப ரசத்தைப் பிழிந்து கேலி செய்தார். ராமாயணத்தின் மீதான திராவிட இயக்க விமர்சனத்தின் தாக்கம் மிகத்தீவிரமாக இருந்தபோது, ராமனையும் கம்பனையும் காக்கத் தீவிரமாக வேலை செய்தார்கள் சில தமிழ்ப் புலவர்கள். ஆனாலும்கூட “ராமன் வாலியை மறைந்திருந்து கொன்றது அறமா மறமா” என்று கேள்விகேட்டுக் கோயில் பந்தல்களிலேயே வழக்காடு மன்றம் நடத்திய காலமாக அந்தக் காலம் இருந்தது என்பது இந்தத் தலைமுறையினருக்கு ஆச்சர்யமாக இருக்கும்.

எதிர்க்கலாசாரமும் ஆதிக்கலாசாரமும்

ஆனால், தமிழகம் ராவணனைக் கொண்டாடியதற்கும் இன்று கோண்டுகள் உள்ளிட்ட பழங்குடியினர் அதைக் கொண்டாடுவதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது. தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை ராவணனைக் கொண்டாடியது ஓர் எதிர்க்கலாசார நடவடிக்கை. ஆனால், கோண்டுகளைப் பொறுத்தவரை அது அவர்களுடைய ஆதிக்கலாசாரம்.

அயோத்திக்கும் லங்காபுரிக்கும் இடையிலான தொலைவு குறைவு என்பது மட்டுமல்ல; அவ்விரு ராஜ்ஜியங்களும் இப்போது மோதலிலும் இருக்கின்றன. மத்தியப்பிரதேசம், சத்தீஸ்கர், ஒரிசா, ஜார்கண்டு, பீஹார் பகுதிகளில் உள்ள பழங்குடி மக்கள் தங்களுடைய அரசியல் அதிகாரத்துக்காகவும் மொழி உரிமை உள்ளிட்ட இன உரிமைகளுக்காகவும் குரல் கொடுக்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். மாவோயிஸ்ட்களின் தாக்கத்தால் தீவிர அரசியல் அவர்களிடம் நுழைந்து இரு பல்லாண்டுகள் கடந்துவிட்ட நிலையில், பழங்குடி மக்களிடமிருந்தே நேரடியான அரசியல் அமைப்புகள் தமது வரலாற்றை மீட்டுருவாக்கும் பணியைத் தொடங்கியுள்ளன. அதுதான் இன்று ராம் லீலாவுக்கு எதிரான சட்டப் போராட்டமாகவும் வெடித்திருக்கிறது.

ராவணன் இந்தியக் குடிமகனில்லை என்று ஆதார் அமைப்பு கருதலாம். அப்படியானால் கோண்டுவானா இந்தியா இல்லையா என்று கோண்டுகள் கேட்டால் அவர்களிடம் பதில் இருக்க வேண்டும்.

நன்றி:  மின்னம்பலம் https://minnambalam.com/k/2017/10/08/1507401030

எங்கே போனது யாழ் கருவி?

எங்கே போனது யாழ் கருவி?

வேலைக்கடுமையின் இடையில் அவ்வப்போது யூட்யூபுக்குச் சென்று செவ்வியல் இசைத் துணுக்குகளைக் கேட்பதுண்டு. அப்படித்தொடங்கிய ஒரு இசைப்பயணத்தில் harp கருவியின் இசையில் சற்று மூழ்கிப்போனேன்.

டைட்டானிக் திரைப்படத்தின் தீம் பாடலான My Heart Will Go on இசையை ஹார்ப்பிலும் வயலினிலும் இசைத்த ஒரு வீடியோயும் பார்த்தேன்! கேட்கவும் பார்க்கவும் அழகு.

ஒரிஜினல் பாடலின் வரிகளைப் பார்த்தேன், இதோ சில வரிகள்:

Love can touch us one time
And last for a life time.
And never let go till we are gone.

எங்கேயோ கேட்ட மாதிரி இருந்தது.

“இந்த மானிடக் காதல் எல்லாம்
ஒரு மரணத்தில் மாறிவிடும்…….

நாம் காதலின் தீபம் மட்டும்
எந்த நாளிலும் கூடவரும்”

வீடியோவில் ஹார்ப் கம்பிகளில் நடமாடியன அந்தப் பெண்களின் விரல்கள்….

ஆனால் அந்த வீடியோ ஒரு கேள்வியை எழுப்பிவிட்டது.

பாபிலோனிய, அசிரீய காலத்திலிருந்து ஹார்ப் வகை கருவிகள் உலகில் இருந்திருக்கின்றன. ஹார்ப் புதிய வடிவங்களில் இன்னும் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது. அதன் தமிழ் வடிவமான யாழ் எப்போது நம்மை விட்டு அகன்றது?

யாழ் இங்கே மாபெரும் செல்வாக்கோடு இருந்திருக்கிறது. ஆனால் பிறகு என்ன ஆனது?

வீணைதான் யாழை ஒழித்துவிட்டது என்று கருத்து நிலவுவதாக தமிழ் விக்கிபீடியா சொல்கிறது. அப்படியா?

யாழின் இசை கடைசியாக தமிழ்நிலத்தில் கேட்டது எப்போது? ஆதாரமுண்டா?

இறுதியாக, இந்த யாழுக்கு புத்துயிர்க்கொடுக்க முடியுமா?

 https://www.youtube.com/watch?v=RigyRr5B_gY