கேடலோனியர்கள்; குர்திஷ்களின் விடுதலைப் போராட்டம்!

மீபத்தில் இராக்கில் உள்ள குர்திஷ் பிராந்திய அரசாங்கத்துக்குட்பட்ட பகுதியிலும் ஸ்பெயினில் உள்ள கேடலோனியா சுயாட்சி சமூகத்துக்குட்பட்ட பகுதியிலும் நடந்த கருத்துக்கேட்பு வாக்கெடுப்புகள் மிகுந்த முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. குர்திஸ்தான் தனி நாடு உருவாக வேண்டும் என்று குர்திஷ் மக்களும்; கேடலோனியா தனி நாடு உருவாக வேண்டும் என்று கேடலோனியா பிரதேச மக்களும் பெருமளவில் வாக்களித்திருக்கிறார்கள். எதிர்பார்த்தது போலவே, இந்த வாக்கெடுப்புகளை ஏற்க இராக்கும் ஸ்பெயினும் மறுத்துவிட்டன.

குர்திஷ்களும் கேடலோனியர்களும் இந்த உலகின் எதிரெதிர் துருவங்களில் வாழ்கின்ற இனங்கள் என்றாலும், அவர்களுடைய தலையெழுத்துகள் ஒரே மாதிரியாகவே இருக்கின்றன. ஒரு இனம், ஜனநாயகத் தின் தொட்டில் என தன்னைத்தானே அழைத்துக்கொள்ளும் ஐரோப்பியக் கண்டத்தில் இருக்கிறது. மற்றொரு இனம், ஜனநாயகக் காற்று வீசாத பாலை எனக் கருதப்படும் மேற்காசியாவில் இருக்கிறது. கேடலோனியர்கள் ஆயிராமாண்டு காலமாக இருந்துவரும் தமது தாயகத்துக்கான சுயாட்சியை முன்பே வென்றெடுத்தார்கள். பெற்ற சுயாட்சி உரிமைகளை ஸ்பெயின் அரசு பறிக்க முயன்றபோது, சுதந்திரத்தை நோக்கி நகர்ந்தார்கள்.

சுதந்திர வேட்கை

குர்திஷ் மக்களின் நிலையோ படுமோசம். குர்திஸ்தான் என்றழைக்கப்படும் அவர்களது தாயகம் இராக், ஈரான், சிரியா, துருக்கி ஆகிய நான்கு நாடுகளால் துண்டாடப்பட்டு ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மேற்காசியாவின் சாம்ராஜ்ய மும்மூர்த்திகளான துருக்கியர்களும் அரேபியர்களும் பாரசீகர்களும் குர்திஷ்களின் இன அடையாளத்தைக்கூட ஏற்கத் தயாராக இல்லாமல், இனப் படுகொலைகளினூடாக வும் ஒடுக்குமுறைகளினூடாகவும் அந்த இனத்தை அழித்துவந்தனர். 90-களில் இராக்கில் அமெரிக்கா நுழைந்த பிறகு, அமெரிக்காவின் உள்ளூர் வியூகத்தின் ஒரு பகுதியாகவே இராக்கிலுள்ள குர்திஷ் மக்களுக்கு என ஒரு பிராந்திய அரசு அமைந்தது. இப்போது தனி நாடாவதற்கான வாக்கெடுப்பை நடத்தியது அந்த அரசுதான்.

இராக்கில் உள்ள குர்திஷ் மக்கள் செப்டம்பர் 25-ல் நடந்த வெகுசன வாக்கெடுப்பில் கலந்துகொண்டு தங்களுக்குத் தனிநாடு வேண்டும் என வாக்களித்தார்கள். பல முறை நடத்தத் திட்டமிடப்பட்டு, ஆனால் முடியாமலேயே போயிருந்த நிலையில், இந்த முறை அது வெற்றிகரமாக நடந்தது. கேடலோனியாவைப் பொறுத்தவரை அக்டோபர் 1-ல் நடைபெற்ற வாக்கெடுப்பைச் சட்டவிரோதம் என்று ஸ்பெயின் அரசு கூறினாலும், கேடலோனிய அரசுத் தலைவர் கார்லஸ் பியூஜ்டிமாண்டின் உள்ளிட்டோர் அதைப் பற்றிக் கவலைப் படாமல் வாக்கெடுப்பை நடத்தினார்கள். ஸ்பெயின் பிரதமர் மரியானா ரஜோயின் மிரட்டல்களும் அவரது அரசின் போலீஸ் தாக்குதல்களும் ஸ்பானிய ஆளும் தலைகளின் ஆணவப்போக்கும் கேடலோனியாவில் சுதந்திரம் குறித்து முடிவெடுக்காமல் குழம்பியிருந்த மக்களைக்கூட சுதந்திரத்துக்கு ஆதரவானவர்களாக மாற்றியது. வாக்களித்த 43% மக்களில் 92% பேர் சுதந்திரம் வேண்டும் என்றே தேர்வு செய்திருந்தார்கள்.

எதிர்விளைவுகள்

இவ்விரு நிகழ்வுகளும் உலக அரங்கில் கடுமை யான எதிர்விளைவுகளை உருவாக்கியுள்ளன. பெரிய நாடுகள் இதுவரை கேடலோனியாவையோ குர்திஸ் தானையோ அங்கீகரித்துவிடவில்லை. குறிப்பாக, குர்திஸ்தான் வாக்கெடுப்பை முழுமையாக நிராகரித் தார் அமெரிக்க அரசுச் செயலர் ரெக்ஸ் டில்லர்சன். இன்றைய உலக ஒழுங்கில் வல்லரசுகளின் போட்டிக்களத்தில் ஏதேனும் ஒரு அணியில் இருந்தால்தான், பிரிவினைப் போராட்டங்கள் வெற்றிபெறுகின்றன என்று பொதுவாகக் கருதப்படுகிறது. சமீபகாலத்தில் தனிநாடுகளாக ஆன தெற்கு சூடான், கோசாவா போன்றவைகூட அதற்கு எடுத்துக்காட்டுகளாகச் சொல்லப்படுகின்றன. எல்லா வல்லரசுகளும் ஒன்று திரண்டு எதிராக நின்றால், ஒரு விடுதலைப் போராட்டத் தைச் சுவடின்றி அழித்துவிட முடியும் என்று தமிழ் ஈழப் போராட்டத்தின் முடிவு காட்டுகிறது.

ஐரோப்பாவில் சுயநிர்ணய உரிமைகள் என்பது வரலாற்றுரீதியாக ஏற்கப்பட்டுவிட்ட ஒரு கோட்பாடு என்று கருதப்படுகிறது. ஆனால், ஆசியாவில் எந்த நாட்டிலும் அதற்கு ஏற்பு இல்லை என்பதும் வெளிப்படை. 90-களில் சோவியத் யூனியன், யூகோஸ்லேவியா, செக்கோஸ்லோவேகியா போன்ற கூட்டமைப்புகள் தகர்ந்து, பல நாடுகள் உருவாயின. அந்தச் சம்பவங்கள், ரஷ்யப் புரட்சியினூடாக விளதிமிர் லெனினும் முதல் உலகப் போருக்குப் பின் அமெரிக்க அதிபர் உட்ரோ வில்சனும் முன்வைத்த சுயநிர்ணய உரிமைக் கோட்பாடுகள் மேற்குலகில் சட்டபூர்வமாக ஏற்கப்பட்டிருப்பதன் அடையாளம் என்றும் கருதப்பட்டது.

மத்திய, கிழக்கு ஐரோப்பாவில் சோவியத் ஆதிக்கத்தை உடைப்பதற்கு சுயநிர்ணய உரிமை என்கிற ஆயுதத்தை எடுத்த எந்த மேற்கு, தெற்கு ஐரோப்பிய நாடும் தங்கள் நாட்டில் அதே கோரிக்கை எழுகிறபோது அதை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. பழைய சாம்ராஜ்யங்களோ புதிய வல்லரசுகளோ தங்களுடைய தேவைக் கும் நலனுக்கும் ஏற்பவே நாடுகளை உருவாக்கத் துணைபுரிகின்றன. இந்தப் பின்னணியில்தான் கேடலோனியாவில் வாக்கெடுப்பு, ஸ்பெயினில் விடுதலைக்குப் போராடும் பாஸ்க் இனத்தவர்க்கும், அருகே பிரிட்டனில் ஸ்காட்களுக்கும் உற்சாகத்தை அளித்தது. ஆனால், ஸ்பெயின் அரசின் மனநிலையையே பிரிட்டன், ஜெர்மனி, பிரான்ஸ் போன்ற அரசுகள் பிரதிபலித்தன.

வல்லரசுகளுக்குச் சவால்

ஐரோப்பாவிலேயே இப்படி என்றால், குர்திஸ்தான் விவகாரத்தில் கேட்கவே வேண்டாம். உள்ளூர் தாதாக்களான இராக், ஈரான், சிரியா, துருக்கி போன்ற நாடு களுக்குள் ஆயிரம் போட்டியிருக்கலாம். ஆனால் குர்திஸ்தான் என்கிற ஒரு அரசு உருவாகிவிடக் கூடாது என்பதில் அவை ஒருமித்த கருத்தைக் கொண்டிருக்கின்றன. வாக்கெடுப்பு நடந்த நாள் முதலாகவே குர்திஸ்தான் பிராந்திய அரசாங்கத்தின் மீது அனைத்துவிதமான தடைகளையும் அவை போடத் தொடங்கின. இராக்கிய குர்து அரசின் தலைநகரமான எர்பிலுக்கு பயணியர் விமானப் போக்குவரத்தைத் தடைசெய்தது இராக். அங்கேயிருந்து வெளிவரும் எண்ணெய் குழாய்களை அடைக்கப்போவதாக மிரட்டியது துருக்கி. குர்துப் பகுதியுடனான எல்லையை மூடியது ஈரான்.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, சதாம் உசைனின் இராக்கில் இனப்படுகொலைக்கு உள்ளான குர்திஷ் மக்களுக்கு பிராந்திய அரசை ‘உருவாக்கித் தந்த’ அமெரிக்காவும் தன்னுடைய நிஜ முகத்தைக் காட்டிவிட்டது. மசூத் பர்சானி தலைமையிலான குர்திஷ் பிராந்திய அரசு அமெரிக்காவின் கைப்பாவை என்று சொல்லக்கூடிய அளவுக்கு அமெரிக்க நலன்களுக்கு ஒத்தாசை செய்துவந்தது. அமெரிக்கர்களால் நேரடியாக எதிர்கொள்ள முடியாத ஐஎஸ் பயங்கரவாதிகளை ஒழித்துக்கட்டியதில் குர்திஷ்களின் பெஷ்மெர்கா படையினரின் பங்கு அதிகம். குர்திஷ் பகுதி தனிநாடாகச் செல்லவேண்டும் என்று அவர் உறுதியாக முடிவெடுத்தபோது. அவரைக் கைகழுவியது அமெரிக்கா.

அப்படியென்றால் கேடலோனிய, குர்திஷ் கனவுகள் என்ன ஆகும்? வல்லரசியவாதிகளின் முடிவு என்னவாக இருந்தாலும், மக்கள் முடிவெடுத்துவிட்டால், நீண்ட காலம் அதை மறுத்து நிராகரிக்கும் ஆற்றல் யாருக்குமே இல்லை என்பது வரலாறு. காலனிய சகாப்தத்தில் போடப்பட்ட எல்லைக் கோடுகளை மாற்றவிடக் கூடாது என்று வல்லரசுகள் விரும்புகின்றன. அதை மீறி சுதந்திரம் வேண்டுமானால், வல்லரசுப் போட்டிக்களத்தில் ஏதேனும் ஒரு அணியை அனுசரித்து சுதந்திர யாசகம் கேட்கவேண்டிய கட்டாயத்தை அவை உருவாக்கி வைத்திருந்தன. அந்த யதார்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டுள்ள அதே நேரத்தில், குர்திஸ்தான்களும் கேடலோனியாக்களும் சுயநிர்ணய உரிமையை வெல்வதற்கான வழியைக்கூட சுயமாக நிர்ணயித்துக்கொள்ளத் தொடங்கிவிட்டன என்பதுதான் இப்போது வந்திருக்கும் புதிய செய்தி. இது உலக, வட்டார வல்லரசுகளுக்கு விடப்பட்டுள்ள புதிய சவாலும்கூட!

நன்றி: தி இந்து (தமிழ்) http://tamil.thehindu.com/opinion/columns/article19875305.ece

ரத்தம் சரணம் கச்சாமி: மாங் ஃஸார்னி நேர்காணல்

தமிழ் ஆழி. மே 2013

உலகம் / மியான்மர் முஸ்லிம் படுகொலைகள்

ரத்தம் சரணம் கச்சாமி

பர்மியர்களுக்கு எதிரான இனப் பாகுபாடு சமீப காலத்தில் அதிர்ச்சி தரத்தக்க அளவில் அதிகரித்திருக்கிறது. குறிப்பாக ரோஹிங்கியா முஸ்லிம்கள் என்று அழைக்கப்படும் இஸ்லாமிய சமூகம் ஒன்றுக்கு எதிராக மியான்மரின் ராணுவ ஆட்சியாளர்களும் மைய நீரோட்ட பர்மிய கட்சிகளும் பௌத்த துறவிகளும் புதிதாகக் கிளம்பியிருக்கும் மதவெறி அமைப்புகளும் ஊடகங்களும் சமீப காலமாக மாபெரும் இனவாத ஒடுக்குமுறையில் இறங்கியிருக்கிறார்கள். கடந்த ஓராண்டில் மட்டும் ராணுவமும் காவல்துறையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட முஸ்லிம்கள் உயிரோடு எரிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். சுமார் ஒன்றரை லட்சம் முஸ்லிம்கள் உள்நாட்டிலேயே அகதிகளாக ஆக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். வீடுகளை விட்டு விரட்டியடிக்கப்பட்டு முகாம்களில் கும்பல் கும்பலாகத் தங்கியுள்ள முஸ்லிம்களுக்கு எந்தவித வசதிகளும் கிடையாது. சமீபத்தில் இந்த நிலைமை உச்சத்தைத் தொட, வெளியுலகமும் சற்றே வளைந்துகொடுக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது.

இலங்கை நினைவுக்கு வருகிறதா? இலங்கையில் தமிழர்களுக்கும் இப்போது முஸ்லிம்களுக்கும் ஏற்பட்டு வரும் அதே மாதிரியான இனவாத ஒடுக்குமுறைதான் மியான்மரிலும் இப்போது சிறுபான்மையர்களான முஸ்லிம்களுக்கும் கச்சின் பகுதியிலுள்ள கிறிஸ்தவர்களுக்கும் எதிராக நடக்கிறது. இரண்டு நாடுகளிலும் பௌத்த மதவாதம் ஒரு மதவாத பாசிச கலாச்சாரத்தை உருவாக்கியுள்ளது. சீனாவின் உதவியுடன் சர்வாதிகார ஆட்சியாளர்கள் சிறுபான்மையர்களுக்கு எதிரான இன ஒழிப்பில் வெளிப்படையாக இறங்கியிருக்கிறார்கள். பொது சமூகமும் ஊடகமும் ஜனநாயகவாதிகள் என்று கூறிக் கொள்வோரும் பௌத்த இனவெறி துறவிகளின் கைப்பாவையாக மாறியுள்ளனர். பர்மாவின் தேசத்தந்தை ஆங் சானின் மகளும் ராணுவ சர்வாதிகாரத்துக்கு எதிராக போராடி ஜனநாயக தேவதையாகப் பெயர் பெற்றவருமான ஆங் சான் சூ க்யி, இலங்கையின் முன்னாள் அதிபர் சந்திரிகா குமாரதுங்க போலவே, வெளியே ஜனநாயகவாதியாகவும் உள்ளே பெரும்பான்மை இனவாத அரசியல்வாதியாகவுமே இருக்கிறார் என்பது அம்பலமாகியுள்ளது.

மியான்மரில் உள்ள முஸ்லிம்கள் ஓர் இனப்படுகொலைக்கு உள்ளாகி வருகிறார்கள் என நேரடியாக குற்றம்சாட்டி சர்வதேசத்தின் கவனத்தை ஈர்க்கிறார் பர்மாவில் பிறந்து ஒரு கலகக்காரராக இன்று புலம்பெயர்ந்து வசித்து வருபவரும் லண்டன் ஸ்கூல் ஆஃப் எகனாமிக்ஸ் அண்ட் பொலிட்டிக்கல் சயின்சஸில் சிவில் சமூகம் மற்றும் மனிதப் பாதுகாப்பு ஆராய்ச்சி குறித்த பிரிவில் வருகைதரு பேராசிரியராக இருப்பவருமான மாங் ஃஸார்னி. மியான்மர் நிலவரத்தைப் பற்றியும் ரோஹிங்கியா முஸ்லிம்களுக்கு எதிரான இனப்படுகொலை பற்றியும் பௌத்த மதம் ஒரு மோசமான மதவாத அரசியலுக்கு மையமாக மாறியிருப்பது குறித்தும் மாங் ஃஸார்னியுடன் தொடர்பு கொண்டு உரையாடினார் தமிழ் ஆழி எடிட்டர் செ.ச.செந்தில்நாதன். தனது முன்னோர்களில் ஒருவர் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த செட்டியார் என்று கூறிய ஃஸார்னி தமிழ் ஆழியுடன் பல விவரங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டார். அவருடனான நேர்காணலிலிருந்து:

பர்மிய கலகக்காரர் மாங் ஃஸார்னியுடன் ஒரு நேர்காணல்

மியான்மரில் ரோஹிங்கியா முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக நடத்தப்படும் பௌத்த மதத்தினரின் தாக்குதல்களை வரலாற்று ரீதியில் எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்? இந்த இனவாதத்தின் பின்னணி என்ன?

ரோஹிங்கியா முஸ்லிம்கள் ஒரு குழுவாக வாழமுடியாத அளவுக்கு அவர்களது வாழ்க்கையை நாசமாக்கும் வேலையில்தான் பர்மாவிலுள்ள அரசியல் சக்திகளும் மதவாத சக்திகளும் இறங்கியுள்ளன. முஸ்லிம்கள் மட்டுமல்ல, இந்தியத் துணைக்கண்டத்திலிருந்து பர்மாவுக்கு வந்த அனைவர் மீதும் காலங்காலமாகத் தொடர்ந்து வரும் இந்திய எதிர்ப்பு இனவாத அரசியல் வரலாறு இதற்கு பின்புலமாக இருக்கிறது. பிரிட்டிஷ் காலத்தில் நாட்டின் உயர் மட்டத்தில் பிரிட்டிஷ்காரர்கள் இருந்தார்கள். அரசியலும் பொருளாதாரமும் அவர்கள் கையில் இருந்தது. 19ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் பர்மா கிட்டத்தட்ட இந்தியாவின் ஒரு மாகாணமாகவே இருந்தது. எண்ணெய் வளம், தொழில்துறை, விவசாயம் உள்ட பல துறைகளின் வளர்ச்சிக்காக இந்தியர்கள் பலர் பிரிட்டிஷாரால் பர்மாவுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டனர். இவர்கள் நாட்டின் இடைநிலை அதிகார மட்டத்தில் இருந்தார்கள். குறிப்பாக வர்த்தகம் இந்தியர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. உள்ளூர் பர்மியர்கள் பெரும்பாலும் கீழ்த்தட்டில் இருந்தார்கள். இந்தப் பின்னமியில்தான் பர்மிய இனவாதம் இந்தியர்களுக்கு எதிரான ஒன்றாக உருவெடுத்தது. இரண்டாம் உலகப் போரின்போது ராகைன் மாநிலத்திலுள்ள பர்மியர்கள் ஜப்பானோடு சேர்ந்துகொண்டார்கள். ஆனால் இந்தியர்கள் பிரிட்டிஷாரின் பக்கம் இருந்தார்கள். இதில் இந்திய முஸ்லிம்கள், இந்துக்கள் இரு தரப்பினரும் உண்டு. மேற்கு பர்மியர்களும் பிரிட்டிஷ் பக்கம் இருந்தார்கள். எனவே ராகைன் பகுதியில் முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக 1942லேயே கலவரம் வெடித்தது.

ரோஹிங்கியா முஸ்லிம்கள் குறித்து மத ரீதியிலான அச்சங்களும் பர்மியர்களுக்கு இருந்து வருகிறது. இஸ்லாம்மயமாக்கம் என்பது அதில் முக்கியமானது. பர்மாவின் பெருவழக்கம் என்னவென்றால் ஒரு முஸ்லிம் ஆண் முஸ்லிமல்லாத பர்மியப் பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டால், அந்தப் பர்மியப் பெண் முஸ்லிமாக மதம் மாற வேண்டும். இல்லையென்றால் அவருக்கு சொத்து, வாரிசுரிமை எதுவும் கிடைக்காது. இதுபோன்ற விவகாரங்கள் இரு தரப்பினரிடையே மோதலை உருவாக்கின.

மலாய், இந்தோனேஷிய சமூகங்கள் ஒரு காலத்தில் பௌத்த, இந்து சமூகங்களாக இருந்தன. பிறகு முஸ்லிம் வணிகர்கள் மற்றும் பிற சக்திகள் மூலம் அவை முஸ்லிம் நாடுகளாயின. இதே மாதிரி தங்கள் நாட்டுக்கு ஆகிவிடுமோ என்கிற அச்சமும் பர்மியர்களுக்கு உண்டு.

மியான்மரில் நடப்பது ஒரு இனப்படுகொலை என்று கூறுகிறீர்கள். மியான்மரில் ராணுவ சர்வாதிகாரம் மட்டுமே பிரச்சனை என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தோம். உலக நாடுகளும் மியான்மரில் நடப்பது இனப்படுகொலை என்று கருதுவதாகத் தெரியவில்லையே?

நாஜி ஜெர்மனியின் ராணுவம் நேரடியாக இனப்படுகொலையை நடத்தியது. ஆனால் மியான்மர் ராணுவம் வேறு வழிகளைக் கையாள்கிறது. அது கிட்டத்தட்ட இனப்படுகொலையை மற்றவர்களை வைத்துச் செய்துகொள்கிறது. மதக்கலவரங்கள் உருவாவதற்கான சூழலை உருவாக்கி தாக்குதல்கள் அதிகரிக்கும்படி அது பார்த்துக் கொள்கிறது. கடந்த நாற்பதாண்டுகளாக முஸ்லிம்கள் விஷயத்தில் பர்மிய அரசு என்னவல்லாம் செய்துவருகிறது எனப் பார்க்க வேண்டும். அது முஸ்லம்களின் பிறப்பு வீதத்தைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றது. மக்கள்தொகைக் கொள்கைகள் மூலம் ஒரு சமூகப் பிரிவைக் கட்டுப்படுத்துவதும் அவர்களது சமூக இயக்கத்தை மட்டுப்படுத்துவதும் இனப்படுகொலையின் ஒரு பகுதிதான். தாங்களாகவே உயிர் பிழைத்து ஓடுவதற்குரிய சூழலில் ஒரு சமூகத்தைத் தள்ளுவதும் அப்படி கடலில் படகேறி தப்பிக்கும்போதும் எல்லைகளைத் தாண்டிச் செல்ல முயலும்போதும் அவர்களது உயிருக்கு உலை வைப்பதும் என இவை அனைத்துமே இனப்படுகொலை நடவடிக்கைகள்தான். இனப்படுகொலை என்றால் எத்தனை பேர் கொல்லப்பட்டார்கள் என்கிற எண்ணிக்கையை அடிப்படையாக வைத்து மட்டுமே பேச முடியாது.

ராகைன் பௌத்தர்களுக்கும் ரோஹிங்கியா முஸ்லிம்களுக்கும் இடையில் நடப்பதை வகுப்புக் கலவரம் என மீடியா கூறுவது முற்றிலும் பிழையானது. இதில் வகுப்புவாதத்தின் பங்கும் இருக்கிறது. ஆனால் அது ஒரே ஒரு பகுதி மட்டுமே. பல்வேறு வியூகங்கள் அமைத்து ஒரு மக்கள் பிரிவையே ஒழித்துக்கட்டுவது என்கிற ராணுவ ஆட்சியாளர்களின் திட்டமே இந்த இனப்படுகொலையின் மையமாகும்.

மத்திய பர்மாவில் மெய்க்திலாவில் நடந்த தாக்குதல்களில் பட்டப்பகலில் ராணுவ, போலீஸ் கண்பார்வையில் பேரளவில் முஸ்லிம்களின் வியாபாரத் தலங்கள் சூறையாடப்பட்டன. முஸ்லிம்களின் வீடுகளும் தாக்கப்பட்டன. தாக்குதல் நடத்தியோரில் பெரும்பாலானோர் பொதுமக்கள். ஆனால் பர்மாவில் முஸ்லிம்கள் வியாபாரத் துறையை ஆதிக்கம் செலுத்தவில்லை. அது இப்போது சீனர்களின் கையில்தான் இருக்கிறது.

ஆனால் எந்த அரசும் சர்வதேச சமூகமும் இதை இனப்படுகொலை என்று கூற விரும்பவில்லை. காரணம் அப்படிக் கூறிவிட்டால் அதற்கான நடவடிக்கையை எடுக்க வேண்டும். ஐ.நாவின் தலையீடு தவிர்க்க முடியாமல் போகும். பர்மிய ராணுவ ஆட்சியாளர்களையெல்லாம் தண்டிக்கும் ஆர்வம் இப்போது மேற்கத்திய நாடுகளிடம் இல்லை. பர்மாவைத் தங்கள் சந்தைக்கான இடமாகப் பார்க்கும் எண்ணம் முதன்மை பெற்றுவிட்டது. மனித உரிமைகள் பின்சென்றுவிட்டன. ஆசியாவில் நாடுகளுக்கிடையிலான உறவை மறுசமன்பாட்டுக்குட்படுத்தும் மேற்குலகின் புதிய உத்தி இது. ஆசிய மைய அச்சு என்கிற ஒபாமாவின் புதிய கொள்கை இதைத்தான் குறிக்கிறது.

டிரைசைக்கிள் இதழுக்கு நீங்கள் அளித்த ஒரு நேர்காணலிலும் அதில் எழுதிய ஒரு கட்டுரையிலும் இனப்படுகொலைவாத பௌத்தம் என்று வர்ணிக்கும் அளவுக்குச் சென்றிருக்கிறீர்கள். இது அதிர்ச்சி அலைகளை எழுப்புவதாக இருக்கிறது. ஆனால் இதே போன்ற சூழலை இன்றும் இலங்கையில் தமிழர்களும் இப்போது முஸ்லிம்களும் அனுபவித்து வருகிறார்கள். பௌத்தமும் ஒரு மதவெறி கருத்தியலாக மாறிவிட்டதா?

பௌத்தம் என்றால் ஒரு கவர்ச்சி மேற்குலகில் இருக்கிறது. ஆனால் பௌத்த தலைவர்களும் சமூகங்களும் எப்படி நடந்துகொள்ளக்கூடும் என்பதை நமது சமீப கால யுத்தங்களிலேயே மிகவும் மோசமான இனப்படுகொலை யுத்தம் நடந்த இலங்கை நிரூபிக்கிறது. இலங்கை அடிப்படையில் மிகவும் ஆழமான பௌத்த சமூகம். பௌத்தரல்லாத தமிழர்கள் சரணடைந்த பிறகும் கொத்துக் கொத்தாக கொன்று குவிக்கப்பட்டார்கள். தாய்லாந்தின் தெற்கில் உள்ள இஸ்லாமிய சமூகத்தவர்களை தாய்லாந்து நாட்டின் பௌத்த சமூகமும் ராணுவமும் எப்படி நடத்துகின்றன என்பதைப் பாருங்கள். உலகின் மிகவும் வன்முறைத்தனம் மிக்க சமூகங்களாக பௌத்த சமூகங்கள் இருக்கும் நிலையில், மேற்குலகம் இன்னமும் அதை ஏன் ஈர்ப்புள்ள, “மன ரீதியாக ஸ்மரணை உள்ள” சமூகங்களாகப் பார்க்கின்றன என்பதுதான் தெரியவில்லை. சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் பௌத்த சமயங்களில் இப்போது தொடர்பில்லாமல் போய்விட்டது. பௌத்தர்களாகிய நாங்கள் இப்போது பிழையான, பேராசை கொண்ட, பொறாமை கொண்ட, மற்றவர்களைப் போலவே வன்முறை மிக்க சமூகங்களாக ஆகிவிட்டோம்.

அரசின் நவபாசிச, நவநாஜி தன்மையும் இந்தியர்கள், குறிப்பாக முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக மிக ஆழமாக பர்மியர்கள் மனத்தில் புதைந்திருக்கும் தவறான அபிப்பிராயங்களும் பொருளாதார ரீதியிலான கஷ்ட காலத்தில் தாங்கள் பலிகாடாவாக ஆகியிருக்கிறோம் என்கிற எண்ணமும் இரண்டாம் உலகப் போருக்கு முன்பிருந்த இனவாத தூய்மை குறித்த கருத்தாக்கங்களும் ஒன்று சேர்ந்து பர்மாவில் பௌத்தம் ஓர் இனவாத கருத்தியலாகவே உருவாகியிருக்கிறது.

புதிய மதத் தீவிரவாத அமைப்புகளும் பர்மாவில் தோன்றியிருக்கின்றன. குறிப்பாக 969 என்கிற அமைப்பு. இவற்றுடன் அரசும் ராணுவமும் சேர்ந்தே முஸ்லிம்கள் மீதான இனவாதத் தாக்குதலைத் தொடுக்கின்றன எனக் கூறியிருக்கிறீர்கள். இதை விரிவாக எடுத்துச் சொல்லுங்கள்.

சமீப காலத் தேர்தல்களில் ராணுவ ஆட்சியாளர்களின் பினாமிக் கட்சியாக இருந்தவர்களுக்கு தேர்தல்களில் வெற்றி கிடைக்கவில்லை. இந்தச் சூழலில் முஸ்லிம்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தி இனவாத நெருப்பை ஊதிப் பெருக்கி ஆதாயம் அடைய நினைக்கின்றன அரசு சார்பு சக்திகள்.

திடீரென பல மதவாத அமைப்புகள் முளைத்திருக்கின்றன. இப்போது உருவாகியுள்ள புதிய அமைப்புகளில் மிக முக்கியமானது 969 என்கிற அமைப்பு. இது நியோ நாஜி தன்மையுள்ள பௌத்த அமைப்பு. மஞ்சளாடை அணிந்த போலித் துறவியான விராத்து என்பவர்தான் இதன் தலைவர். க்யாக்சே என்ற இடத்தில் முஸ்லிம்களைக் கொன்றதற்காக 2003லேயே இவர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டவர். பௌத்த மதத்தையும் பர்மாவையும் முஸ்லிம்களிடமிருந்து பாதுகாப்பது என்கிற பெயரில்தான் இந்த அமைப்பே உருவானது. இந்தப் பெயரில் உள்ள 9, 6, 9 ஆகிய எழுத்துக்கள் பௌத்த நெறிகளை பிரதிபலிக்கின்றன. இந்த அமைப்புக்கு பர்மிய ராணுவம், ஊடகம் ஆகியவற்றின் ஆதரவும் ராணுவத் துறையின் மக்கள் தொடர்பு மற்றும் உளவியல் யுத்தப் பிரிவின் ஆதரவும் உண்டு. துவேஷ பிரச்சாரம் இந்த அமைப்பின் மிகப் பெரிய ஆயுதம். கருத்து சுதந்திரம் என்கிற பெயரில் துவேஷ பிரச்சாரத்தை ஒரு நாடு ஏற்க முடியாது என்றால் இவர்களது பிரச்சாரம் தடுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் அப்படி இல்லை. முஸ்லிம் வியாபார நிறுவனங்களைப் புறக்கணிப்பது, அவர்களை சமூகத்திலிருந்து விலக்கி வைப்பது என அவர்களது முஸ்லிம், இந்திய எதிர்ப்புப் பிரச்சாரம் வெகு தீவிரமாக பர்மிய மக்கள் மத்தியில் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. ஆங் சான் சூ க்யி உள்பட பல முக்கிய எதிர்க்கட்சித் தலைவர்கள் மீது பழி போடவும் 969ஐ ராணுவம் பயன்படுத்திக் கொள்கிறது. சூ க்யியை பணக்கார முஸ்லிம்களின் கையாள் என்றுகூட 969 வர்ணிக்கிறது. ஆனால் சூ க்யி முஸ்லிம்களின் துன்பங்களுக்கு பாராமுகம் காட்டுகிறவராகவே இருக்கிறார் என்பதுதான் உண்மை. இன்றைய அரசு திட்டமிட்டு இவர்களின் நடவடிக்கைகளைக் கட்டுப்படுத்தாவிட்டால் மேலும் ஒரு முழு வீச்சிலான இனப்படுகொலை நடந்துவிடுமோ என்கிற அச்சம் ஏற்பட்டுள்ளது.

ஆனால் அரசும் ராணுவமும் எப்போதும் இனவாதச் செயலை ஊக்குவிக்கின்றன. த டிஸ்ஆர்டர் இன் ஆர்டர்: த ஆர்மிஸ்டேட் இன் பர்மா சின்ஸ் 1962 என்கிற நூலை எழுதிய பேராசிரியர் டோனால்டு ஸீகின் நியூயார்க் டைம்ஸில் எழுதிய தலைஎதிர் கட்டுரையொன்றில் சில விஷயங்களைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். நே வின் ஆட்சிக் காலத்திலும் சமீபத்தில் எஸ்எல்ஓஆர்சி மற்றும் எஸ்பிடிசி ஆட்சிக் காலத்திலும் (1962 – 2010) ராணுவம் மேற்கொள்ளும் ஓர் உத்தியை அவர் அம்பலப்படுத்தியிருந்தார். ஒரு பௌத்த பெண்ணை ஒரு முஸ்லிம் ரேப் செய்துவிட்டார் என்றோ பௌத்தர்களை இஸ்லாமியர்களாக்க சதி செய்கிறார்கள் என்றோ ராணுவம் திட்டமிட்டு ஒரு வதந்தியைக் கிளப்பும். அதை ஒட்டி தானாகவே கலவரங்களை மூட்டும். இவ்வாறான பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி மூலம் அது தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளும். ராணுவத்திலுள்ள மோசமான தளபதிகள் விராத்து போன்ற மதவெறியர்கள் மூலம் தங்கள் பினாமி ராஜ்ஜியத்தை நடத்துகிறார்கள் என்பதே தெளிவான விஷயம்.

இரண்டாம் உலகப் போரின்போது ஜப்பானிய ராணுவத்தால் உருவாக்கப்பட்டதுதான் பர்மிய ராணுவம். அது ஹிட்லரின் ஆசீர்வாதம் பெற்ற ஒன்று. ஓய்வு பெற்ற ராணுவ உயரதிகாரி ஒருவர் கடந்த ஆண்டு என்னிடம் நேருக்கு நேராக ஒன்றைச் சொன்னார்: எனக்கும் என் சகாக்களுக்கும் இந்த “மு”க்களைக் கண்டாலே பிடிக்காது என்றார் அவர். மு என்றால் முஸ்லிம்கள். “அவர்கள் அனைவரையுமே கொன்றுவிட முடியாதே” என்பதுதான் தங்களுக்கு சங்கடமாக இருக்கிறது என்றார் அவர். அவர் குறிப்பிட்டது மேற்கு பர்மாவிலுள்ள ரோஹிங்கியா முஸ்லிம்களைத்தான்.

இத்தகைய வகுப்புவாதக் கலவரங்களைத் தூண்டிவிட்டால் ராணுவத்தின் தேவை அதிகமாக உணரப்படும் என்பதும் ஜனநாயகமயமாதலின் வேகம் தடைபடும் என்பதும்கூட ராணுவத்தின் வியூகம். பர்மிய மக்களை அச்சத்தில் இருக்க வைத்து, சமூகத்தில் ராணுவத்தின் கையை ஓங்கச் செய்வதற்காக இத்தகைய வகுப்புவாத, மதக்கலவரங்கள் மூட்டப்படுகின்றன எனப் புலம்பெயர் பர்மிய அறிவுஜீவியான மூ தீ கன் சமீபத்தில் கூறியிருந்தார்.

சில தசாப்தங்களுக்கு முன்பு பர்மாவில் நிலவிய இந்தி எதிர்ப்பு மனநிலை போன்றதா இன்றைய முஸ்லிம்கள் எதிர்ப்புப் போக்கு? முன்பு தமிழர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் பர்மாவிலிருந்து தப்பிவந்த ஒரு காலமும் உண்டு.

அன்று தமிழர்களும் பிற இந்தியர்களும் எதிர்கொண்ட எந்தவொரு அனுபவத்தையும்விட இன்று பர்மாவின் முஸ்லிம்கள் எதிர்கொள்ளும் அடக்குமுறை மிக மிக தீவிரமானது. இன்றைய அரசு ஓர் இனப்படுகொலை அரசு. இன ரீதியிலும் மத ரீதியிலும் மாற்றாரைத் துடைத்தெறிவது என்கிற கண்ணோட்டமும் இரக்கமற்ற முறையில் அதை நடைமுறைப்படுத்துவதும் முந்தைய சூழலைவிட வித்தியாசமானது.

வரலாறு எப்படிப்பட்ட சுமைகளை நம் மீது சுமத்தியுள்ளபோதும் மியான்மரில் ஜனநாயக மீட்சி என்பது அங்கே ஒரு பன்மொழி, பல்சமய, பல்லின அரசு அமைக்கப்படுவதன் மூலமாகவே சாத்தியமாகும். பர்மாவிலுள்ள ஜனநாயகவாதிகள் இதைப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறார்களா? ஆங் சான் சூ க்யியை ஒரு ஜனநாயக அடையாளமாக தலைவராக நாங்கள் பார்த்தோம். இந்த விவகாரத்தில் அவரது பங்கு சிக்கலானதாக இருப்பதாகவே தெரிகிறது. அவர் யார் பக்கம் நிற்கிறார்?

ஆங் சான் சூ க்யி ஆக்ஸ்போர்டில் படித்தவர். மேற்கத்திய லிபரல்களோடு இரண்டு தசாப்தங்கள் வாழ்ந்தவர். ஆனாலும் உள்ளுக்குள் அவர் ஒரு பர்மா பௌத்தவாத கலாச்சார வெறியர்தான். அவர் கமுக்கமான இனவெறியர். மதசார்பின்மையில் உறுதியான, பல் இன, பல் கலாச்சார தேசியத்தையே அவரது தந்தை உருவாக்க விரும்பினார். ஆனால் அவரது தந்தையைவிட முற்றிலும் மாறுபட்டவர் சூ க்யி. ரோஹிங்கியா முஸ்லிம்கள், கச்சின்  கிறிஸ்தவர்கள் உட்பட பர்மாவின், இன, மத சிறுபான்மையர் விவகாரத்தில் அவர் நெடுங்காலமாகவே மௌனம் காத்து வந்திருக்கிறார். அதைப் போலவே அடித்தட்டிலுள்ள பர்மிய பௌத்த விவசாய வர்க்கத்தினருடனும் அவர் தன்னை இனம்கண்டதில்லை.

இன்று பர்மாவில் நிறைய பேர் அவர் மீது நம்பிக்கை இழந்து வருகிறார்கள். நீதிக்கும் சுதந்திரத்துக்குமான அடையாளமாக அவர் இருந்த காலம் மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. ராணுவத் தளபதிகள் அவ்வளவாகத் தீங்கற்றவர்கள் என அவர் நினைப்பதாகத் தெரிகிறது. தான் அதிபராக ஆகவேண்டும் என்பதற்காக உண்மையான கொள்கைகளைப் பேசாமல் கல்நெஞ்சம் படைத்தவராக மாறிய ஹிலாரி கிளிண்டனைப் போன்றவர்தான் சூ க்யியும் என்றே தோன்றுகிறது.

பர்மாவிலிருந்து தப்பித்துவராமல் அங்கேயே தங்கிவிட்ட தமிழர்களின் நிலைமை பற்றி சொல்வீர்களா? அவர்கள் என்ன ஆனார்கள்? அவர்கள் சம உரிமையுடன் வாழ்கிறார்களா? தமிழர்களுக்கும் பிற இனச் சிறுபான்மையருக்கும் அங்கே என்ன அரசியல் எதிர்காலம் இருக்கிறது?

தமிழர்கள் பற்றியோ அவர்களின் வம்சாவளியினர் பற்றியோ எனக்கு உண்மையிலேயே எதுவும் தெரியவில்லை. உண்மையில் எனது தாய் வழிப் பாட்டன்களில் ஒருவர் தமிழர். அவர் எப்போதோ இறந்துவிட்டார். இங்கே பர்மியர்கள் பார்வையில் தமிழர்களுக்கும் இந்தியர்களுக்குமென தனியே வித்தியாசங்கள் கிடையாது. பர்மியர்கள் இந்திய வம்சாவளியினர் அனைவரையுமே காலர்கள் (கலர்டு பீப்பிள் என்கிற பிரிட்டிஷ் நிறவாத சொல்லாட்சியிலிருந்து வந்தது) என்று கீழ்மைப்படுத்திக் கூப்பிடுவார்கள்.

இன்றைய பர்மிய விவகாரங்களில் இந்தியாவின் பங்கு எப்படி இருக்கிறது?

புத்தனும் காந்தியும் தாகூரும் இன்ன பிறரும் பிறந்த இந்தியா இப்போது கல்நெஞ்சம் கொண்ட தனக்கு லாபமா நட்டமா என கணக்குப் போட்டுப் பார்க்கும் நாடாக இருக்கிறது. இந்தியாவின் “கிழக்கு நோக்கிப் பார்ப்போம்” வெளியுறவுக் கொள்கையில் மனிதாபிமானமும் கருணையும் இல்லை. பர்மாவில் நடக்கும் இனவெறித் தாக்குதல்களில் இந்தியாவுக்கு நேரடி பங்கு இல்லை. ஆனால் பர்மிய ராணுவத்துக்கும் பாதுகாப்புப் படையினருக்கும் அது இந்திய மண்ணில் வைத்து பயிற்சி அளக்கிறது. பர்மாவின் ராணுவத்துக்கும் அரை சிவிலியன் ஆட்சி நடத்தும் தெயன் சியெனின் அரசுக்கும் இந்தியா உறுதுணை புரிந்து வந்தது. இவ்வகையில் குற்றம் இந்தியாவின் மீதும் இருக்கவே செய்கிறது. கொஞ்சம் எண்ணெயும் எரிவாயும் கிடைத்த காரணத்தால், பர்மிய ராணுவத்துக்கு நற்சான்றிதழ் அளித்திருக்கிறது இந்தியா.

இலங்கையில் 2009 யுத்தத்தில் சர்வதேச சமூகம் தமிழர்களுக்கு துரோகமிழைத்தது. பர்மிய முஸ்லிம் விஷயத்திலும் இப்போது இதுவே நடக்குமா? ஒரு சமூகத்துக்கு புவிசார் அரசியல் மதிப்பு  இல்லை என்றால் அல்லது அதிகார ஆடுகளத்தில் அதற்கு பயன்பாட்டு மதிப்பு இருக்காது என்றால் மேற்குலகம் அதைப் பொருட்படுத்துவதில்லை. இந்த வஷயத்தில் உலக வல்லரசுகளின் பங்கை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்? சீனாவின் பங்கு என்ன?

சர்வதேச சமூகம் என்றழைக்கப்படுவதே முரண்பாடுகளுள்ள சுயநலன் மிக்க சித்தாந்தங்களின் சந்தர்ப்பவாத கூட்டுதான். அது ஒருபோதும் மனிதாபிமான லட்சியங்களுக்கு விசுவாசமாக இருந்ததில்லை. இலங்கையில் தமிழர்களின் விஷயத்திலும் சரி பர்மாவில் எல்லா இன, மத சிறுபான்மையர் விஷயத்திலும் சரி, கதாபாத்திரங்கள் மாறலாம், கதை ஒன்றுதான்.

உலகின் பார்வையில் பர்மா ஒரு அசிங்கமாக இருந்தாலும் சரி சொல்கிறேன்: அது இயற்கை வளங்களின் விபச்சார விடுதி. அது கடைசியில் உருவாகியிருக்கும் “புதிய சந்தை” அல்லது “கன்னி பொருளாதாரம்”. யோசித்துப் பாருங்கள். ரோஹிங்கியா முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக இனத் துடைத்தழிப்பு நடக்கிறது என்றும் மனித குலத்திற்கு எதிரான குற்றங்கள் அங்கே நடந்துகொண்டிருக்கின்றன என்றும் தியென் சியென் அரசாங்கத்தைக் குற்றம்சாட்டி ஹியூமன் ரைட்ஸ் வாச் அமைப்பு அறிக்கை வெளியிட்ட அதே நாளில், அதிபரும் முன்னாள் தளபதியுமான தியென் செயினை “அமைதியின் வழி செல்பவர்” எனக் கூறி விருது அளித்து மகிழ்கிறது இன்டர்நேஷனல் கிரைசிஸ் குரூப். பர்மா மீதான எல்லா பொருளாதாரத் தடைகளையும் நீக்க ஐரோப்பிய யூனியன் முன்வந்திருக்கிறது. பர்மாவில் நடப்பது “முன்னுதாரணமாகத் திகழக்கூடிய ஜனநாயத்துக்கான மாறுதல் காலகட்டம்” என்று அழைக்கிறார் அமெரிக்க குடியரசுத் தலைவர் பராக் ஒபாமா. ஆசியான் ஐஎம்எஃப், வேர்ல்ட் பேங்க், ஜப்பானின் சென்ட்ரல் பேங்க் அனைத்துமே அங்கே கடைவிரித்துவிட்டன. பர்மாவின் 7 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர் கடனை ஜப்பானும் பிற கடன் வழங்கு நாடுகளும் ரத்து செய்துவிட்டன. ஆக பர்மாவில் ஓர் இனப்படுகொலை அரசு தன் இனப்படுகொலையை செவ்வனே செய்து முடிக்க அனைத்து உதவிகளையும் சர்வதேச சமூகம் செய்துகொண்டிருக்கிறது என்றே கூறமுடியும்.

இலங்கையில் தமிழர்களுக்கு மாபெரும் அழிவை கொழும்பு நடத்தி முடிப்பதற்கு வியூக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அதிமுக்கிய உதவியை சீனா அளித்தது. அந்த சீனா இன்று பர்மாவின் மீதும் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கிறது. அதற்குத் தேவை பர்மாவின் இயற்கை வளங்கள், பர்மாவின் மேற்கு மற்றும் தெற்கு கடலோரங்களில் கால் பதிப்பதற்கான அனுமதி ஆகியவைதான். அப்படி நடந்துவிட்டால் இந்தியப் பெருங்கடல், பசிபிக் பெருங்கடல் ஆகிய இரு மாகடல்களிலும் தன் கடற்படைக்கு நேரடித் தொடர்பை சீனா பெற்றுவிடும்.

நீங்கள் ஏன் கமால் ஹசன் இல்லை?

தமிழ் ஆழி, பிப்ரவரி 2013

கவர் ஸ்டோரி / விஸ்வரூபம் திரைப்பட சர்ச்சை

நீங்கள் ஏன் கமால் ஹசன் இல்லை?

 கமல்ஹாசனுக்கு ஒரு பகிரங்க கடிதம்

செ.ச.செந்தில்நாதன்

அன்பின் கமல் சார்,

இக்கடிதம் உங்கள் கையில் கிடைக்கும் நேரம், விஸ்வரூபம் தொடர்பான பிரச்சனைகள் முடிந்து அநேகமாக தமிழ்நாட்டில் அது திரையிடப்பட்டிருக்கும் என்று நம்புகிறேன். தலைக்கு வந்தது தலைப்பாகையோடு போயிற்று என நீங்கள் தொலைக்காட்சியில் கூறும்போது, “உங்களைப் போன்ற ஒருவனாக” நான் இல்லையென்றாலும், உங்களுடைய ரசிகனாகவும் பொதுமக்களில் ஒருவனாகவும் மிகுந்த வேதனை அடைந்தேன். இனி அப்படியெல்லாம் பேசாதீர்கள், ஒருவேளை லாஸ் ஏஞ்சலிசுக்குப் போவதற்கு ஏதேனும் திட்டமிருந்தால் அதை வெளிப்படையாகச் சொல்லிவிடுங்கள். இப்படி எங்களை அழவிடாதீர்கள்.

விஸ்வரூபம் திரைப்படம் தடை செய்யப்பட்டது தவறு என அழுத்தந்திருத்தமாக முதலில் இக்கடிதத்தின் மூலம் பதிவு செய்ய விரும்புகிறேன். இவ்விவகாரம் குறித்து தமிழக முதல்வர் ஜெயலலிதா கூறிய வார்த்தைகளில் சட்டத்தின் எழுத்துகள் பிரதிபலித்தனவே ஒழிய எண்ணங்கள் பிரதிபலிக்கவில்லை. திரைப்படத்துக்குத் தடை என்கிற ஒரு கருத்து சுதந்திர மீறலை கோட்பாட்டு ரீதியில் சரியென ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. ஆஹா, முதல்வருடையதுதான் எவ்வளவு இலக்கணச் சுத்தமான சர்வாதிகாரம்!

இருந்தாலும் பிரச்சனைக்கு முதல் காரணம் அரசு அல்ல, நீங்கள்தான். படத்தை வெளியிடும் முன்பு அதை முஸ்லிம் அமைப்பினருக்குத் திரையிட்டுக் காண்பித்தீர்கள். அவர்கள் உங்கள் ‘முதல் நாள் முதல் காட்சி’ ரசிகர்கள் அல்ல. உங்கள் மீது சந்தேகத்தோடுதான் அதைப் பார்க்க வந்தார்கள். முஸ்லிம் அமைப்புகள் உங்கள் படத்தைப் பார்த்துப் பாராட்டிவிட்டு, வெளியே சென்றவுடன் தடை கோரவில்லையே! அப்போதே அவர்களின் கருத்தைக் கேட்டு சில முடிவுகளை நீங்கள் எடுத்திருக்கலாம். இந்தப் படத்தில் எந்தப் பிரச்சனையும் இருக்காது என்று நீங்கள் நினைத்துக் கொண்டீர்களா, அல்லது பிரச்சனை வரட்டும், நல்ல விளம்பரமாக அது ஆகும் என ஆசைப்பட்டீர்களா?

அநேகமாக முதலாவதுதான் சரி. உங்கள் படத்தின் மீது உங்களுக்கு அந்த அளவுக்கு நம்பிக்கை இருந்திருக்கிறது. இந்தப் படம் மிக மோசமாக இஸ்லாமியர்களைச் சித்தரிக்கிறது என முஸ்லிம் அமைப்புகள் கூறியபோது எந்த அடிப்படையில் என்று நீங்கள் பதில் கேள்வி கேட்கவில்லை? அப்படி இல்லவே இல்லை என சாதித்தீர்கள்.

மிகவும் கடுமையான, அரசியல் ரீதியில் மிகவும் ஆபத்தான பதில்களைக் கொண்ட ஓர் அறிக்கையை உங்கள் படத்தின் மீது தடைகோரியவர்கள் மீது நீங்கள் பொறுப்பற்ற முறையில் தூக்கி எறிந்தீர்கள். படம் 24ந் தேதி வெளியாக இருந்தது. உங்கள் கடிதம் அதற்கு மறுநாள் வெளியானது. பிரச்சனை விஸ்வரூபம் எடுத்ததற்கு உங்கள் அலட்சியகரமான அணுகுமுறைதான் முதல் காரணம். உங்கள் “முஸ்லிம் சகோதரர்கள்” மீது நீங்கள் எறிந்த வாசகங்கள் இதோ:

  • ‘அரசியல் அடையாளம் தேடும் சிறு குழுக்களால் நான் இரக்கமின்றி ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறேன். நீங்கள் பிரபலமாக இல்லாதபோது மற்றவர்கள் கவனத்தை ஈர்க்க மிகச் சிறந்த வழி பிரபலங்களைத் தாக்குவதுதான்.’
  • ‘எந்த நடுநிலையான, தேசபக்தியுள்ள இஸ்லாமியரும் என் படத்தைப் பார்த்துப் பெருமையடைவார். அந்த நோக்கத்துடன்தான் அது உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.’
  • ‘இந்த விதமான கலாச்சார பயங்கரவாதம் நிறுத்தப்பட வேண்டும்.’

எவ்வளவு தீவிரமான வாசகங்கள்! எவ்வளவு அரசியல் உள்ளர்த்தங்கள் இதில் பொதிந்திருக்கின்றன! கேட்டால் எனக்கு அரசியல் கிடையாது, மதம் கிடையாது என்பீர்கள்.

போராடிய முஸ்லிம்கள் சிறிய அமைப்புகள்; அவை தமக்கென்று எந்த லட்சியங்களும் இல்லாதவை; விளம்பரம் பெறுவதற்காகவே உங்களை எதிர்த்துப் போராடுகின்றன என்கிறீர்கள். அதாவது உங்கள் “முஸ்லிம் சகோதரர்கள்” பற்றிய உங்களுடைய பார்வை இது.

20க்கும் மேற்பட்ட முஸ்லிம் அமைப்புகள் பலதரப்பட்ட அரசியல் சிந்தனைகள் உலவும் முஸ்லிம் சமூகத்தின் பிரதிநிதிகளே என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லை. அத்தனை அமைப்புகள் ஏன், ஒரே ஒரு ஆள்கூட உங்களை விமர்சிக்க, எதிர்க்க இந்த நாட்டில் உரிமையுண்டு. உங்கள் படத்தின் மீதான தடை என்பதை நான் ஒரு துளிகூட ஆதரிக்கவில்லை என்றாலும் தடை விதியுங்கள் எனக் கோருவதற்கு அந்த ஒரு தனிமனிதனுக்குக்கூட இடமுண்டு. அதற்கு நீங்கள் பதில் சொல்லத்தான் வேண்டும். அதை சட்ட ரீதியிலும் அரசியல் ரீதியிலும்தான் நீங்கள் எதிர்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் உங்கள் பதில் அதிர்ச்சிகரமானதாக இருந்தது.

எந்தப் படத்தைப் பார்த்து இது எங்களை மிகவும் மோசமாக சித்தரிக்கிறது என முஸ்லிம் அமைப்புகள் சொல்கின்றனவோ அந்தப் படத்தைப் பார்த்தால் “ஒரு நடுநிலையுள்ள, தேசபக்தியுள்ள முஸ்லிம் பெருமைப்படுவான்” என நீங்கள் கூறுகிறீர்கள். அப்படியென்றால் போராடிய முஸ்லிம் அமைப்புகள், எதிர்க் குரல் கொடுத்த முஸ்லிம்கள் நடுநிலை அற்றவர்கள், தேசவிரோதிகள் என்று நீங்கள் கூற விரும்புகிறீர்களா? இந்த தந்திரத்தை யாரிடம் கற்றுக் கொண்டீர்கள் என்று புரிகிறது. உங்களுடைய உலகநாயகன் ஜார்ஜ் புஷ்ஷிடமிருந்துதானே?

இது எல்லாவற்றையும்விட உச்சமானது, கலாச்சார பயங்கரவாதம் என்கிற குற்றச்சாட்டு. ஒரே ஒரு கிராமத்திலே, டாவின்ஸிகோட், டேம் 999 போன்ற படங்கள் இதற்கு முன் தமிழகத்தில் தடை செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தியா முழுமையிலும் பல திரைப்படங்கள், ஓவியங்கள், நாவல்கள் தடை செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. கருத்துரிமை சுதந்திரம் என்கிற அடிப்படையில் பார்க்கையில் நாம் எந்த வித தடையையும் ஏற்க இயலாது. ஆனால் நாட்டில் நிலவும் சமூகச் சூழல்தான் இவ்வாறு தடை கோரும் அரசியலை உருவாக்கியிருக்கிறது. பிளவுண்ட சமூகத்தின் நோய்க்குறியீடுதான் எதற்கெடுத்தாலும் தடை தடை என்று பதறுவது. விஸ்வரூபத்தை எதிர்ப்பது உங்களைத் தனிப்பட்ட முறையில் எதிர்ப்பதாகாது. இந்தியாவிலும் உலகளவிலும் இஸ்லாத்தின் பெயரால் நடைபெறும் பயங்கரவாதம் ஒருபுறமாகவும் இஸ்லாமிய எதிர்ப்பு அரசியல் மற்றொரு புறமாகவும் இருக்க, இந்த இரண்டு முனைகளுக்கிடையில் 99 சதவீத முஸ்லிம் மக்கள் சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய பதற்றம்தான் இந்த போராட்டத்துக்கான பிரதான காரணம். அதை முதலில் மதிக்கக் கற்றுக் கொள்ளுங்கள்.

உங்களுக்கு எதிராக போர்க்கொடி ஏந்திய முஸ்லிம் அமைப்புகள்கூட ஒரே மாதிரியானவை அல்ல. அடிப்படைவாதிகள் முதல் ஜனநாயகவாதிகள் வரை பலவிதமான செயல்பாட்டாளர்கள் அதில் கலந்திருக்கிறார்கள். உங்கள் படத்துக்குத் தடைகோருபவர்களில் முஸ்லிம் அல்லாதவர்களும் உண்டு. ஆனால் ஒரே வீச்சில் அவர்களுடைய செயல்பாட்டை கலாச்சார பயங்கரவாதம் என்று உங்களால் எப்படிக் கூற முடிகிறது?

திட்டமிட்டபடி படத்தை வெளியிட முடியாதபடி ஒரே ஒரு நாள்தான் கழிந்தது. அதற்குள் இவ்வளவு காட்டமான அறிக்கையை நீங்கள் வெளியிட்டிருக்கிறீர்கள். ஆனால் டிடீஎச் விவகாரத்தில் வியாபார ரீதியில் சமரசம் செய்துகொள்ளும் முன்பு அவர்களுக்கு எதிராக நீங்கள் இது வர்த்தக பயங்கரவாதம் என்று சொன்னதாக நாங்கள் கேள்விப்படவில்லை. ஜெயலலிதா சொன்னது சரிதான்: நீங்கள் பொறுப்போடு நடந்துகொள்ள வேண்டும்!

சுயநலம் தவிர வேறெதுவும் தென்படாத உங்கள் செயல்பாட்டால் சமூகத்தில் ஏற்கனவே இருந்த பிளவு மேலும் அதிகரித்திருக்கிறது. உங்களது பொறுப்பின்மையின் விளைவுகள் உங்கள் “முஸ்லிம் சகோதரர்களுக்கு” எதிராக சமூக ஊடகங்களிலும் தமிழகத்தின் வீதிகளிலும் ஒரு யுத்தத்தையே கட்டவிழ்த்து விட்டிருப்பதை நீங்கள் பார்க்க முடியும். வட இந்தியாவில் சகஜமாக இருந்துவரும் வெறுப்பரசியல் தமிழகத்தையும் ஆட்கொள்ள வந்திருக்கிறது. இருதரப்பு மாதவாதங்களும் விஸ்வரூபம் எடுத்துள்ளன. முஸ்லிம்கள் சகிப்புத்தன்மையற்றவர்கள், தீவிரவாத ஆதரவாளர்கள் என்கிற பிம்பம் மேலும் வலுப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. நீங்கள் அஞ்சியது போல தமிழகம் மதசார்பற்ற மாநிலமாக மாறிவிட்டதாகவே தோன்றியது.

ஒரு சாதாரணமான விடயத்தை எல்லோரும் பார்க்கத் தவறுகிறார்கள். “அல் கொய்தாவும் தாலிபான்களும் என்ன செய்கிறார்களோ அதைத்தானே விஸ்வரூபம் காட்டுகிறது? அதில் என்ன தவறு?” என்கிறார்கள் உங்களுக்கு ஆதரவளிப்பவர்கள். மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் அது சரிதான் எனத் தோன்றும். நீங்கள் முஸ்லிம் தீவிரவாதிகளை சித்தரித்த விதத்தில் எல்லா முஸ்லிம்களும் அப்படித்தான் இருக்கிறார்கள் என்பது போன்ற ஒரு பிம்பம் உருவாகிறது என்று முஸ்லிம் அமைப்புகள் கூறுகின்றன. ஏன் அப்படிக் கூறுகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள நீங்கள் முஸ்லிம் வேடம் போட்டுப் பார்த்தால் புரியாது; முஸ்லிமாக உணர்ந்து பார்த்தீர்கள் என்றால் மட்டுமே புரியும்.

இருபதாண்டுகளாக, குறிப்பாக உங்கள் மணிரத்னம் ரோஜா படம் எடுத்த நாள் முதலாக, இந்தியாவில் எடுக்கப்பட்ட முஸ்லிம் தீவிரவாதத்துக்கு எதிரான படங்கள் முஸ்லிம்களை பயங்கரவாதிகளாக மட்டுமே பிறர் பார்க்கும்படியாக ஆக்கியிருக்கிறது என்பதை முஸ்லிம்கள் உணர்ந்திருக்கிறார்கள். பல மீடியா ஆராய்ச்சிகளிலும்கூட அது நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. வாழ்க்கையின் அனுபவத்திலிருந்து அதை அறிந்த காரணத்தினால்தான் முஸ்லிம்கள் எதிர்க் குரல் கொடுத்தார்கள். தங்கள் மீதான தாக்குதல்களை இனியும் சகிக்க முடியாது என்கிற நிலையில்தான் உங்கள் “முஸ்லிம் சகோதரர்கள்” இப்போது வீதிக்கு வந்திருக்கிறார்கள்.

எதார்த்தம் பற்றி நீங்கள் பேசுவீர்கள். ஆனால் நாம் பார்வைகள் (perceptions) பற்றியும் பேச வேண்டும். குறிப்பாக சினிமா போன்ற ஊடகங்கள் எதார்த்தங்களின் மீது தாக்கம் செலுத்துவதைவிட பார்வைகளின் மீது தாக்கம் செலுத்துவதே அதிகம். மிகப் பெரிய சினிமாக்காரரான உங்களுக்கு இது தெரியாதது அல்ல. ஏ.பி.ஜே.அப்துல் கலாமுக்கும் இன்று உங்களுக்காகக் குரல் கொடுக்கும் உங்கள் பாலிவுட் நண்பர் ஷாருக் கானுக்கும் அமெரிக்க விமான நிலையங்களில் ஏற்பட்ட அவமானங்கள் எதார்த்தங்களால் ஏற்பட்ட விளைவு அல்ல. ஒருவர் முன்னாள் ஜனாதிபதி; இன்னொருவர் சினிமா ஸ்டார். ஆனால் அவர்கள் இருவரும் முஸ்லிம்கள் என்பதால், முஸ்லிம் என்றாலே பயங்கரவாதியாக இருக்கக்கூடும் என்கிற பார்வை நிலவுவதால், அமெரிக்காவின் கரங்கள் அவர்களை பரிசோதனை செய்தன.

உங்கள் படத்துக்கு எதிராகப் போராடிய முஸ்லிம்களின் பெரும்பான்மைக் கருத்து என்ன? நீங்கள் ஏன் “எங்களுடைய” தாலிபான்களையும் அல் கொய்தா “போராளிகளையும்” கேவலமாகச் சித்தரிக்கிறீகள் என்றா அவர்கள் கேட்டார்கள்? அல் கொய்தாக்களையும் தமிழக முஸ்லிம்களையும் ஏன் இணைக்கிறீர்கள் என்றுதான் அவர்கள் கேட்டார்கள். கோவைக்கும் கந்தகாருக்கும் முடிச்சுப் போடாதீர்கள் என்றுதான் அவர்கள் குரல் எழுப்பினார்கள். குண்டு வைப்பதற்கு முன்பாக குரான் படிக்கிறார்கள் என்று நீங்கள் காட்டும் ஒரு காட்சி, குரான் படிக்கிறவர்களெல்லாம் குண்டு வைக்கவே செய்வார்கள் என்ற ஒரு பிம்பத்தை உருவாக்காதா என்று அவர்கள் கேட்டால் அது நடுநிலையற்ற கேள்வியா? அப்படி கேட்பவர்கள் தேசவிரோதிகளா? அதற்கு நீங்கள் பதிலளிக்காதபோது உங்களை எதிர்க்கக்கூடாதா? எதிர்த்தால் அது கலாச்சார பயங்கரவாதமா? கமல் சார், உண்மையிலேயே எனக்குப் புரியவில்லை. சினிமாவில் ஸ்டீரியோடைப்கள் செய்யும் அட்டகாசங்கள் உங்களுக்குப் புரியாதா? அந்தக் கலையில் வல்லவராயிற்றே நீங்கள்?

“எங்களைத் தீவிரவாத சக்திகளோடு சேர்த்து ஏன் முடிச்சுப் போடுகிறீர்கள்” என்பதுதானே பெரும்பாலான முஸ்லிம்களின் கேள்வி? எல்லா மதங்களிலும் தீவிரவாதிகளும் அடிப்படைவாதிகளும் இருக்கிறார்கள். எப்படி ஒவ்வொரு இந்துவும் ஒரு ஆர்எஸ்எஸ்காரர் இல்லையோ, அப்படித்தான் ஒவ்வொரு முஸ்லிமும் ஒரு அல் கொய்தா தீவிரவாதி இல்லை. பழமையில் பிடிப்புள்ள ஒவ்வொரு இந்துவும் ஒரு மத அடிப்படைவாதி அல்ல. அப்படித்தான் பழமைப் பிடிப்புள்ள ஒவ்வொரு முஸ்லிமும் ஒரு தாலிபான் அல்ல. மத பயங்கரவாதிகள் என்பது தனி ரகம். அவர்களை எதிர்த்துப் போராடுவது எல்லோருடைய வேலையும்தான். ஆனால் அது மிகவும் பொறுப்புடன் கையாளப்பட வேண்டிய விடயம். படத்தில் எப்படியோ, படத்துக்கு வெளியே அதை நீங்கள் சற்றும் பொறுப்பில்லாத வகையிலேயே அணுகத் தொடங்கினீர்கள். அதன் பலனை அனுபவித்தீர்கள். கர்ம பலன்?

இது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும் கமல் சார்; இன்னொரு முக்கியமான விடயத்தை நான் உங்களிடம் பேசவேண்டியதிருக்கிறது. இந்த அம்சம் பற்றி இங்கே அதிகமாக யாரும் பேசவில்லை. ஆரம்பத்தில் விஸ்வரூபம் குறித்த தகவல்கள் வந்தபோது, நீங்கள் தமிழ் சினிமாவை ஹாலிவுட் அளவுக்கு உயர்த்துகிறீர்கள் என்று மற்றவர்களைப் போல நானும் நினைத்துக் கொண்டேன். பெரிய பட்ஜெட், அற்புதமான கிராபிக்ஸ், சரளமான திரைக்கதை, பிரம்மாண்டமான காட்சிகள் என பொழுதுபோக்குக்கு நீங்கள் கியாரண்டி தருவீர்கள் என சந்தோஷமாக இருந்தது. ஆனால் விஸ்வரூபம் வந்த பிறகுதான் தெரிந்தது; நீங்கள் தமிழ் சினிமாவை ஹாலிவுட் அளவுக்குக் கொண்டுசெல்லவில்லை; மாறாக ஹாலிவுட்டை தமிழ் சினிமாவுக்குக் கொண்டுவந்திருக்கிறீர்கள் என்பது! அதாவது அமெரிக்க வெளியுறவுக் கொள்கையின் பிரச்சார பீரங்கியாக விளங்கும் ஹாலிவுட் அரசியலை தமிழ்நாட்டுக்கு டவுன்லோடு செய்திருக்கிறீர்கள் என்று பிறகுதான் புரிந்தது!

உங்கள் படத்தை இதுவரை எங்களால் பார்க்க இயலவில்லை. உங்கள் படத்தைப் பார்க்க எனக்கிருக்கும் உரிமையைத் தடுத்தவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்களுக்கு என் கண்டனங்களையும் எதிர்ப்புகளையும் இத்தருணத்தில் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். இத்தகைய நடவடிக்கைகள் இஸ்லாம் மக்கள் மீதான தவறான அபிப்பிராயங்களை மேலும் வலுப்படுத்தவே செய்யும் என முஸ்லிம் அமைப்புகளுக்கு எச்சரிக்க வேண்டிய கடமையும் நமக்கிருக்கிறது. படம் பார்க்காததால் அதிலுள்ள காட்சிகள், வசனங்கள் குறித்து என்னால் பேச முடியாது. எப்படியும் அவற்றில் சிலவற்றை நீங்கள் நீக்கவும் முடிவு செய்திருக்கிறீர்கள் என்பதால் இனி பேசியும் பலனுமில்லை. ஆனால் விஸ்வரூபம் படத்துக்கான உங்கள் கதைக் கருவையும் அதிலுள்ள அரசியல் பின்புலத்தையும் பற்றி மட்டும் நாம் பேசுவோம். அந்தக் கதைக்கரு குறித்து ஏற்கனவே உங்களுக்கு ஆதரவாக மீடியாவில் விமர்சனம் எழுதியவர்களும் பொதுவான தகவல் குறிப்புகளும் தெரிவிக்கின்றனர். அதை நாடே அறியும்.

கமல் சார், விஸ்வரூபம் படத்தை எடுக்கும் முன்பு கதைக்கான ஆராய்ச்சியில் நீங்கள் நிச்சயம் இறங்கியிருப்பீர்கள். அநேகமாக அந்த சமயத்தில் பிரபல ஆராய்ச்சியாளர் மக்மூத் மம்தானி எழுதிய குட் முஸ்லிம் பேட் முஸ்லிம் என்கிற நூலைப் படித்திருப்பீர்கள். சுருக்கமாகச் சொல்லப்போனால், அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில் யார் “நல்ல முஸ்லிமாக” கருதப்படுகிறார், யார் “கெட்ட முஸ்லிமாக” வெறுக்கப்படுகிறார் என்பதை அந்த நூல் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது. பெரும்பாலும் அமெரிக்க நலன்களுக்கு இசைந்த முஸ்லிம்கள் “நல்ல முஸ்லிம்கள்”, அதை எதிர்ப்பவர்கள் “கெட்ட முஸ்லிம்கள்” என்ற கருத்து நிலவுவதை அந்த ஆராய்ச்சியாளர் அம்பலப்படுத்துகிறார். இந்தப் பிரிவினை ஹாலிவுட் தன்மையுள்ள ஒன்று. இந்தப் பார்வையைத்தான் நீங்கள் உங்களுடைய அறிக்கைகளிலும் நேர்காணல்களிலும் வெளிப்படுத்தி வருகிறீர்கள். மும்பையில் ஜனவரி 31ல் பத்திரிகையாளர்களைச் சந்தித்தபோது நீங்கள் சொன்னீர்கள்: “இந்தப் படம் முஸ்லிம்களைப் புண்படுத்தும் ஒன்று அல்ல. இந்தப் படத்திலுள்ள நல்ல முஸ்லிம்கள் இந்தியர்கள். கெட்ட முஸ்லிம்கள் பயங்கரவாதிகள்; அதுவும் இந்தியாவைச் சேராத பயங்கரவாதிகள்.” தர்க்கபூர்வமாகத் தோன்றும் இந்த வார்த்தைகளுக்குப் பின், நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்? உங்கள் படத்தைவிட நீங்கள் மிகவும் அபாயகரமானவராக இக்கிறீர்களோ என்ற எண்ணம் எழுகிறது. எந்த இந்திய முஸ்லிம் உங்கள் பார்வையில் நல்ல முஸ்லிம்?

படத்தில் இந்திய முஸ்லிமாக வரும் உங்களுடைய அரசியலை கொஞ்சம் ஆராய்ந்து பார்ப்போமா? நீங்கள் சிஐஏவுடன் சேர்ந்து அல் கொய்தாவை துவம்சம் செய்கிறீர்கள். இனியும் செய்வீர்கள். ஆனால் இந்தக் கதைக்கருவே அடிப்படையில் கேள்வி கேட்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. ஏனென்றால் இது இந்திய முஸ்லிம் ஒருவரின் பார்வையில் எழுதப்பட்ட கதையாகத் தெரியவில்லை. இந்தியாவுக்கு எதிரான பயங்கரவாதத்துக்கு எதிராக முன்வைக்கப்படும் பல்வேறு வியூகங்களில் எந்த வியூகம் உண்மையிலேயே அந்த பயங்கரவாதத்தை மேலும் ஊக்குவிக்குமோ அதற்கான கதையை நீங்கள் தேர்வு செய்திருக்கிறீர்கள் என்றே தெரிகிறது. பச்சையாகச் சொல்வதென்றால் தெற்காசியாவில் எத்தகைய வெளியுறவுக் கொள்கை நிலவ வேண்டும் என அமெரிக்கா விரும்புகிறதோ அதை நீங்கள் கதையாக ஆக்கியிருக்கிறீர்கள்.

எதார்த்தமாகவே பேசுவோமே! முஸ்லிம் தீவிரவாதத்துக்கு நாம் பலியாகியிருக்கிறோம். இந்துத்துவத்துக்கு எதிர்வினையாக ஏற்பட்டதுதானே என்றெல்லாம் கூறி முஸ்லிம் பயங்கரவாத அமைப்புகளின் செயல்பாடுகளை நியாயப்படுத்தவே முடியாது. எனவே அல் கொய்தாக்களையும் லஷ்கர் – இ – தொய்பாக்களையும் (ஒரு சிறு புன்னகை என் உதடுகளில், பல்ராம் நாயுடு வந்து செல்கிறார்!) எதிர்த்துப் போராடத்தான் வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரான அரசியல் மற்றும் ராணுவ ரீதியிலான வியூகங்களுக்கு நீங்கள் சிஐஏவுடன் கூட்டு சேர்வதுதான் எனக்குப் பிரச்சனையாக இருக்கிறது.

அமெரிக்காவின் பயங்கரவாத எதிர்ப்பின் லட்சணம் என்ன?  அந்தப் பெயரால் அது நடத்திவரும் அரசியலின் உள்நோக்கம்தான் என்ன? பயங்கரவாத எதிர்ப்பு என்கிற விடயத்தில் அமெரிக்கா இரண்டு லீலைகளைப் புரிகிறது. முதலாவது, அது “நல்ல முஸ்லிம்களின்” துணையோடு “கெட்ட முஸ்லிம்களை” ஒழிப்பதற்கான உத்தியைக் கையாள்கிறது. இரண்டாவது, உகெங்கிலும் உள்ள இஸ்லாமியர்களை ஒரே மாதிரியானவர்களாகக் காட்டி அவர்களுக்கிடையிலுள்ள பன்மைத்துவத்தை அழிக்கிறது. அதன் மூலமாக மறைமுகமாக, அரபு தேசியவாதத்தின் அடிப்படையிலான மதவாதப் போக்கான வாஹாபியிசம் பரவ அது வழிவகுக்கிறது. “நடுநிலையையும் தேசபக்தியையும் கொண்ட முஸ்லிம்களை” அடிப்படைவாதிகளின் பக்கத்தில் விரட்டியடிக்கிறது.

எல்லா முஸ்லிம்களும் தாலிபான் பழமைவாதத்தையும் அல் கொய்தா தீவிரவாதத்தையும் ஏற்பவர்கள் இல்லை. சமீபத்தில் இலங்கையைச் சேர்ந்த ரிஸானா நஃபீக் என்கிற தமிழ் முஸ்லிமை சவூதி அரேபியாவில் சிரச்சேதம் செயத்போது முஸ்லிம்களில் மிகமிகப் பெரும்பான்மையோர் அடிப்படைவாத சவூதி அரேபியாவுக்கு எதிராகத்தான் நின்றார்கள். கமல் சார், மாலாவை மறந்திருக்க மாட்டீர்கள்தானே? அறுபதாண்டுகள் ஆகியும் மதவாதிகளாலும் ராணுவ ஜெனரல்களாலும் பாகிஸ்தானை ஒருபோதும் மதவாத நாடாக மாற்ற முடியவில்லை. பாகிஸ்தானின் சிவில் சமூகம் தாலிபான்மயமாக்கத்துக்கு எதிராக தொடர்ச்சியாக செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. ஈரானிலிருந்து வரும் மிகச் சிறந்த உலகத் தரம் வாய்ந்த திரைப்படங்களில் அந்த மக்களின் கலாச்சாரத்தையும் விடுதலை தாகத்தையும் நீங்கள் பார்த்திருப்பீர்கள். விநாயகனுக்கும் கருடனுக்கும் அடையாளபூர்வமாகவே முக்கியத்துவம் தந்த இந்தோனேஷியா என்கிற முஸ்லிம் நாட்டையும் நீங்கள் அறிவீர்கள். மத்திய ஆசியாவில் சோவியத் யூனியனின் ஒரு பகுதியாக இருந்து விடுபெற்ற பல ஸ்தான் நாடுகளில் மத அடிப்படைவாதிகளால் பெரிய தாக்கம் எதையும் உருவாக்கிவிட முடியவில்லை. காஷ்மீர், பாலஸ்தீனம், செச்சென்யா, கிழக்கு துர்கெஸ்தான் போன்ற இடங்களில்  தேசிய இனப் பிரச்சனைகளால் உருவான மோதல்களை மதப் பிரச்சனைகளாக மாற்றி சில முஸ்லிம் பயங்கரவாத அமைப்புகள் குளிர்காய்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. மிகப் பெரிய முஸ்லிம் தொகை கொண்ட இந்தியாவின் இன்றைய கலாச்சார முகமே இஸ்லாமிய மரபுகளையும் உள்ளடக்கியதுதான் என்பதை ஹேராம் படத்துக்காக நீங்கள் ஆராய்ச்சி செயதபோது நிச்சயம் நீங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள்.

ஆனால் இவற்றையெல்லாம் மறந்துவிட்டு ஒரு மூன்றாம் தர ஹாலிவுட் இயக்குநர் செய்கிற வேலையைத்தான் விஸ்வரூபம் படத்தில் நீங்கள் செய்திருக்கிறீர்கள் என்று தெரிகிறது. சம்பந்தப்பட்ட இரு தரப்புகளையும் திருப்திப்படுத்துவதற்காக நீங்கள் பலவிதமான காட்சிகளை வைத்திருக்கலாம். அது வெறும் உத்திதான். கதையின் அடிப்படை இலக்கு என்ன என்பதுதான் முக்கியம். அது அமெரிக்க வெளியுறவுக் கொள்கையாகவே இருக்கிறது என்பதுதான் பிரச்சனை.

இந்தியா அமெரிக்காவுடன் சேர்ந்து இஸ்லாமிய பயங்கரவாதத்தை முடிவு கட்ட முடியுமா? ஒருபோதும் முடியாது. கலாச்சார ரீதியில் மத்திய ஆசியாவின் நீட்சியாகவே உள்ள இந்தியா தனது பக்கத்து நாட்டவர்களுடன் எத்தகைய உறவை வைத்துக் கொள்வது என்பது முற்றிலும் இந்தியாவின் முக்காலங்களையும் சம்பந்தப்பட்ட விடயம்.

ஒரு நடைமுறை உதாரணத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். இந்தியா பாகிஸ்தானோடு முரண்படுகிறது. ஆனால் ஆஃப்கானிஸ்தானுடனும் ஈரானுடனும் தோழமை பாராட்டக்கூடிய நிலையில் இருக்கிறது. இது ஒரு புவிசார் வியூக அரசியலின் வெளிப்பாடு. ஆனால் அமெரிக்காவின் கொள்கை என்ன? அது பாகிஸ்தானோடு தோழமை பாராட்டுகிறது. ஆனால் ஆஃப்கனில் ஆக்கிரமிப்புப் படையாக இருக்கிறது. ஈரானை நெ.1 பகைவனாகப் பார்க்கிறது. இந்தச் சூழலில் சிஐஏவுடன் சேர்ந்து இந்திய உளவுத்துறை செயல்பட வேண்டும் என்கிற உங்கள் அரசியல் யாருடையது? அமெரிக்காவினுடையதா, அல்லது இந்தியாவினுடையதா? அல்லது இந்திய நலன்களை அமெரிக்காவுக்கு முற்றிலும் சரணடைய வைக்கக் கோரும் இந்தியாவின் ஒரு சிறு தரப்பினரின் வாதங்களை நீங்கள் முன்மொழிகிறீர்களா? சொல்லுங்கள், “ஒர் தேசபக்தி உள்ள இந்தியனாக” நான் என்ன முடிவு எடுப்பது?

அல்லது ஹாலிவுட் கனவு உங்கள் கண்ணை மறைத்துவிட்டதா? ஹாலிவுட் என்பது அமெரிக்க கலாச்சார ஏகாதிபத்திய கருவி என்பதை ஒத்துக் கொள்ளாத ஒரு சினிமாக்காரன்கூட இந்த உலகில் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஒரு காலத்தில் செவ்விந்தியர்களை வேட்டையாடினார்கள் ஹாலிவுட் கௌபாய்கள். இடையில் பனிப்போர் காலத்தில் எதற்கெடுத்தாலும் ரஷ்யர்கள் மீது பழி போட்டார்கள். உள்ளூரில் கருப்பின, ஸ்பானிய மக்களைக் கிண்டலடித்தார்கள். சீனர்களையும் ஜப்பானியர்களையும் மஞ்சள் பிசாசுகளாக வர்ணிக்கப் பார்த்தார்கள். வேறு யாரும் கிடைக்காதபோது வேற்றுக் கிரகவாசிகளையும் இயற்கைச் சீற்றங்களையும் எதிர்த்து உலகைக் காக்கப் போராடுவது வழக்கம். ஆனால் 9/11க்குப் பிறகு அவர்களது இலக்கு இஸ்லாமியர்கள்தான். அவர்களது வில்லன்கள் அல் கொய்தாவும் தாலிபானும்.

ஆஃப்கானிஸ்தானில் சோவியத் சார்பு அரசை விரட்டுவதற்காகவும் மேற்காசியாவில் ஜனநாயகம் பரவாமலிருந்து தங்கள் எண்ணெய் வியாபாரம் தடையின்றி நடக்கவும் சிஐஏவால் ஊக்குவிக்கப்பட்ட இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதப் படைகளிலிருந்து முகிழ்த்தவைதான் அல் கொய்தாவும் தாலிபான்களும். மேற்காசியாவில் பழமைவாத ஆட்சிகள் நீடிக்கும் வரை அமெரிக்காவுக்கு நல்ல காலம். அங்கே ஜனநாயகம் தலைதூக்காத வரைதான் தங்களது பிழைப்பு நடக்கும் என்று அமெரிக்காவுக்கும் தெரியும். கடந்த சில ஆண்டுகளில் உருவான அரபு வசந்தப் போராட்டங்களுக்கு முன்பு வரை அந்த நாடுகளில் உள்ள பிற்போக்கு சர்வாதிகாரிகளை காலங்காலமாக ஆதரித்து வந்தது வாஷிங்டன். 1990களுக்கு முன்பு சோவியத்தை எதிர்க்க எல்லாவிதமான இஸ்லாம் அடிப்படைவாத அமைப்புகளுக்கும் நிதியளித்தது அமெரிக்கா. தெற்காசியாவில் பாகிஸ்தானின் அடிப்படைவாத அமைப்புகளுக்கும் அரசுகளுக்கும் அமெரிக்கா ஆதரவளித்து வந்தது.

பாவம், வளர்த்த கடா மார்பில் பாய்ந்தபோது அது தடுமாறிப் போனது. ஆனால் வளர்த்த கடாவை விட்டுவிட்டு ஒட்டுமொத்த இஸ்லாமிய உலகின் மீதே அது பாய்ந்தது. ஈராக்கிலும் ஆஃப்கானிஸ்தானிலும் பாகிஸ்தானின் வடமேற்கிலும் அமெரிக்கா தன் ஆக்கிரமிப்பை வலுப்படுத்தி வருகிறது. அதற்கு நியாயங்கள் கற்பிக்கப்பட வேண்டும் இல்லையா? அதற்காக கலாச்சார, ஊடக யுத்தங்கள் கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்டன. ஹாலிவுட்டும் தன் வேலையைத் தொடங்கியது. ஒரே ஒரு எடுத்துக்காட்டு, கமல் சார்: 2008ல் வெளிவந்த ஹாலிவுட் படமான ஜேஃப்ரி நாக்மனாஃப் இயக்கிய ஸ்பை திரில்லரான டிராய்டரின் கதைக்கருதானே உங்கள் கதைக்கருவும்? (இது ஏற்கனவே அன்வர் என்ற பெயரில் மலையாளத்தில் காப்பியடிக்கப்பட்டு தமிழிலும் டப் செய்யப்பட்டிருக்கிறது).

அமெரிக்க வல்லாதிக்க வெளியுறவுக் கொள்கையின், அமெரிக்க வலதுசாரி கிறிஸ்தவ மற்றும் யூதர்களின் ஜியோனிசக் கொள்கையின் அடிப்படையிலான பார்வையைத்தான் உங்கள் படம் காட்டுகிறது. உண்மையில் நீங்கள் அதிர்ஷ்டசாலி. நியாயமாகப் பார்த்தால் இந்தியாவில் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு பேசும் இடதுசாரிகள்கூட இதற்கு எதிராகக் கொடி பிடித்திருக்க வேண்டும். அவர்கள் அதைச் செய்யவில்லை.

கமல் சார், நீங்கள் ஒரு நல்ல கலைஞர். பல்வேறு விதமான மனிதர்களை நங்கள் தசாவதாரத்தில் வெளிப்படுத்தியவர். ஆனால் தசாவதாரம் படத்தில்கூட அந்த தமிழ் முஸ்லிம் இளைஞர் என்னவோ பெஷாவரிலிருந்து வந்தவர் போலத்தான் எனக்குத் தோன்றினார். மிகச் சிறந்த இசைக் கலைஞர்கள் உணர்ச்சிகளைக் கிளப்பக்கூடிய பின்புலத்தில் உள்ள கதைகளைப் படமாக எடுக்கும்போது மிகவும் பொறுப்புடன் நடந்துகொள்வார்கள். அது மட்டுமல்ல அப்படிப்பட்ட படங்கள் எடுக்கப்படும் செயல்பாடே அவர்களுக்குள் மாற்றம் ஏற்படுத்தும். ஆங்கிலேயரான ரிச்சர்ட் அட்டன் பரோவால் அவரது சொந்த நாட்டவர்களாலேயே அடக்குமுறைக்கு ஆளான காந்தியின் ஆத்மாவை எவ்வாறு தரிசிக்க முடிந்தது? காந்திகூட வர்த்தகத்தில் மிகச் சிறப்பான வெற்றியை ஈட்டிய ஆஸ்கர் அவார்டுகளை வென்ற படம்தான். ஹாலிவுட்காரர்கள் கம்யூனிசத்துக்கு எதிராக ஏகப்பட்ட படங்களைச் சுட்டுத்தள்ளிக் கொண்டிருந்தபோதுதான், அமெரிக்கர்களின் வியட்நாம் துர்சாசகத்தை அம்பலப்படுத்தியது ஆலிவர் ஸ்டோனின் பிளாட்டூன் (1986) என்கிற யுத்தத் திரைப்படம். அதுவும் வர்த்தக ரீதியில் வெற்றி பெற்ற படமே. சிறந்த திரைப்படத்துக்கான அகாடமி விருதை மட்டுமல்ல வேறு பல விருதுகளையும் வாங்கிய படம் அது. இவ்வாறாக மேற்குலகிலும் கிழக்கிலும் எத்தனயோ இயக்குநர்கள் உண்மையைச் சொல்லி உலகப் புகழ் பெற்றிருக்கிறார்கள். வர்த்தக ரீதியில் வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறார்கள்.

வேடத்துக்கும் நிஜத்துக்கும் இடையிலான வித்தியாசங்களை இந்த உலகம் எளிதில் புரிந்துகொள்ளும். விஸ்வரூபம் படம் நிச்சயமாக முஸ்லிம் எதிர்ப்பு உள்ளடக்கம் கொண்ட படம்தான். உங்களுடைய நோக்கம் அதுவாக இல்லை என்பதை நாங்கள் ஜீரணிக்கக் கஷ்டப்பட்டு ஒப்புக் கொள்வதாக இருந்தாலும், உங்கள் படைப்பு அப்படிப்பட்டதாகவே இருக்கிறது என்பதை வருத்தத்தோடு பதிவு செய்ய விரும்புகிறோம். நீங்கள் மிக அற்புதமான நடிகர். ஆனால் இந்தப் படத்தில் கமல் ஹாசனாகிய நீங்கள் கமால் ஹாசனாக மாறவே முடியவில்லை.

ரிஸானா : ஒரு குழந்தையின் மரணம்

ரிஸானா / ஒரு குழந்தையின் மரணம்

சவூதி அரேபியாவில் தலை வெட்டி மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்பட்ட ரிஸானா நஃபீக் வழக்கு பல கேள்விகளை எழுப்பியிருக்கிறது. அது சவூதியில் நடைமுறையிலுள்ள நீதிமுறை மற்றும் ஷரீஆ பற்றிய விவாதங்களைக் கிளப்பியிருக்கிறது. இலங்கை அரசு இவ்விவகாரத்தில் அம்பலப்பட்டு நிற்கிறது. பல்வேறு ஆவணங்களின் உதவியுடன் ரிஸானாவுக்கு அநீதி இழைக்கப்பட்டது எப்படி என்பதை அம்பலப்படுத்துகிறது இந்த சிறப்புக் கட்டுரை. இதனுடன் தொடர்புடைய ஒரு நேர்காணலும் மூன்று சிறப்பு பத்திகளும் பிரச்சனையை முழுமையாக புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன.

செ.ச.செந்தில்நாதன்

“நான் எப்போது ஊருக்குப் போவேன்?” என்று சிறையில் தன்னைப் பார்க்க வந்த மௌலவி ஏ.ஜே.எம் மக்தூமிடம் கேட்டார் ரிஸானா நஃபீக். ஏழாண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு குழந்தையைக் கொன்றுவிட்டதாகக் குற்றம்சாட்டப்பட்டு மரணை தண்டனை விதிக்கப்பட்டு சவூதி அரேபியாவின் தவாத்மி சிறையில் வாடிய ரிஸானா என்னும் 25 வயது இலங்கைத் தமிழ் முஸ்லிம் பெண் அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டபோது மக்தூம் உள்ளம் உருகி நின்றார்.

கடந்த மாதம் (ஜனவரி 2013) 9ந் தேதி புதன்கிழமை காலை மக்தூம் ரிஸானாவைச் சந்தித்ததன் நோக்கமே வேறு. இன்னும் சில மணி நேரங்களில் ரிஸானாவின் தலையை வெட்டிக் கொல்லப் போகிறார்கள். இதோ அவளைக் கொலைக்களத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல அரசு அதிகாரிகள் தயாராக நிற்கிறார்கள். ஆனால் அன்றைய தினம் மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்படும் என்று ரிஸானாவுக்கு சட்டப்படி சவூதி அரசு கூறவேயில்லை. மக்தூமைப் பார்த்தவுடன் எப்படியாவது சிறையிலிருந்து தன்னை அவர் மீட்டுவிடுவாரோ என்றுதான் ரிஸானா எதிர்பார்த்திருக்கிறார். ரிஸானாவை அந்த நிமிடத்தில்கூட காப்பாற்றிவிட முடியுமா என்றுதான் மக்தூம் நினைத்திருக்கிறார். ஆனால் அவருக்குப் பணிக்கப்பட்டிருந்த கடமை வேறு. ரிஸானாவின் இறுதி ஆசைகள் என்ன என்று கேட்பதற்காகவும் அவரது மரண சாசனத்தை (வசிய்யத்) பெறுவதற்காகவுமே மௌலவி மக்தூத் ரிஸானாவைச் சந்தித்தார்.

அந்த சந்திப்பின்போது ரிஸானாவுக்கும் தனக்கும் இடையில் நடந்த உரையாடலையும் அங்கே நிலவிய சூழலையும் மக்தூம் பிறகு ரிஸானாவின் பெற்றோர்களுக்கு எழுதிய கடிதம் ஒன்றில் விவரித்திருந்தார்.

“உங்களுக்கு மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்படப் போகிறது. அதுவும் இன்றைக்கு” எனத் தடுமாற்றத்துடன் ரிஸானாவிடம் கூறினார் மக்தூம். ரிஸானாவால் பேச முடியவில்லை. எந்தத் தவறையும் நான் செய்யவில்லை என ரிஸானா மறுபடியும் கூறினார். இதை அவர் கடந்த ஐந்தாண்டு காலமாக சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். உலகம் அதை ஏற்றது. ஆனால் மரணமடைந்த குழந்தையின் பெற்றோர்கள் அதை ஏற்கத் தயாராக இல்லை. சவூதி அரேபிய அரசும் அதை ஏற்கத் தயாராக இல்லை.

மக்தூம் தொடர்ந்து ரிஸானாவிடம் பேசினார். “நான் உங்கள் பெற்றோர், சகோதரிகளுக்கு ஏதும் சொல்ல வேண்டுமா? என்ன சொல்வது?” என்று பதற்றத்துடன் மக்தூமிடம் தாழ்ந்த குரலில் பதில் கேள்வி கேட்டார் ரிஸானா. “மரணம் என்பது எல்லோருக்கும் நிச்சயிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த உலகில் யாரும் நிரந்தரமாக வாழ்வதற்கு வரவில்லை. மறு உலக வாழ்வே நிரந்தரமானது என்பதைப் புரியப்படுத்தினேன்” என்று ரிஸானாவிடம் கூறியதாக தனது கடிதத்தில் மக்தூம் குறிப்பிடுகிறார். ஆனால் அந்த வார்த்தைகளின் அர்த்தங்கங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் நிலையிலா ரிஸானா இருந்தார்?

“என்னை மன்னித்து விட்டுட சொல்லுங்க…. நானா…?” என்று ரிஸானா மரணத்தின் விளிம்பில் இருந்த நிலையில் உருக்குலைந்து கெஞ்சினார். மக்தூம் துடித்துப் போனார். மக்தூம் பிறகு அங்கே இருந்த அதிகாரிகளிடம் ஏதாவது செய்ய முடியுமா என்று கேட்டார். அந்த அதிகாரிகளும் ரிஸானாவைக் காப்பாற்றவே விரும்பியிருப்பார்கள் போலும். மரணமடைந்த குழந்தையின் பெற்றோர்களிடம் பேசி ரிஸானாவைக் காப்பாற்ற முயற்சி எடுக்கிறோம் என்று அவர்கள் மக்தூமிடம் வாக்குறுதி கொடுத்தார்கள்.

சவூதி அரேபியாவில் நடைமுறைப்படுத்தப்படும் ஷரீஆ சட்டத்தின்படி ரிஸானாவை மரண் தண்டனையிலிருந்து விடுவிக்க ஒரே வழி அவர் மீது கொலைக் குற்றம் சாட்டி மரண தண்டனை வாங்கித் தந்த அந்த குடும்பத்தினரே அவரை மன்னிப்பது மட்டுமே. ஆனால் அந்த இறுதி தருணத்திலும்கூட மௌலவியும் ரிஸானாவும் எதிர்பார்த்த அந்த மன்னிப்பு கிடைக்கவேயில்லை.

ரிஸானாவுக்கு மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்படுவது உறுதியாகிவிட்டது. தொடர்ந்து நிகழ்ந்ததை மக்தூம் எடுத்துரைக்கிறார்: “உங்களிடம் ஏதாவது பணம், போருட்கள் இருந்தால் அதனை என்ன செய்வது என்று வினவியபோது, மொத்தம் ஐநூறு சவூதி ரியால்கள் சொச்சம் இருப்பதாகவும் அதனை சதகா (தர்மம்) செய்திடுமாறும் (ரிஸானா) வேண்டிக் கொண்டார். அவற்றை யாருக்கு எங்கு எந்த வழியில் சதகா செய்வது என்று கேட்டபோது, இங்கேயே எந்த வழியிலேனும் சதகா செய்திடுங்கள் என்று உறுதிப்பட கூறி அவரே தனக்கு அறிமுகமான இரு பெண்களை பொறுப்பு சாட்டினார். அவருக்கு ஷஹாதா என்னும் சாட்சிப் பிரகடனம் கூற சொல்லிக் கொடுக்கப்பட்டது. அதன் பிறகு இரண்டு ரகஅதுகள் தொழவும் துஆசெய்யவும் அவருக்கு சந்தர்ப்பம் அளிக்கப்பட்டது.”

மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்படவுள்ள இடத்துக்கு ரிஸானாவை அழைத்துச் சென்றார்கள். “அங்கிருந்த அனைவரின் எதிர்பார்ப்பும் ரிஸானா மன்னிக்கப்பட வேண்டும் என்பதே. நீண்ட நேர உரையாடல் எந்த பலனும் அளிக்காதபோதும் அவரின் தண்டனையை நிறைவேற்ற நியமிக்கப்பட்ட இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டபோதுகூட, கலந்துரையாடலில் ஈடுபட்டிருந்த உயரதிகாரியிடம் ‘மன்னித்துவிட்டீர்களா?’ என்று ஒருவர் கேட்டார். ‘இன்ஷா அல்லாஹ், மன்னித்துவிடுவார்கள்’ என்றே அவர் அதற்கு பதிலளித்தார். அதாவது இறுதி நேரத்திலாவது மன்னித்துவிடுவார்கள் என்பதே அவரின் எதிர்பார்ப்பாக இருந்தது.”

ரிஸானாவை மன்னித்துவிடுமாறு மரணித்த குழந்தையின் பெற்றோரை சவூதியின் மன்னர் அப்துல்லா பின் அப்துல் அஜீஸும்கூட கேட்டுக் கொண்டனர் என மக்தூம் கூறுகிறார். ஆனால் எந்த முயற்சியும் கைகூடவில்லை. மக்தூம் தொடர்ந்து தன் கடிதத்தில் எழுதினார்: “அல்லாஹ்வின் நாட்டத்துடன் சென்ற புதன்கிழமை காலை 11 மணி அளவில் அவரின் மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டது. எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ் அவரின் பாவங்களை மன்னித்து, அவரை சுவர்க்கத்திற்கு சொந்தக்காரியாக ஆக்கியருள்வானாக. இப்போது இறைத் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறிய ஒரு செய்தி எனக்கு ஞாபகம் வந்தது. அது: ‘முழு உலகமும் சேர்ந்து உனக்கு ஒரு நன்மையைச் செய்திட முயற்சி  செய்தாலும், இறைவனின் ஏற்பாட்டை மீறி ஒன்றும் செய்திட முடியாது. மேலும் முழு உலகமும் சேர்ந்து உனக்கு ஒரு தீமையை செய்திட நினைத்தாலும் இறைவனின் ஏற்பாட்டை மீறி எந்தவொன்றும் செய்திட முடியாது”

மௌலவி மக்தூமின் கடிதம் உலகெங்கிலும் ரிஸானாவின் விடுதலைக்காகப் போராடியவர்களின் உள்ளக்கிடக்கையை கொந்தளிப்புடன் வெளிப்படுத்தியது. மரண தண்டனை நிறைவேற்றம் குறித்து அதற்கு ஒருநாள் முன்பாகவே மக்தூமுக்குத் தெரியவந்திருக்கிறது. “…சந்திப்பிற்கான அழைப்பு வந்தபோது அந்த நேரத்திலிருந்து ஒவ்வொரு கணமும் அவருக்காக துஆ செய்தேன். எனக்கும் அந்த நேரத்தில் அவருக்காக துஆ செய்வதைத் தவிர வேறு வழியொன்றும் தென்படவில்லை. இறுதி பேச்சுவார்த்தையும் தோல்வியில் முடிவடைந்த பிறகு அவரை தண்டனை நிறைவேற்ற கொண்டுசெல்லும்போது இறைவா! இவர் அநியாயமாக தண்டிக்கப்படுகிறார் என்றால் அநியாயக்காரர்கள் மீது உனது தண்டனையை உடனே இறக்கிவிடுவாயாக என்றுகூட பிரார்த்தித்தேன்” என்றார் மக்தூம்.

ரிஸானா! எத்தனை லட்சம் பேருடைய தொழுகைக்கு பலனின்றி கொலைக்களம் ஏகினார்! ரிஸானாவின் தலையை வெட்டி எறிந்தது சவூத் அரசு வெட்டவெளியில், பலரும் பார்க்க அது நடந்தது. அந்த சம்பவத்தை வீடியோ எடுத்து யூ ட்யூபில் உலவவிட்டிருந்தார்கள். இன்னமும் மத்திய காலத்தில்தான் இவ்வுலகம் இருக்கிறது என்பதற்கு சாட்சியாக இருந்தன அந்த வீடியோவின் காட்சிகள். குரானிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட ஒரு வாசகத்துடன் அந்த தண்டனை நிறைவேற்றம் தொடங்கியது என சவூதி செய்தி முகவாண்மை தனது குறிப்பில் தெரிவித்தது. “விசுவாசிகளே, கொலைக்கு எதிர்வினையாக சமத்துவத்தின் விதியே உங்களுக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டிருக்கிறது” என்பதுதான் அந்த வாசகம். ஆனால் உண்மையில் சமத்துவத்தின் விதி அங்கே பின்பற்றப்பட்டதா, அவ்வாறு சொல்லிக் கொள்வதற்கு அந்தக் குடும்பத்திற்கோ சவூதி மன்னராட்சிக்கோ தகுதி இருக்கிறதா என்பதுதான் பலரும் எழுப்பும் கேள்வி.

ஆனாலும் கேள்வி கேட்டு என்னதான் பயன்? ஒரே ஒரு வெட்டு. ரிஸானா இரு கூறானார்.

ஒரு பணிப்பெண்ணின் இறுதிப் பயணம்

ரிஸானா கொல்லப்பட்டு இரண்டு வாரங்கள் கழித்து தமிழ் ஆழி ரிஸானாவின் குடும்பத்தைத் தொடர்பு கொண்டது. கிழக்கிலங்கையிலுள்ள திரிகோணமலை மாவட்டத்தின் மூதூர் ஷாபி நகரில் அக்குடும்பம் ஒரு குடிசையில் வாழ்ந்து வருகிறது. ரிஸானா பற்றி பேச்சு எழுந்தவுடனேயே “இயலாது” என ஒரே வார்த்தையில் பதில் சொன்னார் ரிஸானாவின் தாயார் அகமது செய்யது பரீனா. “தாங்க முடியாத வேதனையில் இருக்கிறோம்” என்று கூறிய அவரை பிறகு நாங்கள் தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை. ஆனால் இயலாது என்று கூறிய அவரது ஒற்றை வார்த்தை, தமிழ் ஆழி கேட்கவிருந்த எல்லாக் கேள்விக்குமான பதிலாக இருந்தது. இயலாமைதானே எல்லாமும்? ரிஸானா கொல்லப்பட்ட செய்தி வந்தபோது, அவர்கள் குடும்பத்தில் இயலக்கூடியதென ஏதேனும் மிச்சம் இருந்ததா? தங்கள் செல்ல மகளுக்காக அந்தக் குடும்பத்தினர் எடுத்த எல்லா முயற்சிகளும் வீணடிக்கப்பட்டுவிட்டன.

ரிஸானா தனது 17 வயதில், 2005 மே 4ல் சவூதி அரேபியாவுக்கு வீட்டு வேலை செய்யச் சென்றார். சவூதியை நோக்கிய அவரது பயணத்தின் தொடக்கமே பிரச்சனைக்குரியதாக இருந்தது. 1988 பிப்ரவரி 2ல் பிறந்த ரிஸானாவின் பிறந்த நாளை 1982 பிப்ரவரி 2 என மாற்றி கடவுச்சட்டு வாங்கப்பட்டிருக்கிறது. குழந்தைத் தொழிலாளர்களை வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்ப முடியாது என்கிற நிலையில், இலங்கையிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் கடவுச்சீட்டு முகவர்களின் தில்லுமுல்லு வேலைகளால்தான் மேற்காசியாவுக்கு தொழில்புரியச் செல்கிறார்கள். இது ரிஸானாக்களின் பெற்றோர்களுக்கும் தெரியும், சம்பந்தப்பட்ட நாடுகளுக்கும் தெரியும்.

சவூதியின் ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையுமே புலம்பெயர் தொழிலாளர்களின் உழைப்பினால்தான் நின்றுகொண்டிருக்கிறது. அந்த நாட்டின் அரபு எஜமானர்களுக்கு அடிமையைப் போல வேலை செய்யக்கூடிய, சுரண்டலைப் பொறுத்துக் கொள்ளக்கூடிய, அவ்வப்போது பாலியல் ரீதியிலான மீறல்களை சகித்துக் கொள்ளக்கூடிய “வேலைக்காரிகள்” தேவைப்படுகின்றனர். இந்தியா, இலங்கை, பிலிப்பைன்ஸ் போன்ற நாடுகளிலுள்ள ஏழைக் குடும்பத்தவர்கள் மேற்காசியாவுக்குப் புலம்பெயரும்போது வறுமையும் அறியாமையும் கண்ணை மறைத்துவிடுகிறது.

ரியாதிலிருந்து 400 கிமீ தொலைவிலுள்ள தாவதமிஸ்ஸா நகரில், நைஃப் ஜிஸியான் ஹலாஃப் அல் குதைபி என்பவரின் வீட்டில், ஒரு பழமைப் போக்குள்ள குடும்பத்தில், வீட்டு வேலை பணியாளராகச் சேர்ந்தார் ரிஸானா. சேர்ந்து சில வாரங்கள்கூட ஆகியிருக்கவில்லை. மே 22ந் தேதி நைஃபின் நான்கு மாத குழந்தை ரிஸானாவின் பொறுப்பில் இருக்கும்போது இறந்துபோனது. ஒரு பாட்டிலில் பால் கொடுத்தபோது குழந்தைக்கு அடைப்போ திணறலோ ஏற்பட்டு, அதன் மூக்கிலிருந்து பால் வழிந்திருக்கிறது. அதிர்ச்சியடைந்த ரிஸானா – எந்த அனுபவமும் இல்லாத பணிப்பெண் –  குழந்தையின் தொண்டை, கழுத்து, முகப் பகுதிகளை அழுத்தி நீவிக் கொடுத்திருக்கிறார். ஆனால் குழந்தை கண்ணை மூடியிருந்தது. அது மயக்கத்தாலா மரணத்தாலா என்றுகூட தெரியாத நிலையில் இருந்தார் ரிஸானா.

குதைபி குடும்பத்தின் இல்லத்தரசி இது ஒரு எதிர்பாராத சம்பவமாக இருக்கலாம் என்பதை அறியாமல் ரிஸானா திட்டமிட்டு தங்கள் குழந்தையைக் கொன்றுவிட்டதாக உடனே முடிவெடுத்துவிட்டார். தன் குழந்தையின் மரணத்தால் ஏற்பட்ட துக்கத்திலும் கோபத்திலும் எடுத்த முடிவாக அது இருந்திருக்கலாம். ஆனால் காலப்போக்கில், ஏழு ஆண்டுகள் அதன்பின் கடந்தும்கூட, இறுதி வரை குதைபி குடும்பத்தினர் தங்கள் முடிவை மார்றிக்கொள்ளவேயில்லை. இறுதி நாள் வரை அவர்கள் மனம்மாறவில்லை.

“சட்டத்தின்படியும் அல்ல, ஷரீஆவின்படியும் அல்ல”

குதைபி குடும்ப வாரிசைக் கொன்றுவிட்டதாக ரிஸானாவே ஒப்புதல் வாக்குமூலம் அளித்தார் என்கிற ஒரே ஒரு நிரூபிக்கப்படாத ஆதாரத்தை வைத்துதான் இந்த சாபகரமான கொலைவழக்கில் சவூதியின் காட்டுமிராண்டி கால நீதிமன்றங்கள் தீர்ப்பைக் கூறியிருக்கின்றன.

அன்று நிகழ்ந்தது என்ன? பாதிக்கப்பட்ட தப்பின் சொற்களை முதலில் கேட்போம். அதை ரிஸானா, 30.01.2007 எனத் தேதியிட்ட ஒரு கடிதம் மூலம் பதிவு செய்திருந்தார்:

“முதலில் நான் 2005.04.01ல் சவூதி வந்தேன். எனது சவூதி (…) வீட்டில் ஒன்றரை மாதம் வேலை செய்தேன். குறிப்பிடத்தக்க பிரச்சனைகள் இருக்கவில்லை. இந்த வீட்டில் சமைத்தலுக்கு ஆக்கும் வேலை உட்பட கழுவுதல், 4 மாத பில்லையை பார்த்தல் ஆகியவற்றை செய்தேன். இவ்வீட்டிற்கு வந்தது முதல் இக்குழந்தையை பார்க்கும் வேலை செய்தேன். இவ்வீட்டாருடன் நன்றாக இருந்தேன். குறித்த சம்பவ தினம் ஞாபகமில்ல. அது ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை (…) 12.30 இருக்கும். அப்போது யாரும் வீட்டில் இருக்கவில்லை. (…) வழமையாக நான்தான் குழந்தைக்கி பால் கொடுக்கின்றேன். வழமபோல் பால் ஊட்டிக் கொண்டிருந்தபோது குழந்தையின் வாயி மூக்கு மூலம் பால் கொட்ட ஆரம்பித்தபோது குழந்தையின் தொண்டையை மெதுவாக தடவினேன். அப்போது குழந்தை கண் மூடி இருந்தபடியால் நான் அக்குழந்தை தூக்கம் என நினைத்தேன். எனவே (…) 1.30 மணிக்கு (…) வந்து பார்த்துவிட்டு பில்லையை பார்த்துவிட்டு எனக்கு செருப்பால் வாயில் அடித்திட்டு குழந்தையை எடுத்துப் போனார். என் வாயி மூக்கு இரத்தம் வந்தது. பின்பு பொலிஸ் வீட்டுக்கு வந்து என்னை எடுத்துச் சென்றன. பொலிஸில் வைத்து எனக்கு அடித்தனர். ஒரு (…) அடித்து குழந்தையின் கழுத்தை நெருக்கியதாக கூருமாரு அடித்து வட்புருத்தினர். அவ்வாரு கூராவிடில் கொல்லுவதாயும் கரண்ட் பிடிப்பதாகவும் கூறினர். எனவே அவர்கள் எழுதிய பேப்பர்ல கையொப்பமிட்டேன். என்ன வேறு இடத்துக்கு கொண்டுபோறி கேட்டபோது பயம் காரணமா (…) ஞாபக சக்தி அப்போது இல்லாதபடியிருக்க நான் கழுத்தை நெரிச்சதாக கூறினேன். அல்லா மீது சத்தியமாக குழந்தயை கொல்ல (…) கழுத்தை நெரிக்கவில்லை.மேற்படி எனது வாக்குமூலத்தை (…) வழங்கிய பின் உண்மையென உறுதி செய்து கையொப்பமிடுகின்றேன்.” (கடிதத்திலிருந்து பெயர்த்தெழுத முடியாத வார்த்தைகள் அடைப்புக்குறிக்குள்) புள்ளியிடப்பட்டுள்ளன).

குற்றம்சாட்டப்பட்டவரின் தற்காப்பு வாதங்களை முழுமையான நிரூபணமாக ஏற்றுக் கொள்ள இயலாது. ஆனால் குற்றம்சாட்டியவர்களோ அது கொலைதான் என்பதை முழுமையாக நிரூபிக்கவில்லை. ரிஸானா தரப்பு வாதங்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டனவே ஒழிய, தோற்கடிக்கப்படவில்லை. மாறாக அவரே கூறியிருந்ததைப் போல அச்சுறுத்தி வாக்குமூலம் வாங்கப்பட்டிருக்கிறது என்று மனித உரிமை அமைப்புகள் பிறகு கூறின. ரிஸானா தரப்பினரும் மனித உரிமை செயல்பாட்டாளர்களும் இந்த வழக்கு நடத்தப்பட்ட முறையை முற்றிலும் அநீதியானது என்றே கருதுகிறார்கள். ஹாங்காங்கை தலைமையகமாகக் கொண்டு இயங்கும் ஆசிய மனித உரிமை ஆணையம் (ஆ.ம.உ.ஆ: Asian Human Rights Commission ) ரிஸானா வழக்கில் தீவிரமாக இயங்கிவந்தது.

குழந்தை இறந்த அன்றே தவாத்மி போலீஸால் ரிஸானா கைது செய்யப்பட்டார். அடுத்த இரண்டாண்டுகள் அவரது வழக்கு நீடித்தது. ஆனால் ரிஸானாவுக்கு சாதகமாக ஒன்றுகூட நடக்கவில்லை. தொடக்கத்தில் ரிஸானா வழக்கு எவ்வாறு நடத்தப்பட்டது என்பது குறித்து, ரிஸானாவின் மரண தண்டனை நிறைவேற்றத்துக்குப் பிறகு ஆ.ம.உ.ஆ இலங்கை அதிபருக்கும் ஐ.நா. ஹைகமிஷனருக்கும் எழுதிய ஒரு கடிதத்தில் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டிருந்தது: “ரிஸானாவுக்கு மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டதைத் தொடர்ந்து அந்த வழக்கு விசாரிக்கப்பட்ட முறை குறித்தும் அளிக்கப்பட்ட தண்டனை குறித்தும் சர்வதேச அளவில் குரல்கள் எழுந்திருப்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள் என்று ஆ.ம.உ.ஆ உறுதியாகக் கருதுகிறது. ரிஸானாவுக்கு தமிழ் மட்டுமே பேசத் தெரிந்திருந்தது என்பதையும் ஆனால் சவூதி காவல்துறை ரிஸானாவுக்கு எழுதவோ படிக்கவோ பேசவோ தெரியாத அரபி மொழியிலேயே விசாரணை நடத்தியது என்பதையும் ஆ.ம.உ.ஆ உறுதிப்படுத்தியிருக்கிறது. இந்தச் சூழலில் ரிஸானா ஓர் ஒப்புதல் வாக்குமூலத்தை அளித்திருக்க முடியாது. விசாரணையின்போதோ புலனாய்வின்போதோ ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளர் ரிஸானாவுக்காக நியமிக்கப்பட்டது என்று ஒரு ரிப்போர்ட் கூறுகிறது. அவர் இந்தியாவின் கர்நாடக மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவர் என்றும் அவருக்கு கன்னடம் மட்டுமே பேசத் தெரியும், தமிழ் தெரியாது என்றும் தெரியவருகிறது. அது மட்டுமல்ல விசாரணையின்போது ரிஸானாவுக்கு எந்த சட்ட உதவி சேவையும் அளிக்கப்படவில்லை.”

வழக்கின் தொடக்க நிலையில் பல சந்தேகங்கள் எழுப்பப்பட்டன: இறந்த குழந்தை பிரேத பரிசோதனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டதா என்பதும் இறப்புக்கான மருத்துவரீதியிலான காரணம் அது ஒரு கொலைதான் என்பது சந்தேகத்துக்கு இடமில்லாத வகையில் நிரூபிக்கப்பட்டதா என்பதும் பிரதான கேள்விகள். ஆனால் இந்தக் கேள்விகளுக்கு பதில் இல்லை. “ ரிஸானாவுக்காக வாதாடிய சட்ட நிறுவனமான காதெப் அல்ஷம்மாரி இந்த பிரேத பரிசோதனை விவகாரத்தை கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டதா இல்லையா என்பதே தெரியவில்லை” என்று சந்தேகம் எழுப்பினார் இலங்கையைச் சேர்ந்த பத்திரிகையாளர் லத்தீஃப் பரூக். சவூதி அரேபிய அரசை காட்டுமிராண்டித்தனமான அரசு என்று விளாசித் தள்ளும் லத்தீஃப் பரூக், அந்தக் குழந்தையைக் கொல்வதற்கான உள்நோக்கம் ரிஸானாவுக்கு எப்படி வந்தது, அதுவும் வேலைக்குச் சேர்ந்த குறைந்த காலத்திலேயே அப்படி ஒரு மனநிலை எப்படி ஏற்பட்டது என்பது நிரூபிக்கப்படவில்லை என்று தன் கட்டுரை ஒன்றில் குற்றம்சாட்டினார். ஏனென்றால் தம் குழந்தையை ரிஸானா கழுத்தை நெரித்துக் கொன்றார் என்றே குதைபி குடும்பத்தினர் கூறினார்கள். திடீர் குழந்தை மரண அறிகுறி (Sudden Infant Death Syndrome) அல்லது பால் குடிக்கும்போது எதிர்பாராமல் ஏற்படக்கூடிய விழுங்குதல் பிரச்சனையால் இந்த சம்பவம் சம்பவித்திருக்கலாம் என மருத்துவ உலகம் கருதுகிறது. முறையாக பிரதே பரிசோதனை செய்யப்பட்டு அதன் முடிவுகள் அறிவிக்கப்பட்டிருந்தால் குதைபி குடும்பத்தினரின் பழி உணர்வுக்கு ரிஸானா ஆளாகியிருக்கமாட்டார்.

கொடுமைப்படுத்தப்பட்டு வாக்குமூலங்கள் வாங்கப்பட்டன என்ற குற்றச்சாட்டுகளுக்கு சவூதி நீதிமன்றங்களின் எதிர் நடவடிக்கைகள் என்ன? ரிஸானாவின் வயது 24 அல்ல, 17தான் என்று சான்றிதழ் மூலமாக நிரூபிக்கப்பட்ட பிறகும் ஏன் நீதிமன்றம் அதை ஏற்கவில்லை? கொலை செய்வது தொடர்பான மனநிலைக் காரணிகள் குறித்து சவூதி நீதிமன்றங்களின் கருத்து என்ன? ரிஸானா சார்பில் விசாரணையின்போது வழக்கறிஞர்களின் பங்கே இல்லாமல் போயிருந்தது குறித்து நீதித்துறையின் கருத்து என்ன? இவ்வாறாக பல கேள்விகளை ஆ.ம.உ.ஆணையம் முன்வைத்தது.

ரிஸானாவின் வயது குறித்த விவகாரம் இந்த வழக்கில் புறந்தள்ளப்பட்ட ஒரு முக்கிய விடயம். ஒருவேளை சவூதி அரசு ரிஸானாவின் உண்மையான வயதை ஏற்பதாக இருந்தால், அது கையெழுத்திட்டிருக்கும் சர்வதேச சட்டங்களின்படி, ரிசானாவை மைனர் எனக் கருதி வழக்கிலிருந்துவிடுவித்திருக்கக்கூடிய நிலை வந்திருக்கும். ஆனால் இவ்விடயத்தில் அது ஒதைபி கோத்திரத்துக்கு இசைவான முறையிலேயே நடந்துகொள்ள முடிவெடுத்தது.

சர்வதேச நீதிமுறைகளின்படி எழுப்பப்பட்ட எந்தக் கோரிக்கைக்கும் சவூதி செவிசாய்க்கவில்லை. இஸ்லாமிய நீதிமுறையான ஷரீஆவின் அடிப்படையிலேயே தாங்கள் நடந்துகொள்வதாக சவூதி கூறிவந்தது. ஆனால் அதையாவது அவர்கள் உண்மையிலேயே பின்பற்றினார்களா?

2007 ஜூன் 16ல், தவாத்மி உயர் நீதிமன்றத்தில், மூன்று நீதிபதிகளைக் கொண்ட ஒரு பெஞ்ச் ரிஸானாவுக்கு மரண தண்டனை விதித்தது. அதன் பிறகு ரிஸானாவின் தரப்பில் மனித உரிமையாளர்கள் அந்த மரண தண்டனையை எதிர்த்து மூன்றாண்டு காலம் போராடி ரியாதிலுள்ள உச்ச நீதிமன்றத்துக்குச் சென்றனர். இந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் ரிஸானா வழக்குக்கு ஏற்பட்ட கதி நியாயத்தின் மீது நம்பிக்கை உள்ளவர்களுக்கு அந்த நம்பிக்கையை இழக்கச் செய்துவிடக்கூடியது. ரிஸானா விவகாரத்தில் ஷரீஆ முறையாகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை என்று இஸ்லாமிய அறிஞர்களிடமும் முஸ்லிம் மக்களிடமும் வலுவான ஒரு கருத்து நிலவுகிறது (பார்க்க: ஏ.பி.எம்.இத்ரீஸ் மற்றும் எச்.பீர்முஹம்மது பத்திகள்).

இலங்கையைச் சேர்ந்த தமிழ் முஸ்லிம் எழுத்தாளர் ஷாமிலா ஷெரீப் பின்வரும் கருத்துக்களை முன்வைக்கிறார்: “இஸ்லாமிய ஷரீஆ சட்டத்தின் பார்வையில் சில அம்சங்கள் கவனிப்புக்குரியன. மஹ்ரம் துணையின்றி ஒரு பெண் இன்னொருவர் வீட்டில் இருக்க முடியாது (மஹ்ரம் என்பது திருமணம் செய்யத் தடை செய்யப்பட்ட உறவுக்காரர்). கடந்த வருடம் நைஜீரியாவிலிருந்து ஹஜ் கடமையை நிறைவேற்ற வந்த பெண்கள் இப்படியான மஹ்ரம் துணையின்றி வந்தார்கள் என்ற அடிப்படையில் ஹஜ் கடமையை நிறைவேற்றவிடாது திருப்பி அனுப்பப்பட்டனர். ஆனால் அதேவேளை பணிப்பெண்களை அவர்கள் மஹ்ரம் இன்றி அனுமதிப்பது வேடிக்கையானது. அது ஷரீஆவுக்கு முரணானது. ஒரு தாய் இரண்டு வருடங்கள் பூரணமாக குழந்தைக்குப் பாலூட்ட வேண்டும். இங்கு தாய் தனது கடமையைப் புறக்கணித்து நான்கு மாதக் குழந்தைக்கு வீட்டுப் பணிப்பெண்ணிடம், அதுவும் குழந்தைப் பராமரிப்புக்காக பயிற்றுவிக்கப்படாத ஒருவரிடம், புட்டிப்பால் ஊட்டப் பணித்தது ஷரீஆவுக்கு முரணானது. ஒருவர் குற்றம்சாட்டப்பட்டு அவர் நிரபராதியாக இருந்து அதை நிரூபிக்க முடியாவிட்டால் இறைவன் மீது ஆணையாக இதை நான் செய்யவில்லை என்று சத்தியம் செய்வதும், அப்படித்தான் பொய் சத்தியம் செய்திருந்தால் தன் மீது இறைவனின் சாபம் இறங்கட்டும் எனச் சுய சாபம் இடுவதும் ஷரீஆவில் உள்ளது. தான் செய்யாத குற்றத்திற்காக தண்டனை அனுபவிப்பதாகவும் அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக நான் கொலை செய்யவில்லை என்றும் ரிஸானா கூறிய பின்னரும் அவர் மீது தண்டனை பாய்ந்திருப்பது ஷரீஆவுக்கு முரணானது” என்று தமிழ் ஆழியிடம் கூறினார் ஷாமிலா.

இது ஒருபுறமிருக்க, ரிஸானா பெரும்பாலும் தனது வழக்கில் என்னதான் நடக்கிறது என்பதையே தெரிந்துகொள்ளாமல் இருந்திருக்கிறார் என்பது அதிர்ச்சிகரமாக இருக்கிறது. சட்டம் ஒரு இருட்டறை என்பது அவரது விடயத்தில் முழுமையாக நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

ரியாதில் வசிக்கும் இலங்கையைச் சேர்ந்த பல் மருத்துவரான டாக்டர் கிஃபாயா இஃப்திகார் சிறையில் அடிக்கடி ரிஸானாவைச் சந்தித்தவர்களில் ஒருவர். ஏப்ரல் 2012ல் அவர் ரிஸானாவைச் சந்திக்கச் சென்றபோது தனது தலைவிதி பற்றி ஏதும் தெரியாதவராக இருப்பதை ஏஷியன் ட்ரிப்யூனுக்கு அளித்த பேட்டியொன்றில் தெரிவித்திருந்தார். உச்ச நீதிமன்றம் அவரது மேல்முறையீட்டை நிராகரித்த விவரம்கூட அவருக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. மரண தண்டனையை உச்ச நீதிமன்றம் உறுதி செய்திருப்பதையும் எந்த நேரத்திலும் அவர் சிரச்சேதம் செய்யப்படலாம் என்பதையும் அவருக்கு அதிகாரிகள் கூறியிருக்கவில்லை. “எனக்கு சுதந்திரம் வேண்டும் என ரிஸானா என்னிடம் வலியுறுத்தினார்” என கிஃபாயா அந்தப் பேட்டியில் கூறியிருந்தார். அவர் மட்டுமல்ல ரிஸானாவின் பெற்றோர்களுக்கும் தொடக்க கால வழக்கு நடவடிக்கைகள் தெரியாமல்தான் இருந்தது. இறுதியிலும் அப்படித்தான். ரிஸானாவின் மறைவுச் செய்தி மூதூரை அடைந்தபோது அவரது தாய் பரீனா அதை நம்ப மறுத்தார். “எனது மகள் விடுதலை பெற்று வீட்டுக்கு வருவாள். நான் கடந்த மாதம் மகளுடன் தொலைபேசியூடாகக் கதைத்தேன். நான் எப்போது வீடு வருவேன் என்று என்னிடம் கேட்டாள். நீங்களும் மகளுக்காக துஆ செய்யுங்கள் என்று தெரிவித்தார்” என்று இலங்கை இணையதளமான விடிவெள்ளி.காமுக்கு அளித்த நேர்காணலில் அவர் தெரிவித்திருந்தார்.

குதைபி குடும்பத்தினரின் பிடிவாதமான குணம்தான் ரிஸானா கதையின் மிகப் பெரிய வெளிப்பாடாகும். இலங்கையிலிருந்து ரிஸானாவின் பெற்றோர்களும் இஸ்லாமிய மதத் தலைவர்கள் பலரும் குதைபி குடும்பத்தினரிடம் நேரடியாகவும் சவூதி அரசு மூலமாகவும் ரிஸானாவை மன்னிக்கும்படி கோரியதை அவர்கள் ஏற்கவேயில்லை. சவூதி அரேபியாவின் உள்துறை அமைச்சகமும் ரியாத் பிரதேச அரசு அமைப்புகளும் மேற்கொண்ட முயற்சிகளும் தோல்வியை அடைந்தன. குறிப்பாக ரியாத் பிரதேச மீள்பரிசோதனைக் குழு ஒன்று குதைபி குடும்பத்தினரை பல தடவைகள் சந்தித்தது. சர்வதேச அளவில் பல அமைப்புகளும் பிரபலங்கலும் சவூதி அரசை நிர்பந்தம் செய்தார்கள். 2010ல் பிரிட்டன் வேல்ஸ் இளவரசர் சார்லஸ் ரிஸானாவைக் காப்பாற்றுமாறு சவூதி அரசருக்கு வேண்டுதல் அனுப்பியிருந்தார்.

சந்தேகத்தின் பலனை குற்றம்சாட்டப்பட்டவர்களுக்கு அளிக்க வேண்டும் என்பது நவீன சட்ட மரபு மட்டுமல்ல, ஷரீஆவும் அதையே சொல்கிறது என்கிறார்கள் இஸ்லாமி அறிஞர்கள். “சந்தேகம் எழுந்தால் தண்டனையைத் தவிர்த்திடுங்கள் என்று நபிகள் நாயகம் கூறியிருக்கிறார். முற்றிலும் நிரூபிக்கப்படாத எந்த ஒன்றும் சந்தேகத்துக்குட்பட்டதே என்று கூறப்படுகிறது. ஷரீஆவின் ஐந்து அடிப்படை இலக்குகளில் முதலாவது சமயத்தைப் பேணுதல் என்றால் இரண்டாவது உயிரைக் காத்தல் என்பதாகவே இருக்கிறது” என்று ஜோர்டானிலுள்ள அல் பல்கா பயன்கலை பல்கலைக்கழகத்தில் ஷரீஆ பேராசிரியராகப் பணியாற்றும் டாக்டர் ஹேம்டி முராத், ரிஸானா குறித்தஒரு பதிவில் குறிப்பிட்டார். ஆனால் மிரட்டி வாக்குமூலத்தை வாங்கிக் கொண்டே ரிஸானா சிரச்சேதம் செய்யப்பட்டிருக்கிறார்.

இலங்கை அரசின் துரோகம்

ரிஸானா விவகாரத்தில் ஆரம்பத்திலிருந்தே ராஜபக்ஷே அரசு ஒரு நாடகத்தை ஆடி வந்தது. ரிஸானாவை விடுதலை செய்யப் போராடிக் கொண்டிருப்பதாக அது கூறிவந்தது. இருமுறை அவர் சவூதி அரசரிடம் இது குறித்து கோரிக்கை வைத்ததும் உண்மையே. ஆனால் வழக்கின் முக்கியமான கட்டங்களில் அது துரோகமே இழைத்தது. இலங்கை அரசின் இந்த நாடகத்தை நேரடியாகப் பார்த்துக் கொதித்துப் போயிருந்தது ஆ.ம.உ.ஆ (பசில் ஃபெர்னாண்டோ நேர்காணல்).

2010 அக்டோபர் 26ல் ஆணையம் ராஜபக்ஷேவுக்கு எழுதிய கடிதம் இலங்கையின் முத்தைக் கிழித்தெறிகிறது. “ரிஸானாவுக்கு மரண தண்டனை மறுஉறுதி செய்யப்பட்டமை குறித்து (இலங்கையின்) வெளியுறவு  அமைச்சகம் மற்றும் ரியாதிலுள்ள இலங்கைத் தூதரகத்தின் அதிகாரிகள் ரகசியம் காத்தார்கள் என்பதும் அது குறித்து வெளிப்படையாக எதையும் தெரிவிக்கவில்லை என்பதும் பீதியளிக்கின்றன… சம்பந்தப்பட்ட ஒரு நபர் தற்செயலாக வருகை புரிந்தபோதுதான் இந்த முழு விவரமும் தெரியவந்தது. இல்லையென்றால் இது ரகசியமாக வெளியே தெரியாமலேயே நீடித்திருக்கக்கூடும். துரதிருஷ்டசாலியான அந்தப் பெண், அவரது குடும்பத்தினர் யாருக்கும் தெரியாமலேயே, அந்த இறுதித் தண்டனாக்கு உள்ளாகியிருப்பார். பிச்சனையின் இந்த அம்சத்தின் மீதும் நீங்கள் கவனம் செலுத்துமாறு தங்களை வேண்டிக் கேட்டுக் கொள்கிறோம்” என்று ராஜபக்ஷேவுக்கு ஆணையம் கோரிக்கை விடுத்தது.

குறிப்பாக மேல்முறையீடு தொடர்பான விடயத்தில் இலங்கையின் பொய்முகம் நன்றாக அம்பலப்பட்டுப்போனது. ரிஸானாவுக்கு அளிக்கப்பட்ட மரணை தண்டனைக்கு எதிராக உச்ச நீதிமன்றம் செல்ல முடிவெடுக்கப்பட்டது. சவூதியின் சட்டப்படி மேல்முறையீடு செய்ய 150,000 சவூதி ரியால்கள் கட்டணமாகச் செலுத்த வேண்டும். ஆ.ம.இ.ஆணையம் மேல்முறையீட்டுக்கான நடவடிக்கைகளை எடுக்கத் தொடங்கியது. அதற்காக ரியாதிலுள்ள இலங்கைத் தூதரகத்தை அணுகியது. ஆனால் அதற்கான எந்த சாதகமான எதிர்வினையையும் ஆணையத்தால் இலங்கையிடமிருந்து பெற முடியவில்லை.

ஆணையத்தின் ஆவணங்கள் இதை அம்பலப்படுத்துகின்றன. ஜூலை 17, 2007 மேல்முறையீட்டுக்காக விண்ணப்பிப்பதற்கான கெடு நாள். அந்த நாள் வரை இலங்கை அரசு மேல்முறையீட்டுக்கான விண்ணப்பத் தொகையை அளிக்க முன்வரவில்லை. ஆ.ம.உ.ஆணையம் வேகமாக செயல்பட்டு சட்ட  நிறுவனமான காதெப் ஃபதாத் அல்ஷம்மாரி மூலம் மேல்முறையீட்டுக்கான முதல் தவணையாக 50,000 சவூதி ரியால்களைக் கட்டியது. பல மனித உரிமை அமைப்புகளும் தனிநபர்களும் அளித்த நன்கொடைதான் அது. தங்கள் நாட்டுப் பிரஜைக்காக மேல்முறையீடு செய்வதற்கான எண்ணம் ராஜக்ஷே அரசிடம் இருக்கவில்லை. இலங்கை அரசு அந்தக் கோரிக்கையை ஏற்கவேண்டும் என்ற கோரிக்கை ஏற்கப்படாததால் நாங்கள் கட்டுகிறோம், நீங்கள் இசைவைத் தெரிவியுங்கள் என்கிற அளவுக்கு இறங்கினார்கள் ஆ.ம.உ.ஆ செயல்பாட்டாளர்கள். அதற்கும்கூட எந்த உருப்படியான பதிலையும் கூறவில்லை என்கிறது ஆணையம்.

2010 டிசம்பர் 24ல் ஆணையம் ராஜபக்ஷேவுக்கு ஒரு அவசரக் கடிதத்தை அனுப்பியது. ரிஸானா விரைவில் மரண தண்டனைக்குள்ளாகக்கூடிய நிலையைக் குறிப்பிட்டு, ராஜபக்ஷேவிடம் கிட்டதட்ட ஆணையம் மன்றாடியது. “மேல்முறையீட்டுக்காகக் கிடைத்த அவகாசத்தைப் பயன்படுத்தி சட்டபூர்வ நடவடிக்கை எடுக்க வெளியறவு அமைச்சகம் எந்த செயல்பாட்டையும் தொடங்கவில்லை. அந்தத் தருணத்தில் மேல்முறையீட்டுக்காக விண்ணப்பிக்க கட்டவேண்டிய தொகையைக்கூட மனித உரிமை அமைப்புகளே திரட்டிக் கட்டின. ஒரு விடயம் கிட்டத்தட்ட உறுதியானது. அவரது உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காக தீர்மானகரமான எந்த முடிவையும் எடுக்காவிட்டால், ரிஸானா நஃபீக் பார்க்கக்கூடிய கடைசி கிறிஸ்துமஸ் இதுவாகத்தான் இருக்க முடியும். காலம் அவருக்கு எதிராக இருக்கிறது. இப்போதைய தேவையெல்லாம் இலங்கை அரசின் தீர்மானகரமான செயல்பாடுகள்தான்” என்று ஆணையத்தின் கடிதம் கூறுகிறது.

ஆனால் எந்த தீர்க்கமான செயல்பாட்டிலும் இலங்கை இறங்கவில்லை. சவூதி அரசரிடம் வேண்டுகோள் விடுப்பதைத் தவிர அதனிடம் வேறு எந்த உத்திகளும் இல்லை. “ரிஸானா 18 வயதைத் தாண்டாதவர் என்ற உண்மை நிரூபிக்கப்பட்டும் கடவுச்சீட்டில் வயது மோசடி செய்த நபர் கைது செய்யப்பட்டு இலங்கை நீதிமன்ற விசாரணைகளின் முடிவில் தண்டனையளிக்கப்பட்ட பிறகும் இது தொடர்பான உத்தியோகப்பூர்வமான ஆவணங்கள் இலங்கை அரசால் சவூதி அரேபிய நீதிமன்றத்துக்கு சமர்ப்பிக்கப்படவில்லை. ஆக மொத்தத்தில் ரிஸானாவின் கொலையில் இலங்கை அரசிற்கும் பங்கிருக்கிறது. ரிஸானாவின் மரணம் இலங்கைச் சூழலில் மிகக் கனதியான அதிர்வுகளை உண்டுபண்ணியிருக்கிறது” என்கிறார் ஷாமிலா.

அதனால்தான் ரிஸானா கொல்லப்பட்ட பிறகு, ஆணையம் எந்த தயவுதாட்சணியமும் குழப்பமும் இன்றி ராஜபக்ஷே அரசையே இந்த விவகாரத்தின் முதல் குற்றவாளியாக பகிரங்கமாக அறிவித்தது. ஜனவரி 19, 2013ல் ஆசிய மனித உரிமை ஆணையம் தனது அறிக்கையில் இவ்வாறு குறிப்பிட்டிருந்தது: “இந்த அப்பாவி இலங்கைப் பெண்ணின் மரணத்துக்கு தனியொருவராகப் பொறுப்பேற்க வேண்டியவர் குடியரசுத்தலைவர் திரு.மகிந்த ராஜபக்ஷேதான் என ஆசிய மனித உரிமைகள் ஆணையம் தீர்க்கமான வாசகங்களில் கூற விரும்புகிறது. மே 2005ல் இருந்து வெளிநாட்டில் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த அந்த அப்பாவி இலங்கைப் பெண்ணின் உயிரை அவரது அலுவலகமும் அவர் தலைமை தாங்கும் அரசும் அவமானகரமான முறையில் அலட்சியப்படுத்திவிட்டன.”

அனைத்து இலங்கை மக்களும் இந்த நாளை ஒரு அவமான தினமாக அனுஷ்டிக்க வேண்டும் என்றும் ஆணையம் கோரியது. மேல்முறையீடு செய்கையில் வழக்கறிஞருக்குத் தரவேண்டிய கட்டணத்தைக்கூட தர முடியாமல் போன ராஜபக்ஷே அரசை ஆணையம் சந்தி சிரிக்க வைத்தது. “தனது மக்களின் உரிமைகள் மீது எந்த அக்கறையும் காட்டாத ஒர் அரசு நிலவும் வரை இலங்கையில் இதுபோன்ற துயர சம்பவம் நடக்கத்தான் செய்யும்” என்று எச்சரித்தது அந்த அறிக்கை.

‘நடக்கத்தான் செய்யும்’ என்கிற ஆணையத்தின் எச்சரிக்கை ஒர் அபசகுனமாகவே ஒலிக்கிறது. இப்போது ஆணையம் வேறு ஒரு வழக்கை எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. கத்தார் தலைநகரான தோஹா நகரில் கைது செய்யப்பட்டு சிரச்சேதத்தை எதிர்நோக்கியிருக்கிறார் வெங்கடாசலம் கதேஷ்கர் என்கிற 22 வயது இலங்கை இளைஞர். அவரது குடும்பத்தாரும் ஆணையமும் வழக்கம்போல ராஜபக்ஷே அரசின் உதவியைக் கோரி நிற்கின்றன. ரிஸானா கொலைக்கள காதை மீண்டும் அரங்கேறாது என்று என்ன உத்தரவாதம்?

அடையாளங்களின் தோல்வி

ரிஸானா விவகாரத்தில் இலங்கையிலும் வேறு பல நாடுகளிலும் சவூதி அரசு முஸ்லிம்கள் மத்தியில் பலமான எதிர்ப்பைச் சந்தித்திருக்கிறது. ரிஸானாவின் மரணத்துக்குக் காரணம் சவூதி அரசும் அதன் நீதித்துறையும்தான் என்கிறார் இலங்கையைச் சேர்ந்த இஸ்லாமிய அறிவுத் துறையில் முக்கிய இடம் வகிக்கும் ஏ.பி.எம் இத்ரீஸ் (பார்க்க: பத்தி). சவூதியிடம் தொழிற்படுவது இஸ்லாம் அல்ல, நபிகளின் போதனையை இருட்டிப்பு செய்யும் “அரபு தேசியவாத உணர்வு” என்று விமர்சிக்கிறார். முஹம்மது இப்னு அப்துல் வஹாப் தோற்றுவித்த வஹாபியிஸம் அரபு தேசியவாதமே தவிர வேறில்லை என முனைவர் தாதா ஹுஸைன் கருதுவதை இத்ரீஸ் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.

தண்டனைகள் அளிப்பதில் பாரபட்சமும் இருக்கிறது. “ரிஸானாக்களுக்குத் தண்டனை கிடைக்கிறது. ஆனால் பணிப்பெண்களைப் பாலியல் பலாத்காரம் செய்யும் எந்த சவூதி குடிமகனுக்கு இதுவரை தண்டனை அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது” என்று கேட்கிறார் ஈழத்தைச் சேர்ந்த கவிஞர் வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன். இலங்கைத் தமிழர்கள் மத்தியில் இது பெரிய சோகத்தை உருவாக்கியிருக்கிறது என்றாலும், இது தமிழ் பேசும் மக்களிடையே உள்ள மத ரீதியிலான பிளவு கிட்டத்தட்ட நிரந்தரமாகிவிட்டதோ என்கிற அச்சத்தையும் காட்டியிருக்கிறது. ஒரு தமிழ் முஸ்லிம் பெண்ணுக்கு நேர்ந்த கொடுமைக்கு எதிராக, அதற்குத் துணைபோன ராஜபக்ஷே அரசுக்கு  எதிராக வடக்கிலும் புலம்பெயர்ந்த நாடுகளிலும் உள்ள ஈழத்தமிழர்களிடம் பெரிய அளவுக்கு அதிர்வுகள் ஏற்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. “முள்ளிவாய்க்கால் சம்பவங்களின்போது லட்சக்கணக்கில் சனங்கள் இறந்தபோது முஸ்லிம்கள் மத்தியில் பெரிய அதிர்வுகள் ஏற்படவில்லை. இப்போது ஒரே ஒரு உயிருக்காக அவர்களிடமிருந்து நாங்கள் என்ன எதிர்பார்க்க முடியும்” என சோகத்துடன் கேட்கிறார் தமிழ் முஸ்லிம் எழத்தாளர் ஒருவர்.

அந்தப் பிளவு தமிழகத்திலும் எதிரொலிப்பதாகவே தெரிகிறது. ஒரு தமிழ்ப்பெண் மரண தண்டனையை எதிர்நோக்கியிருந்த காலத்தில் நமது தமிழினத் தலைவர்களும் போராளிகளும் செய்தது என்ன என்கிற கேள்வியை எழப்பாமல் இருக்க முடியவில்லை. அவருக்காக தமிழ்நாட்டில் சொல்லிக் கொள்கிற அளவுக்கு தமிழ் அமைப்புகளும் போராடவில்லை, முஸ்லிம் அமைப்புகளும் போராடவில்லை என்பது அதிர்ச்சியூட்டுவதாகவே இருக்கிறது.

1995 டிசம்பர் 12ந் தேதி ஈழத்தமிழர்களுக்காக முதன்முதலில் ஒரு தமிழ்நாட்டுத் தமிழன் தீக்குளித்து இறந்தான். 24 வயதான அவனை தமிழ்ச்சமூகம் இன்றும் ஒரு தியாகியாகவே மதிக்கிறது. பெரம்பலூரைச் சேர்ந்த அவன் பெயர் அப்துல் ரவூஃப். சுவனத்தில் ஒருவேளை ரிஸானா, ரவூஃபை சந்திக்கக்கூடும். சந்தித்தால் ரிஸானா இப்படித்தான் கேட்பார்: “அண்ணா, எனக்காக ஏன் உங்கள் ஊரில் யாரும் போராடவில்லை? நாங்கள் தமிழர்கள் இல்லையா?”

 

தொடர்புடைய பிற பகுதிகள்

 

Right Livelihood Award 2014 Stockholm 12/ 2014 Photo: Wolfgang Schmidt

ஜனாதிபதி ராஜபக்ஷேதான் பிரதான பொறுப்பாளி

ரிஸானா விவகாரத்தில் செயல்பட்ட முக்கியமான மனித உரிமை செயல்பாட்டாளரான ஆசிய மனித உரிமை ஆணையத்தைச் சேர்ந்த டபிள்யூ.ஜே.பசில் ஃபெர்னாண்டோ இலங்கையின் பிரபல எழுத்தாளர், பத்திரிகையாளர், கவிஞர். நீத்துறை வல்லுநரும்கூட. ராஜபக்ஷே அரசின் அலட்சியமும் இலங்கை ஆட்சிமுறையின் குளறுபடிகளுமே ரிஸானாவின் மரணத்துக்கு பிதான காரணம் என்று இவர் வாதாடிவருகிறார். இது தொடர்பாக தமிழ் ஆழிக்கு அவர் அளித்த பிரத்யேக நேர்காணலிலிருந்து:

த.ஆ. ரிஸானா விஷயத்தில் ஆணையத்தின் செயல்பாடுகளுக்கு சவூதி அரசின் எதிர்வினை எப்படி இருந்தது? இந்த விடயம் இத்தோடு முடிந்துபோய்விடுகிறதா? சவூதியின் செயல்பாடுகள் இப்படியே தொடருமா?

பசில். உண்மையில் ரிஸானா விவகாரம் தொடர்பாக சவூதி அரேபிய அரசையும் குறிப்பாக அதன் மன்னரையும் ஆயிக்கணக்கான மக்கள் அணுகி, அவரை மன்னித்துவிடுமாறு கோரினார்கள். அநேகமாக சவூதி அரேபியாவின் மரண தண்டனை வழக்குகளில் உலகம் முழுக்க இந்த அளவுக்கு பிரபலமாக பேசப்பட்ட ஒன்று வேறு எதுவும் இல்லை. இலங்கையைப் பொறுத்தவரை இந்த விவகாரம்  தேசத்தின் கவனத்தையும் உலகின் கவனத்தையும் ஈர்த்த பிறகுதான் ஜனாதிபதி ராஜபக்ஷே சவூதி மன்னருக்கு தனது வேண்டுகோளை விடுத்தார். ஆனால் சவூதி அரசிடமிருந்து இது குறித்து எந்த அதிகாரபூர்வமான பதிலும் வந்ததற்கான அறிகுறியே இல்லை.

எங்களைப் பொறுத்தவரை, ரிஸானாவின் வழக்கு குறித்த அக்கறையுள்ளவர்களைப் பொறுத்தவரை, ரிஸானாவுக்கு மரண தண்டனை நிறைவேற்றம் செய்யப்பட்டுவிட்டதால் இந்த வழக்கு முடிந்துவிட்டது என்று பொருளில்லை. இந்த வழக்கு முழுமையாக மீண்டும் விசாரிக்கப்பட வேண்டும். இறந்த குழந்தையின் பெற்றோர் இதில் எந்த அளவுக்கு குற்றமிழைத்திருக்கிறார்கள் என்பதும் ஆராயப்பட வேண்டும். சவூதி அரேபியாவின் சட்டவியல் நடைமுறைகளும் நன்கு விசாரிக்கப்பட வேண்டும்.

த.ஆ. இந்த விவகாரத்தில் இலங்கை அரசு தீவிரமாக செயல்படாமல் போனதுதான் பிரதான காரணம் என்பதை நீங்கள் தொடர்ந்து கூறிவருகிறீர்கள். இதை விளக்க முடியுமா?

பசில். மரண தண்டனையே அடிப்படை ஆதாரமற்றது. இருந்தபோதிலும் வேறு ஒரு வழியில் ரிஸானாவின் உயிரைக் காப்பாற்றியிருக்கலாம். சவூதி அரேபியாவில் உயிரீட்டுத் தொகை என்று கூறப்படும் பிராயச்சித்த அபராதத்தை அளிப்பதன் மூலம் அதைச் செய்திருக்க முடியும். இந்த விடயத்தில் இலங்கை அரசு முற்றிலும் தன் கடமையிலிருந்து தவறிவிட்டது.

சவூதியிலுள்ள இலங்கைத் தூதரக அதிகாரிகள்தான் இந்த விவகாரத்தில் மிக முக்கிய பங்கினை ஆற்றக்கூடிய நிலையில் இருந்தவர்கள். இது மிகவும் சிக்கலான ராஜதந்திர செயல்பாடாக இருந்தது. இதை இலங்கை அரசுதான் தன் முனையிலிருந்து தொடங்கியிருக்க வேண்டும். ஆனால் நாங்கள் எடுத்த முயற்சிகளுக்குக்கூட அசாதாரணமான முறையில் தயக்கங்களுடனேயே எதிர்வினை புரிந்துவந்தது அந்த அரசு. முறையான விசாரணைக்கு மாற்றாக பாதிக்கப்பட்ட குடும்பத்துக்கு உயிரீட்டுத் தொகை அளிப்பது என்ற கருத்தில் எங்களுக்கு உடன்பாடு இல்லைதான். ஆனால் ஒரு உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காக என்கிறபோது இலங்கை அரசு அதை அளித்திருக்க வேண்டும். இவ்விஷயம் குறித்து சவூதியிலுள்ள இலங்கைத் தூதரகத்துக்கு  கொழும்பு எந்த வழிகாட்டலையும் செய்யவில்லை. அவர்களுக்கு எந்த நிதியாதாரத்தையும் அதற்காக ஒதுக்கவில்லை.

த.ஆ. இலங்கை அரசு அப்படி நடந்துகொண்டதற்குக் காரணங்கள் இருந்தனவா?

பசில். 1978 முதல் இங்கையில் நிலவி வருகின்ற ஜனாதிபதிக்கே சகல அதிகாரங்களும் என்கிற ஒரு நிர்வாக முறையின் படுதோல்விதான் ராஜதந்திர விவகாரத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் இந்தத் தோல்விக்குக் காரணம். இலங்கையின் இன்றைய அரசியல் சாசனப்படி அனைத்து செயல்பாடுகளுக்கும் ஜனாதிபதியின் நேரடி வழிகாட்டுதல் தேவைப்படுகிறது. இது நிர்வாகத் துறையை பெரிய நெருக்கடியில் ஆழ்த்தியிருக்கிறது. இதுதான் பெரும்பாலான பிரச்சனைகளுக்குக் காரணம். இந்த முறை நீடிப்பதன் காரணமாக அதிகாரிகள், தங்களுக்கான செயல் முனைப்பை இழக்கிறார்கள்; காரண காரிய அறிவுடன் செயல்படாமல் போகிறார்கள். ஜனாதிபதிக்கு இந்த செயல்பாடு சந்தோஷத்தைத் தருமா அல்லது அவர் இதைக் கண்டு கோபப்படுவாரா என்று யாருக்கும் தெரியாது. இலங்கையை ஆள்வது ஒர் அரசு அல்ல, ஒரு தனி மனிதர்தான். இத்தகைய அரசியல் சாசன முறைமையின் பலிகடாதான் ரிஸானா.

த.ஆ. ரிஸானா மரண தண்டனைக்குப் பிறகு நீங்கள் ஜனாதிபதிக்கு எழுதிய கடிதத்தில் அவர்தான் பிரதான பொறுப்பாளி என நேருக்கு நேராக குற்றம்சாட்டியிருந்தீர்கள்.

பசில். அரசின் தலைவர் என்கிற முறையில் இலங்கையின் ராஜதந்திர செயல்பாடுகளை முறையாகவும் உரிய நேரத்திலும் ஜனாதிபதி நடைமுறைப்படுத்தியிருந்தால் இந்த துன்பியல் சம்பவம் நடந்திருக்காது. முதலில் ஒன்றைக் கவனிக்க வேண்டும். சம்பவம் நடந்து, அதுவும் மரண தண்டனை அளிக்கப்பட்ட பிறகே, இந்த விவகாரம் பற்றி இலங்கை அரசுக்குத் தெரியவந்தது. தங்கள் நாட்டு பிரஜை ஒருவர் கைது செய்யப்படுகிறார் எனும்போது கைதான அந்த நொடியிலேயே அவரது நாட்டின் தூதரகத்துக்கு அந்தத் தகவல் சென்று சேர்கிறது என்றால் அதுதான் முறையான தூதரக செயல்பாடாகும். இலங்கையின் ராஜதந்திர அமைப்புமுறை திறனின்றி இயங்குகிறது என்பதையே இது காட்டுகிறது. இது ஜனாதிபதியின் தோல்வி.

1078 அரசியல் சாசனத்தின் அடிப்படை இயல்பே இப்படித்தான் இருக்கிறது. ஆளும் தனிநபரிடம் எல்லா அதிகாரங்களும் குவிந்திருக்கின்றன. ஆனால் அவர் தனது அதிகாரங்களை அரசு அதிகாரிகள் மூலம் நிறைவேற்றுவதற்குரிய அமைப்பு முறை காணப்படவில்லை. அரசின் சின்னச் சின்ன விஷயங்களைக்கூட நாட்டின் அதிபர் நேரடியாகக் கையாளக்கூடிய ஒரு ஆட்சிமுறை எப்படி வேலை செய்யும்? ரிஸானாவுக்கு ஆதரவாக ஜனாதிபதி தன் நிர்வாகிகளை உரியவாறு செயல்பாட்டில் ஈடுபடுத்த முடியாமைக்கு இந்த முறைதான் காரணம்.

பிரச்சனை உலகின் கவனத்தைப் பெற்ற பிறகு, சங்கடனத்துக்குள்ளான ஜனாதிபதி அடிக்கடி சவூதி அரசுக்குத் தம் பிரதிநிதிகளை அனுப்பிவைத்துக் கொண்டிருந்தார். அவர்கள் வந்தார்கள். திரும்பினார்கள். நடைமுறையில் எந்த முடிவுகளுமே எட்டப்படவில்லை. தன்னைத் தவிர வேறு யார் மீதும் ஜனாதிபதி பழி போட்டுத் தப்பிக்க முடியாது.

ரிஸானா விவகாரத்தில் சவூதி அரேபியாவில் இருந்த எல்லா மேலை நாடுகளின் தூதரகங்களும் முன்முயற்சி எடுத்து ரிஸானாவை விடுதலை செய்ய வேண்டும் என களத்தில் இறங்கின. ஆனால் கொழும்பு எந்த முன்முயற்சியையும் எடுக்கவில்லை. ரிஸானாவுக்கு ஆதரவாக அனைவரையும் திரட்டுவதில் ஆர்வமும் அதனிடம் இல்லை.

த.ஆ. இதில் இந்தியா எப்படி நடந்துகொண்டது? இதைப் புதுதில்லி கண்டுகொண்டதாகவே தெரியவில்லையே.

பசில். நாங்கள் அறிந்தவரை இந்தியா இதில் எந்த ஆர்வமும் காட்டவில்லை; முன்முயற்சியும் எடுக்கவில்லை. மேற்கத்திய தூதரகங்களும் அரசுகளும் காட்டிய அக்கறையை நெருங்கிய நாடான இந்தியா காட்டியதாக எந்தத் தகவலும் இல்லை. ஆனால் இலங்கையே ஆர்வம் காட்டாதபோது இந்தியாவைக் குறை சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

த.ஆ. இலங்கையின் சமூகமும் பிற கட்சிகளும் எப்படி எதிர்வினையாற்றின?

பதில். மக்கள் மிகச் சிறப்பாகவே எதிர்வினையாற்றினார்கள். தென்னிலங்கையில் பெண்கள் அமைப்புகள் உள்பட பல அமைப்புகள் பல்வேறு முயற்சிகளை எடுத்தன. அரசை நிர்பந்திப்பது, சவூதி மன்னருக்கு வேண்டுதல் விடுப்பது, ரிஸானா குடும்பத்தினரிடம் தொடர்பில் இருப்பது என அவை செயல்பட்டன. ரிஸானா பிறந்த கிழக்கிலங்கையில் தொடர்ச்சியாக ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடந்தன. உண்மையில் இந்த விவகாரம் பிளவுண்டிருந்த மக்களை இணைத்தது. ஆனால் தமிழ், முஸ்லிம் எம்.பிக்கள் இந்த விவகாரம் குறித்து நாடாளுமன்றத்தில் போதுமான அளவுக்கு முன்முயற்சிகளை எடுக்கவில்லை. அவர்கள் இன்னும் சிறப்பாக செயல்பட்டிருக்கலாம். பிரதான எதிர்க்கட்சியான ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும் சொல்லிக் கொள்ளும்படி எதையும் செய்யவில்லை.

ஆனால் மிகமிக மோசமான விடயம் என்னவென்றால், அடிக்கடி சில அமைச்சர்கள் கூறிவந்த பொய் வாக்குறுதிகள்தான். குறிப்பாக வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்பு மேம்பாட்டுத்துறை அமைச்சர் இதில் குறிப்பிடத்தக்கவர். ரிஸானா விவகாரத்தில் முன்னேற்றம் இருக்கிறது என்றும் அவர் விரைவில் விடுதலை செய்யப்பட்டுவிடுவார் என்றும் பொய்யான சித்திரத்தை அவர் வரைந்துகொண்டிருந்தார். நாங்கள் மேற்கொண்டுவந்த செயல்பாடுகள் இலங்கை அரசு மேற்கொண்டுவரும் நுட்பமான ராஜதந்திர செயல்பாடுகளுக்குத் தீங்கு விளைவித்துவிடும் என்றுகூட அந்த அமைச்சர் கூறினார். எதையும் செய்யாமல் பொய்சத்தியங்களைப் பரப்புவதை மட்டுமே அவர் செய்துவந்தார் என்பதுதான் உண்மை.

 

ரிஸானா:

சவூதி அரசும் அதன் பழங்குடியின நீதிமுறையுமே முதல் குற்றவாளிகள்

ஏ.பி.எம்.இத்ரீஸ்

இலங்கையைச் சேர்ந்த எழுத்தாளர். பதிப்பாளர். இஸ்லாமிய நெறிமுறைகள் குறித்து விரிவாக விவாதித்து வருபவர்.

ரிஸானா விவகாரம் தொடர்பாக இலங்கை உட்பட உலக அளவில் பல்வேறு மனித உரிமைக் குழுக்களும் நிறுனங்களும் அவ்வப்போது குரல் எழுப்பியும் தம்மால் இயன்ற முயற்சிகளை முன்னெடுத்தும் வந்துள்ளதை யாரும் மறுக்க முடியாது. ரிஸானா விவகாரத்தில் முதல் நிலை பொறுப்பாளியாக ஆக்கப்பட வேண்டிய தரப்பு சவூதி அரசும் பழங்குடித் தன்மை வாய்ந்த அதன் நீதிமுறையுமே என்பதில் எமக்கு எள்ளளவும் சந்தேகமும் இல்லை. ரிஸானா விவகாரம் முதலாவதும் அல்ல, இந்நிலை தொடருமானால் இறுதியானதாகவும் இருக்கமாட்டாது. இது ஏழாண்டுகள் இழுத்தடிக்கப்பட்டதால்தான் சவூதி பழங்குடி நீதியின் கோரமுகம் வெளியுலகுக்குத் தெரியவந்துள்ளது. இதை நடந்து முடிந்துவிட்ட துன்பியில் முடிவாகக் கருதி விட்டுவிடாமல் தொடக்கமாகக் கொள்ள வேண்டும். இந்த இடத்தில் ரிஸானா என்பது ஒரு குறியீடுதான். ஒடுக்கப்படும் தலித் மக்களுக்கான குறியீடு. ஒடுக்குபவர்கள் எந்த மதத்தின் பெயரால் அதை நியாயப்படுத்தினாலும் அது கேள்விக்குட்படுத்தப்பட வேண்டியதே. பணத்திமிர் பிடித்த அரைநிலப்பிரபுத்துவ சவூதியின் பழங்குடிச் சட்டங்களைக் கேள்விக்குட்படுத்துவது அவசியமாகும். ஒட்டுமொத்த சமூகச் சூழலையும் அதில் ஏற்படும் மாற்றங்களையும் கருத்திற் கொண்டுதான் இஸ்லாமிய நியாயவியல் கட்டியெழுப்பப்பட்டுள்ளது. 14 நூற்றாண்டுகளாக நீதியை நிலைநாட்டுவதற்கு பல்வேறு வழிமுறைகளையும் கையாண்ட அதன் புத்துயிர்ப்புச் செயல்பாடுகள் அத்தனையையும் குழிதோண்டிப் புதைக்கும் வகையிலேயே சவூதி நீதித்துறை அமைந்துள்ளது. எனவே ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் அனைவரும் சேர்ந்துதான் இப்போராட்டத்தில் பங்குகொள்ள வேண்டும். இதை நாம் மதசார்பாகக் குறுக்குவதன் மூலம் மேலும் மேலும் தலித் ஒடுக்கப்படும் நிலை வலுப்பெறவே ஆரம்பிக்கும்.

அடிமை முறையும் பழங்குடி மனோபாவமும் நிறைந்த நாடோடித்தன சமூக அசைவியக்கத்தின் மத்தியிலேயே நபிகள் தனது நீதிக் கருத்துக்களை முன்வைத்து ஒரு நல்ல சமூக அமைப்பை தன் வாழ்நாளிலேயே உருவாக்கிக் காட்டினார். அவரது அவ்வுழைப்புக்கு விசுவாசிகள் மட்டும் பங்களித்து உருக் கொடுக்கவில்லை. மாறாக புறச் சமயத்தவர்கள், நேச உறவு பூண்ட அக்கால யூத, கிறிஸ்தவ சமூகங்கள் எல்லோரும் நபிகளின் அறிவியலையும் போராட்டத்தையும் ஆதரித்து அணி திரண்டதை மறுக்க முடியாது. உலகளவில் வாழும் முஸ்லிம் சமூகங்கள் அனைத்தும் ஒரு படித்தானவை அல்ல. கடும்போக்காளர்களின் கையிலேயே அதிகாரம் இருக்கிறது. இதனால் மற்றமைகள் விளிம்புக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளன. விளிம்பு நிலை மக்களின் குரலைப் பலப்படுத்துவதே தற்காலத் தேவையாகும்.

பழங்குடிச் சமூகத்துக்கு மத்தியில் தோன்றிய இஸ்லாம், அச்சமூகத்தின் பழக்கவழக்கங்களையும் தற்காலிக ஏற்பாடாக அங்கீகரித்த நிலையிலேயே தீர்வுகளையும் பேசியது. நபிகளின் போதனைகள் இரண்டு பகுதிகளாகக் காணப்படுகின்றன. ஒன்று, தான் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் சமூகப் பிரச்சனைகளுக்குத் தீர்வு சொல்வது. மற்றது, எதிர்காலத்தில் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டிய நடவடிக்கைகள் பற்றியது. இவ்விரண்டும் இணைந்ததாகத்தான் நபிகளின் வாழ்வியல் அமைந்துள்ளது. ஆனால் அல்குர்ஆனின் அற மதிப்பீடுகள் மானுட சமத்துவத்தையும் ஒற்றுமையையும் மிகவும் வலியுறுத்தி கருணை, தயாளம், அன்பு போன்ற நிலையான அறங்களையே போதிக்கின்றது. தண்டனைகள் என்பவை இஸ்லாத்தில் தற்காலிக ஏற்பாடுகளே. அவை என்றென்றைக்குமான அறங்கள் அல்ல.

கொடுந்தண்டனையும் அடிமை முறையும் நிலவிய ஒரு சமூகத்தில் உடனடியாக அனைத்திலும் பாரிய மாற்றங்களைச் செய்ய முடியாவிட்டாலும் தண்டனை என்பவற்றில் மன்னிப்பின் பங்கை அதிகப்படுத்தியதன் மூலமும் தண்டனைக் குறைப்பை வலியுறுத்தியதன் மூலம் எதிர்காலத்தில் இத்தகைய விடயங்களில் முஸ்லிம் சமூகம் எந்த திசையில் பயணிக்க வேண்டும் என்பதை இது சுட்டிக் காட்டுகின்றது. அந்த நெறிமுறையின் தர்க்கபூர்வமான நீட்சியாகச் சிந்திப்பதே நமது இன்றைய தேவையாகும்.

 

சவூதியின் நவீன நாட்டாமைகளும் அடிமைகளும்

யோ.திருவள்ளுவர்
பெல்ஜியத்திலிருந்து இயங்கும் யோ.திருவள்ளுவர் வீட்டுவேலை
பணியாளர்கள் குறித்து உலகளாவிய ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு வருபவர்.
எழுத்தாளர்.

ஷரீஆவில் மாற்றம் கோருகிறது இன்றைய இஸ்லாமிய சமூகம்

அரேபிய செல்வந்தரின் வீட்டில் வேலை செய்யச் சென்ற ரிஸானா நஃபீக்கை சவூதி அரேபிய நீதிமன்றம் கொலை செய்தது அநீதியானது. இளம் குற்றவாளிகளுக்கு கொடூரமான தண்டனைகளிலிருந்து விலக்களிக்கிற சர்வதேச சிறார் உரிமைச் சட்டத்தை மீறியுள்ளது சவூதி அரசு. ரிஸானா நான்கு மாத அரேபியக் குழந்தையைக் கொலை செய்ததாக குற்றச்சாட்டு. பதினேழு வயது ரிஸானாவுக்கு குழந்தை வளர்ப்பு அனுபவமில்லை. குழந்தையின் இறப்புக்கான காரணங்களை பிரேத பரிசோதனை மற்றும் தடயவியல் ஆய்வுகளில் கண்டறிய முடியும். ஆனால் தவாத்மி காவல்துறையினர் குழந்தையின் உடலை பிரேத பரிசோதனைக்கும் தடயவில் சோதனைக்கும் உட்படுத்தவே இல்லை. புலன் விசாரணை மற்றும் வழக்கு விசாரணையில் ரிஸானாவுக்கு மொழிபெயர்ப்பு வசதியும் செய்யப்படவில்லை. வழக்கறிஞர் ஏற்பாடு செய்யவில்லை. வழக்கு ஆவணங்களை வழங்கவில்லை. நவீன அறிவியலின் புலனாய்வு, தடவியல், மருத்துவ சோதனைகள் எனவும் இல்லை. இந்தியக் கிராமங்களின் நாட்டாண்மை பஞ்சாயத்து முதியவர்களின் அடாவடித்தனம் போன்ற தீர்ப்பு இது.

சவூதி அரேபியாவில் மட்டும் 15 லட்சம் அயல்நாட்டுப் பெண்கள் வீட்டுவேலை செய்கிறார்கள். அதில் இலங்கைப் பெண்கள் மட்டும் 3 லட்சத்து 75 ஆயிரம் பேர். அயல்நாட்டுத் தொழிலாளர்களின் சேவையில்லாமல் போனால் சவூதி செல்வந்தர்களின் வீடுகள் வழக்கம்போல சொகுசாக இயங்க முடியாது. ஆனாலும் சவூதிக்கு வீட்டுவேலைக்குச் செல்கிற பெண்கள் அரேபிய செல்வந்தர்களின் வீடுகளில் அனுபவிக்கிற கொடுமைகளும் துயரங்களும் வேதனைகளும் ஏராளம். முதலில் அவர்களது கடவுச்சீட்டு உட்பட அனைத்து ஆவணங்களும் பறிக்கப்படுகின்றன. வீடுகளுக்கு உள்ளேயே அவர்கள் முடக்கப்படுகிறார்கள். வெளியாட்களோடு தொடர்புகொள்ளவோ வெளியே செல்லவோ அனுமதிப்பதில்லை. உறங்குகிற சில மணிநேரங்கள் தவிர ஓய்வு என்பதே இல்லை. எந்நேரமும் ஓய்வில்லாத வேலை வேலை. முறையாக ஊதியம் கொடுப்பதில்லை. அவர்கள் நவீன அடிமைகள். இன்னும் 50க்கும் மேற்பட்ட வீட்டுவேலை தொழிலாளர்கள் மரண தண்சனையை எதிர்நோக்கி சவூதி அரேபிய சிறைகளில் வாடுகிறார்கள். அவர்களில் எத்தியோப்பிய, இந்திய, பிலிப்பைன்ஸ், இந்தோனேசிய பெண்களும் உண்டு. சவூதி அரேபியாவின் நீதிபரிபாலனமும் விசாரணை அமைப்புகளும் தொடர்ந்து மனித உரிமை அமைப்புகளின் விமர்சனத்திற்கு உள்ளாகின்றன. கிராம நீதிமன்றங்களும் கோத்திரத் தலைவர்களின் கூட்டங்களும் சொல்பவை நீதியாகிறது. கை, கால்களை வெட்டுதல், தலை வெட்டுதல் என்று நிகழ்கால சமூகத்திற்கு சற்றும் பொருத்தமில்லாத வகையில் ஷரீஆவின் பெயரால் தண்டனைகள் வழங்கப்படுகின்றன. ஷரீஆ சட்டம் பாதிக்கப்பட்டவருக்குத் தண்டனையைக் கோரவும் மன்னிக்கவும் அதிகாரம் வழங்குகிறது அது எவ்வகையிலும் நீதி வழங்க உதவாது. இத்தைய சட்டங்களால்தான் ரிஸானாக்கள் பலியாடாக்கப்படுகிறார்கள்.

நபிகள் வாழ்ந்த காலத்தில் அன்றைய அரேபிய சூழலில் உருவாக்கப்பட்ட சட்டத்தை இன்றைய காலத்திற்கு அப்படியே பொருத்துவது எவ்வகையிலும் ஏற்றுக் கொள்ளத்தக்கதல்ல. மெக்காவிலிருந்து 70 தோழர்களோடு மெதீனாவுக்குச் சென்று அரசை உருவாக்கினார் நபிகள் நாயகம். அங்கே அவர் பழங்குடி மக்களை வழிமுறைப்படுத்த ஷரீஆவை நெறிப்படுத்தினார். 1440 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய அரேபிய சமூகத்தின் பிரச்சனைகளுக்கும் சவால்களுக்கும் ஷரீஆ பொருந்தியிருக்கலாம். அதனால்தான் காலத்திற்கும் சூழலுக்கும் ஏற்ப ஷரீஆவில் மாற்றம் செய்வது அவசியமென்கிற குரல் இஸ்லாமிய மதத்திற்குள் எழுப்பப்படுகிறது. ஆனால் நீதிபரிபாலனையிலும் தண்டனை மற்றும் கண்காணிப்பிலும் ஈடுபடுகிற ஆண்மைவாத அடிப்படைவாதிகள் இக்குரல்களை இஸ்லாத்துக்கு எதிரானதாக திசைதிருப்புகிறார்கள். ஆனால் மனித உரிமைக் கோட்பாடுகளை உள்வாங்குகிற சமூகங்களும் சட்டங்களுமே நவீன உலகில் வளர்ச்சிப் பாதையில் மற்ற சமூகங்களோடு இணையாகப் பயணிக்க முடியும். இனியும் ரிஸானாக்களின் உயிர் வாழும் உரிமையைப் பழமைவாதமும் சட்டங்களும் கொலை செய்ய அனுமதிக்கக்கூடாது.

 

தண்டனை அளிக்க சவூதிக்கு தகுதி உண்டா?

எச்.பீர்முஹம்மது
இஸ்லாமிய உலகம் பற்றி நூல்களையும் கட்டுரைகளையும் எழுதிவரும்
இக்கட்டுரையாளர் அரபுலக அனுபவம் மிக்கவர்.

வீட்டுவேலைப் பணியாளர்களைக் கொடுமைப்படுத்துவதில் முதலிடம் சவூதிக்குத்தான்

என் பத்தாண்டு கால வளைகுடா அனுபவத்தில் நான் அரபு நாடுகளுக்கு வீட்டுவேலைக்காகச் செல்லும் பல பெண்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். இந்திய ரூபாய் மதிப்பில் வெறும் ஆறாயிரம் சம்பளத்திற்காக பல கனவுகளைச் சுமந்து செல்பவர்கள் இவர்கள். தன் வீட்டில் குழந்தை பராமரிப்பிற்குக்கூட வெளிநாட்டினரைச் சார்ந்து வாழும் வாழ்க்கை அரபுநாட்டினுடையது. இதில் நடுத்தர வர்க்க அரபிகளும் அடக்கம். இவர்களின் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக இது மாறிவிட்டது. ஐம்பதுகளுக்குப் பிறகான அரபுநாடுகள் குறிப்பாக வளைகுடா நாடுகள் வெளிநாட்டினரை வேலைக்கமர்த்தும் முறைக்குள் நுழைந்தன. இதன் ஒரு பகுதியாக வீட்டுவேலையும் உள்நுழைந்தது. ஆரம்ப காலங்களில் ஓரளவு நல்ல வேலைச்சூழல் நிலவியபோதும் பிந்தைய காலங்களில் அது மோசமான நிலைமையைத் தழுவிக் கொண்டது. குறைந்த சம்பளம், தொடர் சித்திரவதை, சம்பளத்தைக் கொடுக்காமல் இழுத்தடிப்பு, வீட்டில் இருக்கும் ஆண்களின் பாலியல் தொந்தரவு போன்றவைகளால் இந்தப் பெண்கள் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டார்கள் (மசாஜ் செய்யும்போது கொஞ்சம் எண்ணெய் குறைந்தால் அதற்காகவும் மோசமாகத் திட்டுவார்கள்). கைநிறைய பணம் என்பது மனம் நிரம்பிய வலியாகவும் மாறிப்போனது. பெருங்கனவு ஒன்றை சிதைத்த கொடுமைக்கு அவர்கள் ஆளானார்கள். புல்ளிவிவரப்படி சவூதி அரேபியாதான் இந்த வீட்டுவேலைக் கொடுமைகளில் முதலிடம் வகிக்கிறது. இது குறித்து 2004ல் நடந்த அரபு நாடுகளின் கூட்டமைப்புக் கூட்டத்தில் விரிவாக விவாதிக்கப்பட்டது.

இஸ்லாமிய குற்றவியல் சட்டத்தின் தோற்றப்பாடுகள் 1400 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய அரபு பழங்குடி வாழ்க்கை முறைமையின் அடிப்படையானது. அன்றைய காலகட்டத்தில் அடிப்படையிலான நீதிபரிபாலன முறை இல்லை. அதிகாரபூர்வ நீதிமன்றங்கள் என்ற வடிவங்கள் இல்லை. சிறைச்சாலை என்ற அரசதிகார வடிவம் இல்லை. வழக்கு (Case) என்ற சொல்கூட உருவாகவில்லை. பழங்குடி இனத்தவரின் முன் கொண்டுவரப்படும் குற்ற நடவடிக்கைகள் எல்லாம் உடனுக்குடன் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டன. தமிழ் சமூகத்தின் நாட்டாமை முறையோடு இயைந்த ஓர் அமைப்புமுறை அது. அன்றைய காலகட்டத்தில் நிலவியிருந்த சட்டங்கள்கூட முந்தைய செமிட்டிக் நாகரிக சமூக அமைப்பின் அல்லது பாபிலோனிய நாகரிகத்தின் அடிப்படையிலானதுதான். அன்றைய கால சமூக இயங்கியலின் அடிப்படையே இம்மாதிரியான தண்டனை முறையில்தான் இருந்தது. அது அவர்களின் வாழ்க்கைமுறையியலுக்கு உகந்ததாகக்கூட இருந்திருக்கலாம். மனித உரிமை என்ற சொல்லாடல் உருவாகியிருக்காத, அறியப்படாத காலம் அது (இந்திய நாகரிகங்களின் வரலாற்றில்கூட இம்மாதிரியான தகவல்கள் நிரம்பியிருக்கின்றன. கழுவேற்றல், குதிரையின் காலில் கட்டி இழுத்தல், எதிர்திசையில் மனித உடம்பைக் கட்டி உடலை இரண்டாகப் பிளக்க வைத்தல் போன்றவை). இன்று காலம் பல பரிணாமங்களை எடுத்திருக்கிறது.

இன்றைய காலகட்டத்தில் என்றைக்குமானதாக சவூதிய குற்றவியல் சட்டங்கள் தொடர்வது உலக அளவில் நாகரிகங்களின் மோதலையும் மனித உரிமை சார்ந்த முரண்களையுமே அதிகம் தோற்றுவிக்கும். சவூதியைத் தவிர மற்ற இஸ்லாமிய நாடுகள் அதன் குற்றவியல் சட்டங்களை மைய நீரோட்ட நாடுகளின் சட்டங்களை ஒத்ததாக மாற்றிவிட்டன.

சவூதி அரேபியாவைக் குறித்து பரவலாக அறியப்படாத ஒன்று என்பது அது மேற்கத்தியவர்கள் விடயத்தில் தன் குற்றமும் தண்டனையும் குறித்த முழு அளவுகோல்களையும் பொருத்துவதில்லை என்பதுதான். ரிஸானா தெற்காசியாவைச் சார்ந்தவர் என்பதால் இது எளிதில் சாத்தியமாகியிருக்கிறது. மேலும் இஸ்லாம் என்ற சட்டகத்திற்குள் வைக்கப்படும் அதே வாதம் சவூதி அரேபியாவைப் பொறுத்தவரை செல்லத்தக்க ஒன்றல்ல. காரணம் இஸ்லாமிய அடிப்படையின்படி பரம்பரை மன்னர் ஆட்சி முறை என்பதே கூடாத ஒன்று. அது இஸ்லாத்துக்கு விரோதமான ஒன்று. இந்த அளவுகோலின்படி பார்த்தால் அதன் குற்றவியல் சட்டங்களும் அதன் அடிப்படையிலான தீர்ப்புகளும்கூட செல்லுபடியாகாதவை.

(கட்டுரையாளர்கள் ஏ.பி.எம்.இத்ரீஸ், யோ.திருவள்ளுவர், எச்.பீர்முகமது ஆகியோருக்கு நன்றி).